Cytat dnia
Oto jestem, kochanie. Zawsze przy tobie. To ja kupuję ci jedzenie. To ja ścielę twoje łóżko. To ja podkładam ci poduszkę pod głowę. Ale ty t...
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2020
2010
Powietrze, którym oddychasz Frances de Pontes Peebles 
"Powietrze, którym oddychasz" to historia Dores, która teraz u kresu życia, po przeżyciu 95 lat, gdy została już całkiem sama, spogląda wstecz. Daleko, bo aż do chwili swojego dzieciństwa, które spędziła jako służba, sierota na jednej z plantacji trzciny cukrowej. To tam poznała Gracę – dziewczynkę jakże różną od niej nie tylko charakterem, ale i statusem majątkowym, jednak mimo tego połączyła je przyjaźń na całe życie. Razem poznały co to muzyka, razem ruszyły odkrywać świat i zdobywać sławę. To opowieść o przyjaźni, ambicji, miłości, zrozumieniu i jego braku, która rozgrywa się na tle miłości do słowa i muzyki. Książka bogata jest w refleksje, głębokie i mądre, wychodzące od osoby, która przeżyła już całe życie. Ilość cytatów, które sobie z niej wypisałam, jest naprawdę ogromna!
To słodko-gorzka opowieść z rewelacyjnie skonstruowanymi postaciami. To też bogate tło historyczno-społeczne z naciskiem na to drugie – akcja powieści toczy się w pierwszej połowie lat XX, kiedy to w Brazylii (i nie tylko tam) istniały ogromne podziały między bogatymi a biednymi, a także między płciami – kobieta była w sumie własnością mężczyzny. I w takich czasach dwie nastoletnie dziewczyny postanowiły zawalczyć o swoje, gonić własne ambicje i nie dać się stłamsić konwenansom. To naprawdę piękna, głęboka i kipiąca emocjami powieść. Jedna z piękniejszych jakie w tym roku czytałam. Oceniam 9/10, pełną recenzję znajdziecie tu: https://www.kryminalnatalerzu.pl/2020/11/powietrze-ktorym-oddychasz-frances-de.html
Powietrze, którym oddychasz Frances de Pontes Peebles
Książka przenosi czytelnika do Brazylii lat '30, wprost na plantację trzciny cukrowej. Poznajemy Dores, sierotę, którą pod swoje skrzydła przyjmuje kucharka Nena. Pewnego dnia na plantacji pojawiają się nowi właściciele z córką Graçą. Dziewczynka potrafi oczarować każdego, mimo to na swoją przyjaciółkę wybiera Dores. Ich przyjaźń staje się najsilniejsza, gdy odkrywają swoją miłość do muzyki. Zaczynają marzyć o występach przed publicznością i sławie. Jednak aby spełnić swoje marzenia muszą uciec od rodziców Graçy. W końcu pojawia się szansa, której nie mogą przepuścić.
Ta opowieść porusza wszystkie zmysły. Pełna jest muzyki, zapachów, kolorów i smaków. Płynie powoli, obserwujemy dorastanie i dojrzewanie dziewczyn, ich walkę o spełnienie marzeń, sukcesy i porażki, odnajdywanie własnej drogi, a przede wszystkim rozwój ich przyjaźni, wzloty i upadki, wspieranie się oraz rywalizację i zazdrość. Ich przyjaźń jest burzliwa, trudna, a jednak mimo, że są swoimi przeciwieństwami, nie mogę bez siebie żyć.
Graça mogła oczarować każdego, jednak nie potrafiłam jej polubić. Moją sympatię zyskała Dores, współczułam jej coraz bardziej w miarę czytania, nawet jeśli mnie denerwowała. Nie sposób za to nie polubić chłopców z Blue Moon. Szkoda, że nie było ich więcej w tej powieści.
Jeśli kochacie muzykę, podróże i nie przeszkadzają Wam długie opisy to polecam Wam tę książkę z czystym sumieniem.
