Ja, anielica

Słabsza od pierwszej części. Niektóre zachowania bohaterów są irytujące. Ale niebo jest ciekawie przedstawione.

Słabsza od pierwszej części. Niektóre zachowania bohaterów są irytujące. Ale niebo jest ciekawie przedstawione.

Sięgając po "Ja, anielica" autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk, miałam ochotę na historię lekką, ale z pazurem. I dokładnie to dostałam książkę, która bawi, prowokuje i zaskakuje, a przy tym sprytnie igra z motywami dobra i zła, nieba i piekła oraz… bardzo ludzkich słabości.

To opowieść o aniele, który wcale nie jest krystalicznie czysty ani przewidywalny. Wręcz przeciwnie główna bohaterka to postać pełna sprzeczności, emocji i impulsów, które nijak nie pasują do stereotypowego wyobrażenia istoty niebiańskiej. I właśnie w tym tkwi ogromna siła tej książki. Autorka odczarowuje anioły, nadając im cechy, z którymi łatwo się utożsamić: bunt, ciekawość świata, ironię, a czasem zwykłą, bardzo ludzką bezradność.

Styl jest lekki, momentami kąśliwy, pełen humoru i celnych obserwacji. Dialogi mają tempo, narracja płynie swobodnie, a ironia przeplata się z refleksją. Pod warstwą zabawy kryje się jednak coś więcej pytania o granice wolnej woli, o to, czy dobro zawsze musi być nieskazitelne, a zło jednoznacznie złe. "Ja, anielica" pokazuje, że świat — nawet ten nadprzyrodzony rzadko bywa czarno-biały.

Bardzo podobało mi się to, jak autorka bawi się konwencją urban fantasy, wplatając w nią codzienność, emocje i relacje międzyludzkie. To książka, która daje czytelniczą przyjemność, ale jednocześnie zostawia przestrzeń do własnych przemyśleń. Bo czy anioł może popełniać błędy? A jeśli tak czy nadal zasługuje na skrzydła?

Dla mnie to historia o poszukiwaniu siebie, o dojrzewaniu do własnych decyzji i o tym, że nawet istoty „z góry” muszą nauczyć się odpowiedzialności za swoje wybory. Idealna lektura dla tych, którzy lubią fantastykę z humorem, charakterem i odrobiną przewrotności.

Jestem ciekawa czy wolicie anioły idealne, czy takie, które mają swoje rysy i pęknięcia?

#jaanielica #katarzynamiszczuk #fantastyka #urbanfantasy #polskafantastyka #humor #anioły #dobroizło #książkirecenzje #czytambopolskie #książkazcharakterem #fantasylover

Sięgając po "Ja, anielica" autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk, miałam ochotę na historię lekką, ale z pazurem. I dokładnie to dostałam książkę, która bawi, prowokuje i zaskakuje, a przy tym sprytnie igra z motywami dobra i zła, nieba i piekła oraz… bardzo ludzkich słabości.

To opowieść o aniele, który wcale nie jest krystalicznie czysty ani przewidywalny. Wręcz...

Jeśli przeczytałeś część pierwszą to wiesz czego się spodziewać- świetnej rozrywki i dobrego humoru. Jeśli nie czytałeś to warto zacząć od niej, bo autorka czasem nawiązuje do niej, ale nic nie tłumaczy. Autorka utrzymała klimat. Polecam

Jeśli przeczytałeś część pierwszą to wiesz czego się spodziewać- świetnej rozrywki i dobrego humoru. Jeśli nie czytałeś to warto zacząć od niej, bo autorka czasem nawiązuje do niej, ale nic nie tłumaczy. Autorka utrzymała klimat. Polecam

   Do "Ja, Anielica" wracam po raz trzeci, po latach. Jest to jedna z moich ulubionych serii i jeśli dobrze pamiętam, to właśnie od niej zaczęła się moja miłość do fantastyki, a przede wszystkim do motywu diabelsko-anielskiego.

   Powrót do tej serii to coś, co mnie uszczęśliwia, sprawia, że na starcie wiem, że się nie zawiodę, a wręcz przeciwnie, że ponownie zakocham się w świecie przedstawionym przez Autorkę. Z pewnością każdy z Was ma taki tytuł, po który może sięgnąć, gdy dopada go zastój czytelniczy, albo żadna książka nie potrafi wzbudzić w Was większych emocji, a przez to jesteście sfrustrowani. I wtedy myślicie o właśnie tym tytule, czy też całej serii, która wyrwie Was z tego stanu. Seria o Wiktorii Biankowskiej jest właśnie takim moim comfort readem.

