Szwajcaria, czyli jak przeżyć między krowami a bankami. Bilet w jedną stronę

Całkiem milo się słuchało 🙂. Reportażem bym nie nazwał tej książki, raczej zbiorem przeżyć, które ukształtowały jaki subiektywny obraz przedstawiający Szwajcarów. Doceniam poczucie sarkazmu 🙂. Milo się słuchało.

Całkiem milo się słuchało 🙂. Reportażem bym nie nazwał tej książki, raczej zbiorem przeżyć, które ukształtowały jaki subiektywny obraz przedstawiający Szwajcarów. Doceniam poczucie sarkazmu 🙂. Milo się słuchało.

bardzo dobrze się to czyta, jeśli człowiek nie nastawia się na reportaż mający przybliżyć mu Szwajcarię przed krótkim turystycznym wypadem. trochę ciekawostek o kraju, trochę faktów, dużo blogowych anegdot o życiu w okolicach Lozanny, w której zakochałam się rok temu, a w tym z przyjemnością tam wracam.
absolutnie nie trzeba, ale jak najbardziej można.

bardzo dobrze się to czyta, jeśli człowiek nie nastawia się na reportaż mający przybliżyć mu Szwajcarię przed krótkim turystycznym wypadem. trochę ciekawostek o kraju, trochę faktów, dużo blogowych anegdot o życiu w okolicach Lozanny, w której zakochałam się rok temu, a w tym z przyjemnością tam wracam.
absolutnie nie trzeba, ale jak najbardziej można.

Bardzo lekka i przyjemna książka. Czyta się ją szybko, jest sporo ciekawostek i humoru, a przy okazji daje fajny obraz życia w Szwajcarii od kuchni. Dobra lektura, szczególnie jeśli ktoś lubi takie osobiste reportaże ;)

Bardzo lekka i przyjemna książka. Czyta się ją szybko, jest sporo ciekawostek i humoru, a przy okazji daje fajny obraz życia w Szwajcarii od kuchni. Dobra lektura, szczególnie jeśli ktoś lubi takie osobiste reportaże ;)

Lekka, przyjemnie sie czyta:)

Lekka, przyjemnie sie czyta:)

Bardzo lubię książki o innych krajach pisane przez Polaka-imigranta. Taka osoba ma większy dystans do kraju niż sami krajanie, a porównania między krajami są ciekawe.
Nie tym razem. W książce jest bardzo mało Szwajcarii, autorka pisze raczej o sobie. Jest kilka ciekawych lub zabawnych fragmentów, ale kilka na całą książkę to słaby wynik. Całość jest nudnawa. Przyznam że niektóre rozdziały pominęłam bo były tak niestrawne, że nie byłam w stanie ich przeczytać. Miałam wrażenie że autorka idzie na ilość, pisze żeby tylko zapełnić strony; jest dużo słów a mało treści. Bardzo irytujący jest język, luźny i zabawny, ale aż za bardzo, na siłę. Niektóre żarty są aż żenujące.
W książce jest sporo zdjęć ale zupełnie bez związku z treścią książki.
Generalnie jestem rozczarowana tą lekturą.

Bardzo lubię książki o innych krajach pisane przez Polaka-imigranta. Taka osoba ma większy dystans do kraju niż sami krajanie, a porównania między krajami są ciekawe.
Nie tym razem. W książce jest bardzo mało Szwajcarii, autorka pisze raczej o sobie. Jest kilka ciekawych lub zabawnych fragmentów, ale kilka na całą książkę to słaby wynik. Całość jest nudnawa. Przyznam że...

Język nachalnie wyluzowany 🤪 = denerwujący... Humor w podobnym wydaniu

Język nachalnie wyluzowany 🤪 = denerwujący... Humor w podobnym wydaniu

Jest słabo, nie wiem jakim cudem dotrwałam do końca. Z grubsza :
1) Nieuczciwy tytuł, książka nie jest o Szwajcarii, tylko o dziewczynie, która naczytała się za dużo Bukowskiego.
2) Przerost formy nad treścią, proza trudna do czytania.
3) Te wrzutki o zamiłowaniu do chlania są strasznie anachroniczne.
Ale ładne zdjęcia.

Jest słabo, nie wiem jakim cudem dotrwałam do końca. Z grubsza :
1) Nieuczciwy tytuł, książka nie jest o Szwajcarii, tylko o dziewczynie, która naczytała się za dużo Bukowskiego.
2) Przerost formy nad treścią, proza trudna do czytania.
3) Te wrzutki o zamiłowaniu do chlania są strasznie anachroniczne.
Ale ładne zdjęcia.

To moja pierwsza książka o Szwajcarii i muszę przyznać że jest całkiem ciekawa choć w drugiej połowie autorka za bardzo odchodzi od tekstu i wtrąca wątki rodzinne. Choć fakt tego że autorka pochodzi z Krasnegostawu byl dla mnie miłym zaskoczeniem bo sam urodziłem się w Zamościu. Sporo ciekawych szczegółów o Szwajcarii i Szwajcarach.

To moja pierwsza książka o Szwajcarii i muszę przyznać że jest całkiem ciekawa choć w drugiej połowie autorka za bardzo odchodzi od tekstu i wtrąca wątki rodzinne. Choć fakt tego że autorka pochodzi z Krasnegostawu byl dla mnie miłym zaskoczeniem bo sam urodziłem się w Zamościu. Sporo ciekawych szczegółów o Szwajcarii i Szwajcarach.

Dawno nie czytałam takiego...słabego tworu. Oczekiwałam lekkiej książki o Szwajcarii, fajnej reportażówki, nie przewodnika. Co dostałam? Zapiski, które sama pisałam z podróży w wieku 10 lat. Koszmarny język, chaos, żałosne wtrącenia lingwistyczne, a żeby to czytelnik myślał jaką to poliglotką nie jest autorka. Dno i wodorosty. Nie jest to ani przewodnik, ani reportaż, ani zapiski podróżnicze, które tak naprawdę są o niczym? Naprawdę-zakrztuszenie się makaronem i ot cała historia dotyczącą glutenu w makaronie rozpisane na dwie strony... szkoda pieniędzy, od razu się pozbywam z biblioteczki.

Przetrwałam kilkanaście stron, przekartkowałam. Jak ktoś już pisał-czytanie tej książki to czysty masochizm, a pozytywne opinie pochodzą tylko i wyłącznie od znajomych i recenzentów.

Nie polecam..

Dawno nie czytałam takiego...słabego tworu. Oczekiwałam lekkiej książki o Szwajcarii, fajnej reportażówki, nie przewodnika. Co dostałam? Zapiski, które sama pisałam z podróży w wieku 10 lat. Koszmarny język, chaos, żałosne wtrącenia lingwistyczne, a żeby to czytelnik myślał jaką to poliglotką nie jest autorka. Dno i wodorosty. Nie jest to ani przewodnik, ani reportaż, ani...

Nawet w audiobooku poddałam się po połowie książki. Może i jakieś pojedyncze informacje są ciekawe, ale większość to opis rozmaitych doświadczeń Autorki, i szwajcarskich, i polskich. Jak się zwraca uwagę na seksistowskie teksty i mizoginistyczne wtręty, to książka jest jeszcze bardziej nieznośna.

Nawet w audiobooku poddałam się po połowie książki. Może i jakieś pojedyncze informacje są ciekawe, ale większość to opis rozmaitych doświadczeń Autorki, i szwajcarskich, i polskich. Jak się zwraca uwagę na seksistowskie teksty i mizoginistyczne wtręty, to książka jest jeszcze bardziej nieznośna.