Alef

Łacińskie "multum in parvo" ("wiele w niewielu" w znaczeniu dużo treści w niewielu słowach) obrazuje "Alefa" idealnie. Ta antologia kilkunastu opowiadań, gdzie niektóre mają objętość zaledwie kilku stron to literatura piękna, która aż onieśmiela- zarówno formą, wycyzelowaniem każdego zdania, pojedynczego słowa, jak i bogactwem treści. Borges żongluje pojęciami takimi jak nieśmiertelność, tożsamość, nieskończoność, powtarzalność. Bohaterowie jego opowiadań pojawiają się w różnych czasach, kontekstach, miejscach, mając swoich duchowych sobowtórów, swoje labirynty snów i okoliczności, przyczyn i skutków. Jednostka to tutaj tylko jedno z włókien wszechrzeczy i nieskończoności w ciągłym procesie powtarzalności człowieczej egzystencji i dziejów świata. Całość spowija egzotyczny klimat i egzotyczny smak popijanej w zadumie nad jednostkowym ludzkim losem yerba mate.
.
"Alef" wrzuca nas w świat intertekstualności. Ilość nawiązań - do miejsc, postaci historycznych, starożytnych i średniowiecznych woluminów świadczy o niezwykłej wprost erudycyjności Borgesa, gdzie obok wiedzy filozoficznej, historycznej, ogólnie- humanistycznej jest ta łatwość i lekkość poruszania się między historią, a wyobraźnią, między różnymi doktrynami, koncepcjami, poglądami, pojęciami, przyswajanie ich na potrzeby własnej pisarskiej fantazji. Ciekawe są też wątki, gdzie pojawia się autotematyzm, a Borges czyni siebie samego jednym z bohaterów swoich opowiadań. Filozofia, religie, mitologia, historiozofia, refleksja nad pamięcią, pojęciem czasu, determinizmem, językiem-  zespolone są w taki sposób oraz podane nam w takiej literackiej formie, by mimo tej głębokiej refleksyjności nie raniło to naszej duszy w jej "najbardziej intymnej głębi" "nieuleczalną i czarną melancholią". Stąd także humor, który równoważy te intelektualne wędrówki przez labirynt wszechrzeczy, gdzie na każdym kroku potykamy się o kolejne filozoficzne zagadnienia oraz poszukujemy prawdy na temat tego, gdzie jest ta granica między światem rzeczywistym, a jego lustrzanym odbiciem.
.
Szaleństwo, rozpacz, chęć zemsty, działanie ukrytych niewytłumaczalnych sił- to napędza fabułę poszczególnych opowiadań i sprawia, że stają się one nie tylko literacką ucztą, ale też ogólnie  angażującymi opowieściami, gdzie miesza się okrucieństwo, chaos, realność, iluzja, symbolizm oraz boskość.
Bardzo polecam.

Łacińskie "multum in parvo" ("wiele w niewielu" w znaczeniu dużo treści w niewielu słowach) obrazuje "Alefa" idealnie. Ta antologia kilkunastu opowiadań, gdzie niektóre mają objętość zaledwie kilku stron to literatura piękna, która aż onieśmiela- zarówno formą, wycyzelowaniem każdego zdania, pojedynczego słowa, jak i bogactwem treści. Borges żongluje pojęciami takimi jak...

Czytam same pozytywne opinie o książce i myślę sobie, że może muszę do niej wrócić, a z drugiej strony jak przypominam sobie jak ciężko mi się przez nią brnęło, to nie wiem czy jest sens.

Nie mam nic przeciwko abstrakcyjnym, artystycznym opowiadaniom, ale to zupełnie do mnie nie trafiło, było nudne, ciężkie i musiałam odłożyć książkę po paru pierwszych rozdziałach.

Czytam same pozytywne opinie o książce i myślę sobie, że może muszę do niej wrócić, a z drugiej strony jak przypominam sobie jak ciężko mi się przez nią brnęło, to nie wiem czy jest sens.

Nie mam nic przeciwko abstrakcyjnym, artystycznym opowiadaniom, ale to zupełnie do mnie nie trafiło, było nudne, ciężkie i musiałam odłożyć książkę po paru pierwszych rozdziałach.

Niezwykła antologia.

"Alef" jako zbiór nie jest tak znany jak "Fikcje" ani nie dorównuje im jeśli chodzi o samą potęgę wyobraźni autora, ale zawiera w sobie kilka naprawdę głębokich, przenikliwych i emocjonalnych opowiadań, które na długo zapadają czytelnikowi w pamięć.