   No dobra, czas już przejść do fabuły, bo to jest tutaj najważniejsze. Nasza bohaterka wraca na ziemię bez swoich diabelskich mocy, a w dodatku z brakiem jakichkolwiek wspomnień z pobytu w piekle. Zeszła się z Piotrkiem i wydawać by się mogło, że w końcu zazna miłości i spokoju, którego tak oczekiwała. No niedoczekanie jej, ponieważ już na samym starcie jesteśmy świadkami kolejnych machlojek diabłów. Życie Wiktorii ponownie w ułamku sekundy wywraca się do góry nogami, a to tylko dlatego, że Azazel wymyślił sobie, iż chce zostać archaniołem, a Beleth jak to Beleth, zrobi wszystko, by móc znów spróbować swoich sił i poderwać Wiktorię. To, co za jednym diabelskim pomysłem ma się stać, to jest istna jazda bez trzymanki, także trzymajcie się mocno i zapraszamy do Nieba!

   Naprawdę, choć znałam tę część, choć czytałam ją już dwukrotnie, dalej była to dla mnie historia, od której nie byłam w stanie się oderwać! Wiadomo, były takie momenty, gdzie ta pamięć mnie zawodziła, bo jednak minęło ładnych kilka lat od czytania tego tomu, ale nie zmienia to tego, że byłam tak samo zachwycona, jak za pierwszym i drugim razem. Beleth dalej jest moją miłością, a Piotrek no cóż - nigdy jakoś specjalnie za nim nie przepadałam. Za to Azazel no jak zawsze rozwala mnie swoimi knowaniami i szczerze mówiąc sama bym stała za nim murem, mimo wiedzy o konsekwencjach.

   Cała ta brygada ponownie zabrała mnie w niesamowitą podróż, sprawiła, że nie mogłam powstrzymać się od śmiechu, a odłożenie książki było po prostu niemożliwe! Jak i za pierwszym razem, tak i teraz, sprawiła, że zastanawiam się, ile z rzeczy, które wymyśliła Autorka do tej serii, do motywu piekła i nieba, mogłoby faktycznie mieć miejsce. Zawsze się mówi, że zmarli patrzą na nas z góry, a więc co, jeśli faktycznie istnieje takie źródełko, przez które mogą do nas zaglądać? Hmm?

   Po prostu brak mi słów, by wyrazić zachwyt nad tym tomem, ale myślę, że wspominanie o tym, że jest to jedna z moich ulubionych serii, już wiele znaczy. Nie mogę się doczekać, aż trafię wraz z bohaterami do tartaru i przeżyje kolejne niezapomniane chwile z nimi!

   Dziękuję serdecznie Wydawnictwu oraz Autorce za egzemplarz! Czuję, że potrzebowałam powrotu do tej serii w tym roku i jestem zachwycona, że mogłam to zrobić. Wszystkim, którzy jeszcze nie znają tej serii, obiecuję, że jak po nią sięgnięcie, to nie będziecie chcieli się od niej oderwać. A tym, którzy już znają i kochają - nie dajcie się długo namawiać na re-read! Polecam całym sercem! ❤️

   Do "Ja, Anielica" wracam po raz trzeci, po latach. Jest to jedna z moich ulubionych serii i jeśli dobrze pamiętam, to właśnie od niej zaczęła się moja miłość do fantastyki, a przede wszystkim do motywu diabelsko-anielskiego.

   Powrót do tej serii to coś, co mnie uszczęśliwia, sprawia, że na starcie wiem, że się nie zawiodę, a wręcz przeciwnie, że ponownie zakocham się...

Kolejna genialna pelna przygod I magii ksiazka

Kolejna genialna pelna przygod I magii ksiazka

Kolejny ciąg przygód Wiktorii i jej przyjaciół. Tylko czy na pewno oni są przyjaciółmi? Czy na pewno można zaufać diabłom? A anioły? W książce okaże się czy anioły są takie czyste i dobroduszne. Polecam.

Kolejny ciąg przygód Wiktorii i jej przyjaciół. Tylko czy na pewno oni są przyjaciółmi? Czy na pewno można zaufać diabłom? A anioły? W książce okaże się czy anioły są takie czyste i dobroduszne. Polecam.

Dobra rozrywka ,lecz nie jest to książka która bym się zachwycała.Nie potrafię sobie wyobrazić niektórych aspektów magicznych w książce ,lecz jako audiobook do czystej rozrywki jak najbardziej polecam i oczywiście sięgne po kolejną część.

Dobra rozrywka ,lecz nie jest to książka która bym się zachwycała.Nie potrafię sobie wyobrazić niektórych aspektów magicznych w książce ,lecz jako audiobook do czystej rozrywki jak najbardziej polecam i oczywiście sięgne po kolejną część.

✨ **„Ja, anielica” – charyzmatyczna jazda bez trzymanki między Niebem a Piekłem** ✨.

