Starsza pani znika

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

„Starsza pani znika” to klasyczny thriller z 1936 roku autorstwa Ethel Liny White, będący pierwowzorem słynnego filmu Alfreda Hitchcocka. Akcja toczy się głównie w pociągu, gdzie młoda Angielka Iris nawiązuje kontakt z uprzejmą starszą damą – panną Froy – która niespodziewanie znika, a współpasażerowie zaprzeczają, jakoby kiedykolwiek istniała.

Powieść wciąga od pierwszych stron, łącząc napięcie, tajemnicę i subtelny humor. Autorka umiejętnie buduje atmosferę paranoi i niepokoju, zmuszając czytelnika do nieustannego zadawania pytań o to, komu można ufać. Choć język może wydawać się nieco staroświecki, historia pozostaje zaskakująco aktualna – to opowieść o obojętności, konformizmie i sile jednostki w obliczu zbiorowej manipulacji.

Krótko mówiąc, to zgrabna, inteligentna lektura, która zasłużenie zyskała status klasyka gatunku.

„Starsza pani znika” to klasyczny thriller z 1936 roku autorstwa Ethel Liny White, będący pierwowzorem słynnego filmu Alfreda Hitchcocka. Akcja toczy się głównie w pociągu, gdzie młoda Angielka Iris nawiązuje kontakt z uprzejmą starszą damą – panną Froy – która niespodziewanie znika, a współpasażerowie zaprzeczają, jakoby kiedykolwiek istniała.

Powieść wciąga od pierwszych...

Bardzo dobry kryminał w starym stylu! Pierwszy raz wydany w roku 1936, znakomicie oddaje klimat ówczesnej współczesności. Wciągająca fabuła, ciekawi bohaterowie, wartka akcja - trudno było się oderwać. Finał przewidziałam sporo wcześniej, ale nie szkodzi. Gorąco kibicowałam Iris... oczekujący na pannę Froy rodzice i pies... zrobili swoje. Czytało się świetnie. Polecam.

Bardzo dobry kryminał w starym stylu! Pierwszy raz wydany w roku 1936, znakomicie oddaje klimat ówczesnej współczesności. Wciągająca fabuła, ciekawi bohaterowie, wartka akcja - trudno było się oderwać. Finał przewidziałam sporo wcześniej, ale nie szkodzi. Gorąco kibicowałam Iris... oczekujący na pannę Froy rodzice i pies... zrobili swoje. Czytało się świetnie. Polecam.

Lepsza niż się spodziewałam. Lekka lektura, trochę rozmywająca się w drugiej połowie, ale mimo wszystko satysfakcjonująca. Idealna na jedno leniwe popołudnie.

Lepsza niż się spodziewałam. Lekka lektura, trochę rozmywająca się w drugiej połowie, ale mimo wszystko satysfakcjonująca. Idealna na jedno leniwe popołudnie.

Nie spodziewałam się po tej książce wiele, a wciągnęłam się bez reszty! Wciągająca intryga, lekki, przyjemny styl, nieco a la Christie, ale nie do końca, świetna rozrywka

Nie spodziewałam się po tej książce wiele, a wciągnęłam się bez reszty! Wciągająca intryga, lekki, przyjemny styl, nieco a la Christie, ale nie do końca, świetna rozrywka

Bardzo dobra powieść!

Początek nie przypadł mi do gustu, ze względu na główną bohaterkę - Iris Carr. Młoda, próżna, egoistyczna kobieta. Jej zachowanie i przemyślenia mnie drażniły. Nie jest sympatyczna, nie chciałoby się z nią wejść w bliższą relację, czy znajomość, ale najbardziej uderzyło mnie to, że sporo w jej punkcie widzenia świata było... prawdy, chociaż brzydkiej.

Powieść ze strony na stronę staje się coraz bardziej wciągająca. Intryga zagęszcza się aż do tego stopnia, że zaczynamy wątpić, czy to, co "widzieliśmy" razem z Iris, nie było tylko wytworem jej wyobraźni. Moglibyśmy żyć w tej niepewności aż do samego końca powieści, niemniej autorka postawiła na coś innego. Wiemy, co jest prawdą, a co nie - ale mamy obserwować, jak (i w ogóle czy!) inni do tego dojdą. Zatem, czy prawda wyjdzie na jaw i w jakich okolicznościach jest też jednocześnie świetnym studium na niełatwą kwestię podniesioną w rozmowie na peronie między Maxem Hare'em a Profesorem - jak rzetelność dowodów, sprawiedliwość ławy przysięgłych oraz prawdomówność, czy wygląd i pochodzenie świadków mają wpływ na wiarygodność tego, co mówią i jak zeznają.

"Brytyjskość" ukazana, w moim odczuciu, w realny sposób. Wady i zalety omówione i wzięte na tapet w sposób wnikliwy, ale "nie wprost". Nie sposób mi się wypowiedzieć, czy te czasy minęły w Wielkiej Brytanii pod względem zachowania, ale z pewnością tak to wyglądało ileś lat wstecz. Być może czasy się zmieniły, ale pewne zachowania (opisane tutaj) nadal się uchowały - na nieszczęście :(

To nie jest książka w stylu Agathy Christie, ale w jej klimacie.
Trochę połączenie stylu Daphne du Maurier i klimatu Królowej Kryminału. Być może ktoś bardziej oczytany ode mnie, wskazałby precyzyjniejsze porównanie.