"Emma Zunz" - drugie najlepsze opowiadanie w antologii. Tytułowa bohaterka jest bardzo moralnie niejednoznaczną postać, a jej motywy zabicia Loewenthala stawiają pod znakiem zapytania jej miłość do ojca. Znakomita opowieść o zemście i o tym, jak bardzo nasze starania są w stanie nas zniszczyć. Dodatkowe plusy za (jakże rzadką dla Borgesa!) główną kobiecą postać.

"Dom Asteriona" - najlepsze opowiadanie, niezwykle emocjonalne i poruszające. Asterion jest postacią na wskroś tragiczną, samotną i wręcz dziecinną, budzącą współczucie zarówno swoją osobowością, jak i losem. Zadziwiające, ile smutku można zawrzeć w zaledwie czterech stronach.

"Deutches Requiem" - oj, ta historia źle się zestarzała, zwłaszcza biorąc pod uwagę niedawny wzrost popularności neonazizmu i faszyzmu. Jest to właściwie opowiadanie o złu i o tym, jak ono nigdy nie umiera, a wpływa na następne pokolenia.

"Dwaj królowie i dwa labirynty" - historia genialna w swojej prostocie i to właściwie tyle, co zamierzam o niej powiedzieć.

"Alef" - mocno tajemnicze opowiadanie, ale też dobre. Skojarzyło mi się z historiami H.P. Lovecrafta - tutaj też mamy wszechświat (niemal) doprowadzający człowieka do szaleństwa.

Podsumowując - bardzo dobra antologia, co prawda nie tak dobra jak "Fikcje", ale mimo to zawierająca w sobie opowiadania zdecydowanie warte przeczytania.

Niezwykła antologia.

"Alef" jako zbiór nie jest tak znany jak "Fikcje" ani nie dorównuje im jeśli chodzi o samą potęgę wyobraźni autora, ale zawiera w sobie kilka naprawdę głębokich, przenikliwych i emocjonalnych opowiadań, które na długo zapadają czytelnikowi w pamięć.

"Emma Zunz" - drugie najlepsze opowiadanie w antologii. Tytułowa bohaterka jest bardzo moralnie...

Na początek pozwolę sobie przytoczyć cytat z opinii czytelnika o nicku czlowiekmelon frankfurteralgemeinezeitung: „Nikt nie pisze tak jak Borges. Po pierwszej stronie każdego opowiadania nie wiem już o co biega. xdd”.
Może w tej opinii jest trochę przesady, ale w pewnym sensie zgadzam się z nią, bo…

Bo Borges trafił do mnie. Jak kulą w płot. Niestety.
Przyznaję, autorem jest wybitnym, potrafi zachwycić, bez dwóch zdań, ale…
Ale, dlaczego ja, czytając jego prozę, czuję się jak na wykładach z literaturoznawstwa, teologii czy historii starożytnej?
Autor tak epatuje swoją erudycją, że jak uczniak chciałoby się wyciągnąć łapę w górę i zgłosić mu fakt nieprzygotowania do zajęć.
I jeszcze na końcu (czego bardzo nie lubię) blisko 50 stron przypisów.
Czy ktoś je przeczytał?

Ten borgesowski labirynt, przez który przyszło mi się przebijać, utwierdził mnie w przekonaniu, że wiem, że nic nie wiem. Przebrnąć przez lekturę mi się udało, a jakże. Ale, co z tego? Co z tego, kiedy pozostaje uczucie niedosytu, wrażenia, że nie udało mi się zgłębić i zrozumieć w pełni wybitnej przecież prozy?
No cóż, nie jest to wszak literatura dla odbiorcy masowego, czyli mnie.
Ale z drugiej strony, czy to nie Borges utwierdza nas w przekonaniu, że:
„Powinnością wszystkich rzeczy jest dawanie szczęścia. Jeśli go nie dają, są bezużyteczne albo i szkodliwe”?
I cóż ja mam teraz o tym myśleć?

Na początek pozwolę sobie przytoczyć cytat z opinii czytelnika o nicku czlowiekmelon frankfurteralgemeinezeitung: „Nikt nie pisze tak jak Borges. Po pierwszej stronie każdego opowiadania nie wiem już o co biega. xdd”.
Może w tej opinii jest trochę przesady, ale w pewnym sensie zgadzam się z nią, bo…

Bo Borges trafił do mnie. Jak kulą w płot. Niestety.
Przyznaję, autorem...

Nie zwala z nóg aż tak bardzo jak „Fikcje”, ale nadal absolutnie wybitny kawał literatury.

Nie zwala z nóg aż tak bardzo jak „Fikcje”, ale nadal absolutnie wybitny kawał literatury.

