Tippi i ja

Ważna książka, pierwszy raz spotkałam się z takim tematem w literaturze skierowanej do młodzieży. Pierwszy raz spotkałam się też z wierszowaną formą powieści, co było bardzo wygodne do czytania, ale momentami czułam rupi kaur vibes (nie mówię, że to źle)

Ważna książka, pierwszy raz spotkałam się z takim tematem w literaturze skierowanej do młodzieży. Pierwszy raz spotkałam się też z wierszowaną formą powieści, co było bardzo wygodne do czytania, ale momentami czułam rupi kaur vibes (nie mówię, że to źle)

Doskonała. Wzruszająca. Piękna

Doskonała. Wzruszająca. Piękna

To właśnie jedna z tych książek którą każdy powinien przeczytać niezależnie od gustu czytelniczego

To właśnie jedna z tych książek którą każdy powinien przeczytać niezależnie od gustu czytelniczego

Książka jest bardzo wartościowa i mimo że jest to młodzieżówka to każdy nawet dorosły musi ją przeczyta.Smutek i płacz to nie jedyne emocje które towarzyszą podczas czytania jest tam równiez nadzieja,radość,złość i inne różne emocje ale nie moge ich opisać-to trzeba poprostu przeżyć.

Książka jest bardzo wartościowa i mimo że jest to młodzieżówka to każdy nawet dorosły musi ją przeczyta.Smutek i płacz to nie jedyne emocje które towarzyszą podczas czytania jest tam równiez nadzieja,radość,złość i inne różne emocje ale nie moge ich opisać-to trzeba poprostu przeżyć.

💔

💔

Uważam, że każdy powinien to przeczytać. Książka pokazuje ważne wartości życia, pokazuje że powinniśmy się cieszyć z małych rzeczy. Przeczytałam tą książkę 2 razy, oba razy w mniej niż dobę. Szybko się czyta, polecam K A Ż D E M U

Uważam, że każdy powinien to przeczytać. Książka pokazuje ważne wartości życia, pokazuje że powinniśmy się cieszyć z małych rzeczy. Przeczytałam tą książkę 2 razy, oba razy w mniej niż dobę. Szybko się czyta, polecam K A Ż D E M U

Oj, co to jest za książka...Najpierw poznajemy tytułowe siostry i -będę pisać od siebie-uświadamiam sobie jak niewiele wiem o bliźniakach syjamskich. A potem jest coraz trudniej; biały wiersz, jakim jest spisana opowieść, rzuca cień. A cień jest czarny. Zaczynam dziewczyny poznawać, rozumieć, lubić i wyobrażać sobie siostry o pięknych twarzach i odmiennych upodobaniach. Spokój pierwszej i sarkazm drugiej. Ugodowość Grace i zadziorność Tippi. Dwa kosmosy. Nie wiem gdzie tu miejsce na zastanawianie się jak robią to, czy tamto. Jakieś trzy dekady po byciu młodzieżą, nie wiem jak ocenić tę książkę. Czuła, bolesna, piękna, pękata od emocji. Przeczytajcie.

Oj, co to jest za książka...Najpierw poznajemy tytułowe siostry i -będę pisać od siebie-uświadamiam sobie jak niewiele wiem o bliźniakach syjamskich. A potem jest coraz trudniej; biały wiersz, jakim jest spisana opowieść, rzuca cień. A cień jest czarny. Zaczynam dziewczyny poznawać, rozumieć, lubić i wyobrażać sobie siostry o pięknych twarzach i odmiennych upodobaniach....

Tippi i ja


„A więc jesteśmy.”

Zaskakująco ciężko jest pisać o książkach ulubionych. W przypadku tych pozycji, które oceniam trochę niżej, można analizować wątki, wskazywać wady i zalety. Tymczasem książka ulubiona to doświadczenie bardziej osobiste, ciężkie do ujęcia w słowa, więc z próby opisania owego doświadczenia najczęściej wychodzi kompilacja zdań banalnych i wtórnych, albo opinia niezwykle chaotyczna, bądź tekst brzmiący jak sponsorowany.

