Grecja. Gorzkie pomarańcze

Bardzo ciekawa książka w formie reportażu pokazująca Grecję z różnych stron polecam.

Bardzo ciekawa książka w formie reportażu pokazująca Grecję z różnych stron polecam.

Dobra książka. Czytałam z ogromnym zainteresowaniem. Naprawdę warto po nią sięgnąć. Polecam.

Dobra książka. Czytałam z ogromnym zainteresowaniem. Naprawdę warto po nią sięgnąć. Polecam.

To nie pierwszy i zapewne nie ostatni reportaż, który bazuje na wątku prywatnym, od niego startuje aby ponieść historie dalej - takie troche od szczegółu do ogółu. Nic w tym dziwnego. Ma jeden wiodący temat i bawi się czasem, lekko miejscem i bohaterami, ale oscyluje wokół autora i jego emocji. Praca nad tekstem ma pozwolić odnaleźć odpowiedzi na pytania ważne dla pisarza, ale także dla czytelników - oczywiście empatycznie nastawionych.

Tym samym mamy dużo polityki, przeplatanej historią rodzinną, opowieściami ludzi bardziej i mniej przypadkowych.

Tylko niestety brak tu atmosfery, więcej chaosu niż pomysłu, jakby zabrakło głównej tezy. Czyta się szybko, ale bez większego zaangażowania i ze stałym pytaniem „jaką Grecję chcesz pokazać?”.

Niestety nie wiem.

To nie pierwszy i zapewne nie ostatni reportaż, który bazuje na wątku prywatnym, od niego startuje aby ponieść historie dalej - takie troche od szczegółu do ogółu. Nic w tym dziwnego. Ma jeden wiodący temat i bawi się czasem, lekko miejscem i bohaterami, ale oscyluje wokół autora i jego emocji. Praca nad tekstem ma pozwolić odnaleźć odpowiedzi na pytania ważne dla pisarza,...

Ostatnie rozdziały dużo lepsze niż początek książki.

Ostatnie rozdziały dużo lepsze niż początek książki.

Ciekawy reportaż, rzucający odmienne światło na Grecję. Osobista, a przez to poruszająca perspektywa autora, pozwala poznać współczesne oblicze tego kraju. Nieco chaotyczna, ale w tym przypadku to nawet dodaje książce uroku i autentyczności.

Ciekawy reportaż, rzucający odmienne światło na Grecję. Osobista, a przez to poruszająca perspektywa autora, pozwala poznać współczesne oblicze tego kraju. Nieco chaotyczna, ale w tym przypadku to nawet dodaje książce uroku i autentyczności.

Prawdziwa mozaika tematów. O wielu nie miałem nawet bladego pojęcia. Autor czerpie historie z dwóch podstawowych nurtów - rodzinnego oraz historyczno-gospodarczo-społecznego. W obu wyczuwalne jest jego duże zaangażowanie i chęć zaprezentowania problematyki bez zbędnych zawiłości. Odniosłem jednak wrażenie, że czasami aż nadto ulegał emocjom, które nie pozwoliły w dostateczny sposób usystematyzować poruszanych zagadnień.

Prawdziwa mozaika tematów. O wielu nie miałem nawet bladego pojęcia. Autor czerpie historie z dwóch podstawowych nurtów - rodzinnego oraz historyczno-gospodarczo-społecznego. W obu wyczuwalne jest jego duże zaangażowanie i chęć zaprezentowania problematyki bez zbędnych zawiłości. Odniosłem jednak wrażenie, że czasami aż nadto ulegał emocjom, które nie pozwoliły w...

„Grecja. Gorzkie pomarańcze” udaje reporterską kronikę kryzysu greckiego, lecz okazuje się chaotycznym galimatiasem autobiograficznych dygresji i powierzchownych obserwacji. Nominowana do Nagrody Kapuścińskiego książka obiecuje osobistą opowieść pół-Polaka o korzeniach, ale dostarcza mozaikę wspomnień z junty, wojny domowej i imigrantów, bez chronologii i głębszej analizy.
Sturis skupia się na gorzkich historiach – strajkach głodowych, korupcji, życiu ponad stan – tworząc jednostronny portret Grecji jako „lustra europejskich lęków”, ale pomija dynamikę ożywienia gospodarczego czy turystyczny boom. Hybrydowa forma (reportaż + memoir) kończy się frustracją: zlepek rozmytych anegdot zamiast rzetelnego reportażu, z dygresjami rodzinnymi zagłuszającymi fakty.
​Generalnie pozycja znośna, lecz dla szukających obiektywizmu o Grecji – rozczarowanie. W mojej ocenie to publicystyka poniżej oczekiwań nagrodzonej serii.

