Tylko ja sama

Na wstępie chcę powiedzieć, że nie miałam okazji przeczytać poprzednich książek Romy Ligockiej.
Trudno mi ocenić, co myślę i co czuję do samej autorki. Z jednej strony jest mi przykro – dorastała w getcie, ktoś próbuje oczernić imię jej ojca, a także łatwo można wywnioskować, że choruje lub chorowała na depresję. Z drugiej jednak strony, nie mam szacunku do kobiet, które wchodzą w związki z żonatymi mężczyznami, wiedząc, że są już zajęci. Do samego „Profesora” również tego szacunku nie mam. „B-bo on jest taki biedny, żona nie da mu rozwodu, bo jest chora na raka 🥺.” No, chyba logiczne, że w takich momentach życia nie chce być sama, a tym bardziej dokładać sobie kolejnych zmartwień i smutków.
Ale pomijając moją osobistą niechęć do tych dwojga bohaterów, skupmy się na książce i jej treści. Tak jak wspomniałam, nie miałam styczności z wcześniejszymi książkami autorki. Nie było też nigdzie napisane lub oznaczone, że jest to „któryś tom” jej wspomnień, więc jako czytelnik z przypadku nie dostałam tego, czego się spodziewałam. Byłam nastawiona na więcej wspomnień z getta i więcej informacji o poszukiwaniu historii ojca Ligockiej. Zamiast tego dostałam wyjazdy, promocje książek, jeszcze więcej wyjazdów, gwiazdorzenie i narzekanie na to, jak bardzo autorka nie chce być tam, gdzie w danej chwili się znajduje. Nic ciekawego. Chyba tylko dwa albo trzy rozdziały zawierały to, czego oczekiwałam, i przyznam, że w trakcie ich czytania miałam momenty, w których się wzruszyłam.

Na wstępie chcę powiedzieć, że nie miałam okazji przeczytać poprzednich książek Romy Ligockiej.
Trudno mi ocenić, co myślę i co czuję do samej autorki. Z jednej strony jest mi przykro – dorastała w getcie, ktoś próbuje oczernić imię jej ojca, a także łatwo można wywnioskować, że choruje lub chorowała na depresję. Z drugiej jednak strony, nie mam szacunku do kobiet, które...

Świetnie się czyta. Najciekawsze momenty gdy Roma sięga wgłąb swoich wspomnień z dzieciństwa, do trudnego czasu walki o uwolnienie ojca.

Świetnie się czyta. Najciekawsze momenty gdy Roma sięga wgłąb swoich wspomnień z dzieciństwa, do trudnego czasu walki o uwolnienie ojca.

Jak w wielu książkach Romy Ligockiej, przeszłość i teraźniejszość idą w parze. To książka o mężczyznach. Ojcu, którego trzeba oczyścić z zakłamanej przeszłości. Mężczyzny-który jest, a jakoby go nie było. Dwóch tułaczy nie ma szans na bycie razem...
Lubię książki Ligockiej i nie oceniam moralnych wyborów autorki.

Jak w wielu książkach Romy Ligockiej, przeszłość i teraźniejszość idą w parze. To książka o mężczyznach. Ojcu, którego trzeba oczyścić z zakłamanej przeszłości. Mężczyzny-który jest, a jakoby go nie było. Dwóch tułaczy nie ma szans na bycie razem...
Lubię książki Ligockiej i nie oceniam moralnych wyborów autorki.

Poruszająca, bolesna powieść autobiograficzna. Najgłębsze moje emocje budzą strony, na których pojawia się ojciec, bohater z tła, człowiek niezwykłej prawości i odwagi, ciepły i rodzinny. I nic nie zostaje mu oszczędzone, ani za życia, ani po śmierci. Autorka, oswajająca swój strach, starająca się zwyczajnie żyć mimo wyrytych w pamięci koszmarów dzieciństwa.
Mocna, dobra rzecz.

Poruszająca, bolesna powieść autobiograficzna. Najgłębsze moje emocje budzą strony, na których pojawia się ojciec, bohater z tła, człowiek niezwykłej prawości i odwagi, ciepły i rodzinny. I nic nie zostaje mu oszczędzone, ani za życia, ani po śmierci. Autorka, oswajająca swój strach, starająca się zwyczajnie żyć mimo wyrytych w pamięci koszmarów dzieciństwa.
Mocna, dobra...

Be zwątpienia dobra książka. Ale nie powala tak jak inne tej autorki

Be zwątpienia dobra książka. Ale nie powala tak jak inne tej autorki

Jedna z obszerniejszych (jeśli nie najobszerniejsza) książka tej autorki opowiadająca o jej obecnym życiu (oczywiście w czasie, kiedy została napisana),jak również o historii jej rodziny.

Ciekawe, choć czyta się nieco ciężej niż inne jej książki. Może z racji formy - powieściowej, czy też beletryzowanej autobiografii.

Wrażenie jakby tym razem całość była nieco mniej naturalna - nieco mniej szczera? bardziej wypracowana? nieco mniej spontaniczna...?