Osobiście bardzo polecam - krótka, ciekawa, taka "hitchockowa", co zresztą zostało przeniesione na ekran przez znanego reżysera.

Ode mnie 10/10.
Krótka, niepozorna, ale wciągająca i dająca do myślenia.

Bardzo dobra powieść!

Początek nie przypadł mi do gustu, ze względu na główną bohaterkę - Iris Carr. Młoda, próżna, egoistyczna kobieta. Jej zachowanie i przemyślenia mnie drażniły. Nie jest sympatyczna, nie chciałoby się z nią wejść w bliższą relację, czy znajomość, ale najbardziej uderzyło mnie to, że sporo w jej punkcie widzenia świata było... prawdy, chociaż...

Przyjemny, klasyczny kryminał. Ciekawie skonstruowana historia, nieco przypominająca klimatem książki Christie.

Przyjemny, klasyczny kryminał. Ciekawie skonstruowana historia, nieco przypominająca klimatem książki Christie.

Bawiłam się naprawdę świetnie!

Bawiłam się naprawdę świetnie!

Początkowo książka bardzo intryguje, zarówno wartką akcją, klimatem rodem z powieści Christie, jak i nieoczywistą (jak na czas akcji) postacią głównej bohaterki oraz tytułowej "starszej pani". Szkoda tylko, że gdzieś w połowie lektura zaczyna nużyć i nie oferuje tego, czego można było po niej oczekiwać. Coś co miało zadatki na bycie ciekawym portretem psychologicznym młodej, podróżującej samotnie Angielki pozostaje mimo wszystko niezbyt zaskakującym, a pod koniec już bardzo przewidywalnym, korzystającym z wyświechtanych schematów, thrillerem.

Na pewno na duży plus zasługuje fakt, że akcja w całości praktycznie dzieje się w pociągu, co jest dla mnie ciekawym aspektem, bo osobiście sama dużo pociągami podróżuję i książkę czytałam najczęściej właśnie w trakcie jazdy koleją. Sama intryga nie do końca została wyjaśniona, więc na dobrą sprawę czytelnik może sobie sam dopowiedzieć, jakimi motywami kierowali się oprawcy biednej panny Froy. Sylwetka baronowej wykreowana w sposób pobudzający wyobraźnię czytelnika, ale ostatecznie jej wątek gdzieś po drodze zaciera się i tak naprawdę nie wiemy z całą pewnością, jaki udział w niefortunnej przygodzie "starszej pani" miała ta tajemnicza matrona. A szkoda.

Na uwagę zasługuje też to, w jaki sposób autorka zwraca uwagę na aspekt odpowiedzialności za jednostkę w obliczu niebezpieczeństwa, jak ludzie łatwo poddają się wpływom silniejszych i z powodu braku odwagi czy nawet zwykłej altruistycznej chęci do zaangażowania się w pomoc drugiemu, uciekają od odpowiedzialności, odsuwają od siebie myśl, że zawinili w sytuacji, gdy należało wykazać się zwykłym ludzkim instynktem wyciągnięcia pomocnej dłoni do tego w potrzebie. Bardzo dobre przedstawienie emocjonalnej znieczulicy, obojętności i stawiania ponad wszystko interes własny. Z drugiej strony, w celu uwidocznienia kontrastu, pisarka zestawia biedną, działającą w pojedynkę, powodowaną szlachetnymi pobudkami, i zwykłą ludzką troską, Iris z beznamiętnym, całkowicie bezemocjonalnym podejściem do problemu innych podróżnych. Iris niestrudzenie dąży do odnalezienia niespodziewanie zaginionej towarzyszki podróży, stawiając czoła społecznemu ostracyzmowi i uprzedzeniom nieustannie kierowanym ku niej przez resztę pasażerów pociągu...

Książka ta nie jest jakąś wielką powieścią, nie jest to też nic na miarę wielkich kryminałów Agathy Christie, aczkolwiek można poświęcić jej wieczór czy dwa, czy też zabrać ją sobie do pociągu, na pewno uczyni czas podróży ciekawszym i pozornie krótszym ;)

Początkowo książka bardzo intryguje, zarówno wartką akcją, klimatem rodem z powieści Christie, jak i nieoczywistą (jak na czas akcji) postacią głównej bohaterki oraz tytułowej "starszej pani". Szkoda tylko, że gdzieś w połowie lektura zaczyna nużyć i nie oferuje tego, czego można było po niej oczekiwać. Coś co miało zadatki na bycie ciekawym portretem psychologicznym...

Klasyczny kryminał w stylu Christie. Bardzo przyjemnie się czyta.

Klasyczny kryminał w stylu Christie. Bardzo przyjemnie się czyta.