„Grecja. Gorzkie pomarańcze” udaje reporterską kronikę kryzysu greckiego, lecz okazuje się chaotycznym galimatiasem autobiograficznych dygresji i powierzchownych obserwacji. Nominowana do Nagrody Kapuścińskiego książka obiecuje osobistą opowieść pół-Polaka o korzeniach, ale dostarcza mozaikę wspomnień z junty, wojny domowej i imigrantów, bez chronologii i głębszej...

Bardzo ciekawie napisana książka, wciągająca, zawierająca wiele informacji ale napisanych w przystępny sposób, sprawiając wrażenie że jesteśmy obecni pośród wydarzeń, bardzo polecam!!!

Bardzo ciekawie napisana książka, wciągająca, zawierająca wiele informacji ale napisanych w przystępny sposób, sprawiając wrażenie że jesteśmy obecni pośród wydarzeń, bardzo polecam!!!

„Grecja. Gorzkie pomarańcze” została napisana przez polskiego reportera z greckimi korzeniami, trzecie dziecko Polki i Greka.
W książce autor szuka odpowiedzi na pytania o kryzys w kraju przodków, kryzys gospodarczy i migracyjny. Nie brakuje tu też poszukiwań własnej tożsamości i zrozumienia trudnej i zawiłej historii rodziny.
To mieszanina reportaży, biografii i narracji podróżniczej. Sturis przybliża czytelnikowi współczesną Grecję.
Czytanie jest utrudnione ze względu na częste skakanie w czasie, nawiązywanie do różnych ludzi, nie tylko tych pochodzących z własnej rodziny, ale również dużo tu historii sławnych ludzi. Poza tym, mimo sugestywnej okładki nie znajdziemy tu folkloru i przewodnika po smakach Grecji.

„Grecja. Gorzkie pomarańcze” została napisana przez polskiego reportera z greckimi korzeniami, trzecie dziecko Polki i Greka.
W książce autor szuka odpowiedzi na pytania o kryzys w kraju przodków, kryzys gospodarczy i migracyjny. Nie brakuje tu też poszukiwań własnej tożsamości i zrozumienia trudnej i zawiłej historii rodziny.
To mieszanina reportaży, biografii i narracji...

Bardzo dobry reportaż, który jest osobistym sposobem na poszukiwanie własnych korzeni. Autor jest Polakiem greckiego pochodzenia i reportaż w niezwykle ciekawy sposób przedstawia historię jego rodziny, która znalazła się na terenie Polski, jednocześnie nakłada losy rodzinne na burzliwą historię Grecji. W pewnym stopniu jest swego rodzaju uzupełnieniem do książki Macieja Siembiedy „Katharsis”. Autor jako jeden z powodów napisania tego reportażu podaję, że napisał ją na złość kolegom z telewizji, przeciwko krzywdzącym uproszczeniom, które przedstawiały kryzysową Grecję raczej w krzywym zwierciadle. Czytając książkę, ma się chwilami wrażenie, że czytamy o Polsce, o ksenofobicznych grupach widzących samo zło w imigrantach, być może obawa wobec obcych wynika z podobnej historii? Oba narody znajdowały się pod okupacją zewnętrznych mocarstw, oba krwawiły w powstaniach i oba znajdują się w takim miejscu na świecie, który służy raczej jako przedmiot targów wielkich mocarstw. Dlatego warto sięgnąć po „Gorzkie pomarańcze”, aby zrozumieć, co w rzeczywistości było źródłem kryzysu finansowego, który wstrząsną strefą Euro. Warto spojrzeć także na Grecję oczami Polaka o korzeniach greckich, aby móc zrozumieć co dzieje się obecnie w Polsce. Dodatkowym walorem książki jest jej przystępna forma językowa, która w prosty sposób przedstawia skomplikowane dzieje historii Grecji i rodziny autora. Jako ciekawostkę zachęcającą do sięgnięcia po książkę podam, że warto zwrócić uwagę na sytuacje kobiet w Grecji i PRL-owskiej Polski — zaskakujące, gwarantuję.

Bardzo dobry reportaż, który jest osobistym sposobem na poszukiwanie własnych korzeni. Autor jest Polakiem greckiego pochodzenia i reportaż w niezwykle ciekawy sposób przedstawia historię jego rodziny, która znalazła się na terenie Polski, jednocześnie nakłada losy rodzinne na burzliwą historię Grecji. W pewnym stopniu jest swego rodzaju uzupełnieniem do książki Macieja...