Pan światła

Niewiele jest książek, które na mnie zrobiły takie wrażenie i dosyć oszczędnie daję notę 9 - trochę się dziwię niskim ocenom, książka wybitna, fabuła i język genialne, to chyba mój top 10 sci-fi XX wieku, przypomina mi serię Ilion Dana Simmons'a, wg mnie nic się nie zestarzał, polecam przez duże P

Niewiele jest książek, które na mnie zrobiły takie wrażenie i dosyć oszczędnie daję notę 9 - trochę się dziwię niskim ocenom, książka wybitna, fabuła i język genialne, to chyba mój top 10 sci-fi XX wieku, przypomina mi serię Ilion Dana Simmons'a, wg mnie nic się nie zestarzał, polecam przez duże P

Historia niejako osadzona w mitologii indyjskiej. Bohaterami bogowie i półbogowie, znani z hinduizmu. Głównym bohaterem Sam - wskrzeszony i na powrót zaliczony w poczet bogów po to, aby zniszczyć Niebo i siły brutalnie rządzące światem. Książka z potencjałem absolutnie zmarnowanym przez wydawnictwo Atlantis, paskudne tłumaczenie, nieistniejącą korektę, mnóstwo błędów składniowych, interpunkcyjnych i literówek.

Historia niejako osadzona w mitologii indyjskiej. Bohaterami bogowie i półbogowie, znani z hinduizmu. Głównym bohaterem Sam - wskrzeszony i na powrót zaliczony w poczet bogów po to, aby zniszczyć Niebo i siły brutalnie rządzące światem. Książka z potencjałem absolutnie zmarnowanym przez wydawnictwo Atlantis, paskudne tłumaczenie, nieistniejącą korektę, mnóstwo błędów...

Co by było, gdyby koloniści na nowej planecie zrobili sobie LARPa na podstawie hinduskiej mitologii? Pan Światła to ciekawe połączenie science-fiction z bardziej baśniowym klimatem, jakiego można oczekiwać bardziej po fantasy.

Cytując Arthura C. Clarke’a: Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nieodróżnialna od magii. Akcja książki dzieje się już na długo po kolonizacji planety, ale zamiast zaawansowanej cywilizacji… ta cofnęła się i to daleko w tył, do czasów wręcz starożytnych. Nie z powodu jakiejś katastrofy czy warunków samej planety – ale wyboru kilku ludzi, pierwszych kolonistów, którzy pozostawili sobie dostęp do zaawansowanej technologii i zaczęli jej używać, aby pretendować na bogów dla kolejnych pokoleń. Można zapytać – po co? Oficjalnie, aby ludzie mogli się sami swobodnie rozwijać w nowym świecie. A tak naprawdę?
Oczywiście że dla władzy…
Pan Światła to ciekawe studium tego, co się dzieje jak człowiek, nawet całkiem dobry i rozsądny dostaje za dużo władzy. Tak naprawdę każda ze stron ma tu częściowo rację. Problem w tym, że prawie od razu widać, że to tylko wymówki. Bo zawsze pojawia się jakiś argument przeciwko przerwaniu tej maskarady. Nikt nie chce oddać tak łatwo władzy, gdy poczuje jej smak.
Druga strona barykady też nie jest bez grzechu. Z tym że Sam nie próbuje przed sobą samym tłumaczyć swoich działań i wyborów. Wie, że jest kłamcą i manipulatorem, chcącym osiągnąć swoje cele wykorzystując przy tym innych. Może i szczytne te cele – oddanie ludziom wolności – ale nie przemawia przez niego bohaterstwo. Bardziej zmęczenie obecną sytuacją. I w swojej walce przeciwko ,,bogom” aż tak się od nich nie różni, również traktując ludność planety jako pionki i narzędzie.

Można to też traktować jak swego rodzaju komentarz, że historia lubi się powtarzać. Bogowie i zabobony w końcu umierają i ustępują rozwojowi i nauce. Pierwsi koloniści mieli nadzieję, że będą w stanie być lepsi, ale ostatecznie skończyli tak jak ich pierwowzory.

Co by było, gdyby koloniści na nowej planecie zrobili sobie LARPa na podstawie hinduskiej mitologii? Pan Światła to ciekawe połączenie science-fiction z bardziej baśniowym klimatem, jakiego można oczekiwać bardziej po fantasy.

Cytując Arthura C. Clarke’a: Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nieodróżnialna od magii. Akcja książki dzieje się już na długo po...