Drugi tom przygód Wiktorii – byłej diablicy – to prawdziwa literacka petarda. Jeśli myślicie, że w Niebie panuje wyłącznie nieskazitelny porządek, anielski spokój i zero dram, to… cóż, możecie się zdziwić 😈😇.

Autorka serwuje nam historię pełną humoru, przewrotnych sytuacji i diabelsko-anielskich intryg. Wiktoria po raz kolejny zostaje wciągnięta w spiski, z których (co samo w sobie jest sukcesem) wychodzi cało. Tym razem akcja przenosi się do Arkadii – miejsca pełnego świętych, aniołów i innych „nieskazitelnych” istot. Ale czy na pewno tak łatwo przypisać im wyłącznie dobro?

To, co najbardziej mnie ujęło, to brak jednoznacznego podziału na czarne i białe. Anioły i diabły nie są tu oczywistymi reprezentantami dobra i zła. Często ci, których należałoby potępić, kierują się całkiem szczerymi intencjami. Moralność jest płynna, a granice między światami – jeszcze bardziej.

Styl? Lekki, błyskotliwy, napisany z prawdziwą charyzmą. Książkę czyta się błyskawicznie – tak samo szybko, jak bohaterowie przemieszczają się między Piekłem a Niebem. Dialogi są dynamiczne, humor celny, a całość to świetna rozrywka na odstresowanie po ciężkim dniu.

„Ja, anielica” to idealna propozycja dla tych, którzy lubią fantastykę z przymrużeniem oka, wyrazistą bohaterkę i fabułę, która nie pozwala się nudzić. Ja bawiłam się świetnie!

✨ **„Ja, anielica” – charyzmatyczna jazda bez trzymanki między Niebem a Piekłem** ✨.

Drugi tom przygód Wiktorii – byłej diablicy – to prawdziwa literacka petarda. Jeśli myślicie, że w Niebie panuje wyłącznie nieskazitelny porządek, anielski spokój i zero dram, to… cóż, możecie się zdziwić 😈😇.

Autorka serwuje nam historię pełną humoru, przewrotnych sytuacji i...

Interesująca książka fantastyczna.

Interesująca książka fantastyczna.

Wiktoria jest studentką i tak naprawdę nie wie, jaki jest obecnie jest status życiowy: żyje, umarła, czy jest pomiędzy? Wciąż nosi w sobie iskrę bożą, ale czy posiada nadal moce piekielne? Skoro wróciła na ziemię to chyba jest śmiertelniczką?

Na szczęście początkowo te myśli nie zaprzątają jej głowy, gdyż wiedzie normalne życie młodej kobiety. W końcu ma Piotra u swego boku i jakoś się między nimi układa. No właśnie, jakoś. Nie jest aż tak różowo, jak Wiktoria myślała, że będzie. W dodatku pewna dziewczyna jest żywo zainteresowana jej mężczyzną. Wszystko się zmienia, gdy Wiktoria przyjmuje jabłko od nieznajomego, którego często spotyka na swej drodze. W dodatku dzieli się owocem z Piotrem. Znamy ten motyw?

Co knują Azazel i Beleth? Czy pozostawili dziewczynę w spokoju, by mogła swobodnie żyć na ziemi? No cóż, diabły jak to diabły, wciąż spiskują, realizują swoje plany, wciągają kogo się da w swoje gierki. A ponieważ marzy im się powrót w anielskie szeregi wiedzą, kto może im w tym pomóc. I tak Wiktoria razem z Piotrem zostają wciągnięci w kolejną intrygę. Tym razem w krainie ponad chmurami, Arkadii.

Czy niebo jest tak wspaniałe jak wydaje się śmiertelnikom?

"Ja, anielica" to kolejna część przygód sympatycznej dziewczyny, która z jakiegoś powodu ginie. Najpierw trafia do piekła, by po jakimś czasie powrócić na ziemię. A teraz przyszło jej poznać niebo. Przystojny diabeł, chłopak, w którym dziewczyna się podkochuje i ona. Niewinna ofiara, która chciałaby normalnie żyć.

Mnie mało było nieba jako takiego. Było zdecydowanie mroczniej niż w pierwszej części, a byliśmy niby w tej wspanialszej części świata zmarłych. Mimo to dobrze się bawiłam. Nie czytałam pierwotnej wersji, ale ta dzięki swoim okładkom robi robotę. Na pewno sięgnę po kontynuację serii.

Wiktoria jest studentką i tak naprawdę nie wie, jaki jest obecnie jest status życiowy: żyje, umarła, czy jest pomiędzy? Wciąż nosi w sobie iskrę bożą, ale czy posiada nadal moce piekielne? Skoro wróciła na ziemię to chyba jest śmiertelniczką?

Na szczęście początkowo te myśli nie zaprzątają jej głowy, gdyż wiedzie normalne życie młodej kobiety. W końcu ma Piotra u swego...