Paolo Sorrentino

Bardzo się zawiodłam. Być może wynika to z faktu iż oczekiwania miałam spore, niemniej, wynudziłam się i wymęczyłam. Przede wszystkim zdjęcia bohaterów nie odpowiadają im opisom, co zostało zaznaczone na samym początku i myślę, że to w dużej mierze wpłynęło na moje odczucia z lektury. Nie wiem czy to zdjęcia losowych osób czy modeli, ale same zdjęcia nie zrobiły na mnie wrażenia. Męczyłam się już podczas pierwszego opisu, na zdjęciu starsza pani, a my czytamy o tym, jak to ładnie kołysała biodrami. Ja wiem, rozumiem, że tu są same metafory, już człowiek nie wie, co ma brać na poważnie, a czego zupełnie w ogóle ma nie brać, ale jednak zakręcone te "historie". Wszystko tu jest tak bardzo włoskie, nazwiska, miejsca, wszystko, człowiek się gubi, nie jestem jakąś wielką fanką kultury włoskiej, za bardzo jej nie znam, może dlatego tak ciężko było mi się odnaleźć. Poza tym, to jest zwyczajnie ciężka literatura. Jak czytam ciężko, to lubię jednak mieć fabułę, jakieś filozoficzne rozważania, a nie pseudu-biografie, króciutkie życiorysy, a może nawet zarysy "nieistotnych", zgodnie z tytułem, życiorysów. Każda jedna historia jest dla mnie taka sama, tzn. zdarzenia, pozornie zwyczajne, które wywarły na bohaterach jakieś skutki. Niektóre bardzo abstrakcyjne, inne mniej, ale dla mnie przede wszystkim pozbawione jakiegoś większego sensu. Właśnie to jest nierówne, czasem te zdarzenia określają naszych bohaterów, a czasem są całkiem nieważne. Ładny, przyjemny papier, dobrze się czyta.