Pan Światła oślepia swoim blaskiem zbyt mocno. A blask ten to długie, barokowe wręcz opisy, które mają służyć stylizacji powieści na modłę (sic!) hindusko-buddyjskiego tekstu religijnego. Zabieg, który jest jak najbardziej na miejscu w kontekście świata w jakim osadzona jest akcja, staje się niestety z czasem zbyt męczący. Wydaje się wręcz, że miał zamaskować dość istotne problemy tego dzieła. Dzieła, które miało dużo potencjału oraz ciekawy pomysł.
Zwrócę się zatem dla równowagi ku plusom. Pomysł na świat, bardzo mi się podobał. Ziemscy kolonizatorzy obcej planety, stają się tak zaawansowani technologicznie, że mogą utworzyć na niej swój własny, boski plac zabaw. Z takim światem można naprawdę dużo zrobić, i trochę fajnego światotwórstwa tu mamy, choć chciałbym zobaczyć więcej.
Ciekawy zarys fabularny. Bardzo lubię motyw outsidera z grupy trzymającej władzę, który wyłamuje się z niej i stara lawirować w labiryncie intryg i wzajemnych niesnasek. Widzę tutaj pewne wprawki przed tym, co najlepiej wyjdzie Zelaznemu w pierwszej pentalogii Kronik Amberu. Gierki i osobiste animozje, prawdy, półprawdy i głęboko skrywane urazy, słowem - polityka dworska. Niestety, i w tej zalecie jest szczypta dziegciu. Wszystkie te interesujące intrygi są zrealizowane pośpiesznie i ukryte za przesadną stylizacją. Chciałbym dowiedzieć się więcej o historii Pierwszych, a i z radością poczytałbym więcej ich przekomarzań, gdyby tylko ich maski bóstw spadały trochę częściej. Dopiero w Kronikach autor pokaże, że może rozpisać dwór półbogów ciekawiej i obszerniej.
Nie rozumiem struktury powieści, gdzie mamy zawiązanie akcji już po najważniejszych wydarzeniach w życiu Sama, kiedy wraca on na świat. Po kilku rozdziałach na ponad połowę książki wpadamy zaś w retrospekcję, która nam jego pierwszy bunt ma wyjaśnić w szczegółach. Tylko po to, żeby na ostatnich kilka rozdziałów wrócić do głównego wątku. Nie jest to też zbyt dobrze zaznaczone w tekście. Nie byłoby to żadną stratą dla tego dzieła, gdyby opisać chronologicznie pierwszą część historii najpierw, a zakończenie po przeskoku czasowym jako „drugi tom”.
Najlepszym podsumowaniem tej książki będzie moim zdaniem: bardzo ciekawy pomysł i intryga, przykryte pośpiechem i nadmierną stylizacją. Długie tytulatury hinduskich bogów i kazania stają się w pewnym momencie męczące. W zakończeniu zaś powieści czuć jak wiele wątków jest zamykanych w myśl zasady „byle szybciej, byle do brzegu”. Zarazem właśnie w zakończeniu widać najwięcej emocji bohaterów. Cisnęło mi się na usta: Tak, właśnie tak mogłoby się to zakończyć, tylko dlaczego musiało być tego tak mało?
Mimo tych wszystkich wad, nie mogę się zbytnio gniewać na Zelaznego, mam wrażenie, że próbował nauczyć się czegoś przy pisaniu tej powieści. Dlatego cyferkowo daję 6/10, ale zrozumiem każdego kogo Pan Światła by wymęczył.

Pan Światła oślepia swoim blaskiem zbyt mocno. A blask ten to długie, barokowe wręcz opisy, które mają służyć stylizacji powieści na modłę (sic!) hindusko-buddyjskiego tekstu religijnego. Zabieg, który jest jak najbardziej na miejscu w kontekście świata w jakim osadzona jest akcja, staje się niestety z czasem zbyt męczący. Wydaje się wręcz, że miał zamaskować dość istotne...