Jedna z obszerniejszych (jeśli nie najobszerniejsza) książka tej autorki opowiadająca o jej obecnym życiu (oczywiście w czasie, kiedy została napisana),jak również o historii jej rodziny.

Ciekawe, choć czyta się nieco ciężej niż inne jej książki. Może z racji formy - powieściowej, czy też beletryzowanej autobiografii.

Wrażenie jakby tym razem całość była nieco mniej...

Smutna, piękna i wzruszająca.. jak to Ligocka. Lubię jej książki za tę aurę delikatności i nostalgii. Za trudne uczucia, z którymi tak pięknie sobie radzi.

Smutna, piękna i wzruszająca.. jak to Ligocka. Lubię jej książki za tę aurę delikatności i nostalgii. Za trudne uczucia, z którymi tak pięknie sobie radzi.

Bajeczna!!!

Bajeczna!!!

Roma Ligocka, a właściwie Roma Liebling, pisarka, malarka, scenograf, kostiumolog, przyjaciółka Piotra Skrzyneckiego, kuzynka Romana Polańskiego, artystka. Życiorys i znajomości niebanalne i znamienite. Jednak ja nie umiałam się z tą Panią polubić. Już od pierwszej jej książki, którą przeczytałam, czułam do pani Ligockiej jakiś dziwny dystans.

Ta pozycja, o tytule ''Tylko ja sama'', to ostatnia książka tej autorki, po jaką sięgnęłam. Była już pamięć, niepamięć ? maleńkiej Romy z krakowskiego getta, było szarganie imienia matki w drugiej książce, teraz pani Ligocka gwiazdorzy. Wieczory autorskie, wywiady, telewizja, wernisaże, przemówienia, aaaaa i byłabym zapomniała, uwodzenie żonatych facetów, zwłaszcza jednego pana profesorka. ''Bo żona go nie rozumie, i wcale ze sobą nie śpią'', w ogóle jakaś wredna ta żona, ośmiela się chorować i w dodatku nie chce mężulkowi dać rozwodu. W tle niejako  autorka próbuje dowiedzieć się prawdy o swoim ojcu, który według pewnego artykułu w gazecie, pełnił w obozie funkcję kapo i znęcał się nad współziomkami. Jak było naprawdę ? Przeczytajcie jeśli chcecie, ja tej autorce już podziękuję na zawsze.

Roma Ligocka, a właściwie Roma Liebling, pisarka, malarka, scenograf, kostiumolog, przyjaciółka Piotra Skrzyneckiego, kuzynka Romana Polańskiego, artystka. Życiorys i znajomości niebanalne i znamienite. Jednak ja nie umiałam się z tą Panią polubić. Już od pierwszej jej książki, którą przeczytałam, czułam do pani Ligockiej jakiś dziwny dystans.

Ta pozycja, o tytule ''Tylko...

„Czasem musisz bardzo mocno zapakować swój ból i obwiązać go sznurkiem (...) by móc żyć dalej”.
.
Jedno bezpodstawne oskarżenie - Pani ojciec był kapo w obozie koncentracyjnym - przyczyniło się do powrotu, do bolesnych i traumatycznych wspomnień, do obozowej przeszłości. Prywatne śledztwo, sądowe akta, koszmarny ból czasu, czekanie ... i pojawia się NIEWINNY!!. Jest ulga, wewnętrzny spokój. To dla Ciebie tato ....!!!
.
Równolegle toczy się walka o miłość. Jest Dawid (ocalony z Holokaustu),który ma być ostoją, radością, czymś „dobrym”. Są wspomnienia, te dobre i te złe. Są podróże Kraków - Rzym - Monachium. To bardzo intymne relacje dwóch dorosłych ludzi, którzy borykają z życiowym bólem, z cierpieniem i wewnętrzna walką, w której nie ma zwycięzcy.
.
„Czy wiesz, że twoim zadaniem jest znosić ciosy losu?” Czy przeszłość zawsze dopada nas wtedy, kiedy potrzebujemy spojrzeć w jasne błękitne niebo i w spokoju wypić niedzielne cappuccino?.
.
Roma, odsłania nam siebie, swoją kobiecość i swoje wewnętrzne małe dziecko, które mimo tego iż bardzo jest twarde, nadal potrzebuje miłości, wsparcia, zwykłej naturalnej codzienności. Czy to takie trudne? - kiedy „nasza wyobraźnia robi z każdego Wczoraj i każdego Jutro obecną chwilę ...”.
.
Przeczytaj, zastanów się choć przez chwilę nad sensem życia, nad drugim człowiekiem. Bo może warto wierzyć ........

„Czasem musisz bardzo mocno zapakować swój ból i obwiązać go sznurkiem (...) by móc żyć dalej”.
.
Jedno bezpodstawne oskarżenie - Pani ojciec był kapo w obozie koncentracyjnym - przyczyniło się do powrotu, do bolesnych i traumatycznych wspomnień, do obozowej przeszłości. Prywatne śledztwo, sądowe akta, koszmarny ból czasu, czekanie ... i pojawia się NIEWINNY!!. Jest ulga,...