Borges to chyba, najbardziej europejski z klasyków iberoamerykańskich. Argentyny, jest w tym zbiorze opowiadań niewiele. Ta Argentyna, ma zaś, posmak westernowy, za sprawą dzikich Pampasów, Gauchos i walk z Indianami:

,,Powiedziała, że pochodzi z Yorkshire, rodzice jej wyemigrowali do Buenos Aires i straciła ich podczas napadu. Powiedziała dalej, że porwali ją Indianie i że teraz jest żoną wodza któremu dała już dwóch synów, i że jest on bardzo
waleczny. Mówiła to chłopską angielszczyzną,
przeplataną araukańskim czy pampańskim, i spoza opowiadania wyłaniało się zwierzęce życie: namioty z końskiej skóry, ogniska z nawozu, uczty z opieczonym mięsem
czy surowymi wnętrznościami, ostrożne poranne skradanie się, jęki i rabunki, hałaśliwe przepędzanie bydła przez nagich jeźdźców,poligamia, smród i magia. Do takiego
barbarzyństwa zniżyła się Angielka.''

Walki z Indianami, pojawiają się też w opowiadaniu, będącym nawiązaniem do argentyńskiej epopei narodowej, Martín Fierro:

,,Dnia dwudziestego trzeciego stycznia 1856 roku, w Laguna de Cardoso, był jednym z trzydziestu chrześcijan, którzy pod wodzą sierżanta Eusebia Laprida walczyli przeciwko dwustu Indianom. W akcji tej otrzymał ranę od włóczni.''

Dużo tutaj starożytności, która, musiała fascynować Borgesa:

,,Zrównali z ziemią ogród, sprofanowali kielichy i ołtarze i wjechali Hunowie konno do klasztornej biblioteki, i podarli
niezrozumiałe księgi, i znieważyli je, i spalili, może z obawy, że litery zawierały bluźnierstwa przeciwko ich bogu, który był
mieczem z żelaza. Spłonęły palimpsesty i kodeksy,
ale w sercu stosu, wśród popiołów, przetrwała prawie nietknięta księga dwunasta ,,Civitas Dei", która opowiada, że Platon nauczał w Atenach, iż po upływie wieków wszystkie rzeczy odzyskają swój poprzedni stan i on, w Atenach, przed tym samym audytorium, będzie znów wyjaśniał tę doktrynę.''

Zbiorek wart przeczytania.

Borges to chyba, najbardziej europejski z klasyków iberoamerykańskich. Argentyny, jest w tym zbiorze opowiadań niewiele. Ta Argentyna, ma zaś, posmak westernowy, za sprawą dzikich Pampasów, Gauchos i walk z Indianami:

,,Powiedziała, że pochodzi z Yorkshire, rodzice jej wyemigrowali do Buenos Aires i straciła ich podczas napadu. Powiedziała dalej, że porwali ją Indianie i...

To jest wejście do innego świata.

To jest wejście do innego świata.

"Wielka poezja, będąc wielką i będąc poezją, nie może nie zachwycać nas, a więc zachwyca." Cytat ten pojawiał się w mojej głowie wielokrotnie w czasie moich mąk z "Alefem". A jednak jakoś nie zachwyca, z drobnymi wyjątkami. Rzecz dla mnie absolutnie nieczytalna.

"Wielka poezja, będąc wielką i będąc poezją, nie może nie zachwycać nas, a więc zachwyca." Cytat ten pojawiał się w mojej głowie wielokrotnie w czasie moich mąk z "Alefem". A jednak jakoś nie zachwyca, z drobnymi wyjątkami. Rzecz dla mnie absolutnie nieczytalna.

Przyjemnie się to czyta, odwołania filozoficzno-teologiczne są wciagające (zwłaszcza figura Awerroesa) i główny wątek tożsamości i panteizmu świata przemawia bardzo do moich intuicji literackich. Zdecydowanie warte przeczytania, choć to lektura bardzo wymagająca na czyelniku. Uczciwie mówiąc, bez posłowia i przypisów większość czytelników nie zorientuje się co do wątku tożsamości jaki prezentuje Borges.

Przyjemnie się to czyta, odwołania filozoficzno-teologiczne są wciagające (zwłaszcza figura Awerroesa) i główny wątek tożsamości i panteizmu świata przemawia bardzo do moich intuicji literackich. Zdecydowanie warte przeczytania, choć to lektura bardzo wymagająca na czyelniku. Uczciwie mówiąc, bez posłowia i przypisów większość czytelników nie zorientuje się co do wątku...

Nikt nie pisze tak jak Borges. Po pierwszej stronie każdego opowiadania nie wiem już o co biega. xdd

Nikt nie pisze tak jak Borges. Po pierwszej stronie każdego opowiadania nie wiem już o co biega. xdd