Na planecie oświetlonej trzema księżycami ludzie zbudowali nową cywilizację, łudząco podobną do starożytnych Indii. Pierwotni kolonizatorzy są teraz bogami, obdarzonymi niewyobrażalnymi mocami i nieśmiertelnymi dzięki technologii transferu umysłów, która pozwala przenosić się wciąż w nowe ciała. Przybrali imiona ziemskich hinduistycznych bóstw i trwają korzystając z niezliczonych przyjemności, które oferuje im technika spojona z magią. Większość ludności żyje jednak w prymitywnych warunkach, a wszelkie próby postępu niszczone są w zarodku jako herezja akceleracjonizmu. Nie wszyscy jednak, nawet wśród mieszkańców miasta bogów, zadowalają się tym stanem rzeczy. Jeden z Pierwszych, znany pod wieloma imionami (spośród których preferuje imię Sam) i w wielu postaciach, podejmuje walkę z bogami. Poprzez wiele wcieleń, wykorzystując na nowo starodawną naukę Buddy Gautamy, podejmować będzie kolejne próby wyzwolenia ludzkości.
Fantastyczna rzecz, która ani trochę się nie zestarzała, chociaż za trochę stuknie jej sześćdziesiąt lat.

Na planecie oświetlonej trzema księżycami ludzie zbudowali nową cywilizację, łudząco podobną do starożytnych Indii. Pierwotni kolonizatorzy są teraz bogami, obdarzonymi niewyobrażalnymi mocami i nieśmiertelnymi dzięki technologii transferu umysłów, która pozwala przenosić się wciąż w nowe ciała. Przybrali imiona ziemskich hinduistycznych bóstw i trwają korzystając z...

Znakomita pozycja. Inteligentnie i ciekawie napisana. Skłania do wielu duchowych refleksji. Zelazny w najlepszym wydaniu!

Znakomita pozycja. Inteligentnie i ciekawie napisana. Skłania do wielu duchowych refleksji. Zelazny w najlepszym wydaniu!

To było moje drugie podejście do tej książki. Za pierwszym razem nie przebrnąłem przez ciężkie tłumaczenie Roberta Reszke. Dopiero kolejne wydanie przełożone przez mojego ulubionego tłumacza Piotra W. Cholewę sprawiło, że książka stała się na tyle przystępna, by móc ją przeczytać z autentyczna przyjemnością. Największą wadą Pana Światła są przydługie i często niezrozumiałe rozważania filozoficzne postaci, a kilkustronicowego kazania Buddy dla swoich akolitów po prostu nie byłem w stanie przeczytać od początku do końca.

To było moje drugie podejście do tej książki. Za pierwszym razem nie przebrnąłem przez ciężkie tłumaczenie Roberta Reszke. Dopiero kolejne wydanie przełożone przez mojego ulubionego tłumacza Piotra W. Cholewę sprawiło, że książka stała się na tyle przystępna, by móc ją przeczytać z autentyczna przyjemnością. Największą wadą Pana Światła są przydługie i często niezrozumiałe...

Pomysł mnie zachwycił,ale wykonanie słabe . Cała masą dialogu która do nikąd nie prowadzi ,wolałbym już mniej akcji a więcej o świecie technologii i żeby bohaterowie bogowie mieli jakieś luckie cechy skoro byli ludźmi. Mało humoru,a szkoda. Dobre pokazanie Religijnej manipulacji

Pomysł mnie zachwycił,ale wykonanie słabe . Cała masą dialogu która do nikąd nie prowadzi ,wolałbym już mniej akcji a więcej o świecie technologii i żeby bohaterowie bogowie mieli jakieś luckie cechy skoro byli ludźmi. Mało humoru,a szkoda. Dobre pokazanie Religijnej manipulacji

Kolonizatorzy (Ci z Ziemi) opanowują nową planetę i zyskują dzięki technice i religii, dostęp do nieśmiertelności (oczywiście tylko dla wybranych - tych lepszych). Ale ten "lepszy" z lepszych czuje się oszukany i planuje to zmienić. I oczywiście "wyzwolić" uciemiężonych i obalić "Ludzi-bogów".
Brzmi kiepsko, ale jest zrobione z "głową" i dobrze napisane. (pod warunkiem, że się nie natkniemy na pierwsze tłumaczenie i wydanie, które jest koszmarnie złe, a wydal "Atlantis").

Kolonizatorzy (Ci z Ziemi) opanowują nową planetę i zyskują dzięki technice i religii, dostęp do nieśmiertelności (oczywiście tylko dla wybranych - tych lepszych). Ale ten "lepszy" z lepszych czuje się oszukany i planuje to zmienić. I oczywiście "wyzwolić" uciemiężonych i obalić "Ludzi-bogów".
Brzmi kiepsko, ale jest zrobione z "głową" i dobrze napisane. (pod warunkiem, że...

Ciekawa

Ciekawa