Proza pisana poezją niezwykle do mnie trafia. Minimalistyczna, oszczędna, skondensowana. Między innymi dlatego uwielbiam twórczość Sarah Crossan. Nie jest to jednak jedyny powód. Drugi [powód] to tematy przez nią podejmowane. Choćby tutaj: nie znam żadnej innej powieści, w której głównymi bohaterkami są bliźniaczki syjamskie.
Jest to najzwyczajniej w świecie książka pięknie napisana, pełna trafnych obserwacji i inteligentnych dialogów. Bohaterowie są wykreowani w realistyczny, wielowymiarowy sposób. Szczególnie ujęła mnie sylwetka babci bohaterek. Zamiast ją opisywać, przytoczę cytat:
„Mleko się skończyło” – mówi Babcia
potrząsając pustym kartonem
nad kubkiem z gorącą kawą.
„To idź do sklepu” – mówi Tippi.
Babcia marszczy nos i trąca ją w bok.
„Przecież wiesz, że mam chore biodro” – odpowiada,
a ja się śmieję.
Babcia to
jedyna osoba na świecie, która
w rozmowie z nami
pogrywa swoją niepełnosprawnością.

To jedyny jak dotychczas przypadek, by twórczość jednej osoby podobała mi się całościowo. Mam nadzieję, że to się nie zmieni. Wciąż uważam, że napisanie opinii o ulubionej książce jest ciężkie. Jeśli nie jest się utalentowanym recenzentem lub zamiast pisać „z serca", cyzeluje się każde słowo, nie da się przepisać uczuć na tekst. Dlatego mam wrażenie, że nie udało mi się w zadowalający sposób wyrazić moich emocji. Powiem więc na ostatku, że im bliżej zakończenia, tym bardziej chciało mi się ryczeć, a to oznacza, że książka jest naprawdę dobra. Choć równie dobra jest wtedy, gdy czytam niewzruszenie, a po zakończeniu mówię „aha.” (To przypadek innej mojej ulubionej książki, „Rok, w którym nauczyłam się kłamać”)

Tippi i ja


„A więc jesteśmy.”

Zaskakująco ciężko jest pisać o książkach ulubionych. W przypadku tych pozycji, które oceniam trochę niżej, można analizować wątki, wskazywać wady i zalety. Tymczasem książka ulubiona to doświadczenie bardziej osobiste, ciężkie do ujęcia w słowa, więc z próby opisania owego doświadczenia najczęściej wychodzi kompilacja zdań banalnych i...

"Tippi to ta z lewej. Siostra, bliźniaczka. Po prawej jest Grace. Mają szesnaście lat. To cud. Cud, że wciąż żyją."

Tippi i Grace to siostry syjamskie, splecione, złączone, są zawsze razem od poczęcia - możnaby śmiało rzec - nierozerwalne. Jedna obok drugiej w każdej sekundzie życia. Życia, które nie jest usłane różami. Nie sposób sobie tego wyobrazić, choć autorka książki Sarah Crossan czyni to narracją jednej z sióstr. To Grace opowiada tę niezwykłą historię, przybliża nas zwyklych, normalnych, dwunożnych, pojedynczych osobników do dziewczyn o nietuzinkowej urodzie i wyjatkowyvh sercach.

Styl i format książki zachwyca, jak i sama treść. Zastosowanie formy narracji jako wiersza białego, dobór słów, dialogów, rozważań i przemyśleń bardzo wzbogadzają i poruszają.

"Tippi to ta z lewej. Siostra, bliźniaczka. Po prawej jest Grace. Mają szesnaście lat. To cud. Cud, że wciąż żyją."

Tippi i Grace to siostry syjamskie, splecione, złączone, są zawsze razem od poczęcia - możnaby śmiało rzec - nierozerwalne. Jedna obok drugiej w każdej sekundzie życia. Życia, które nie jest usłane różami. Nie sposób sobie tego wyobrazić, choć autorka książki...

"Tippi i ja" autorstwa Sarah Crossan to niezwykła opowieść dla młodych ludzi, ale myślę, że takie pryki jak ja z 40.na karku też docenią ogromną wartość przekazu w niej zawartą.

Powieść - pisana osobliwie, białym wierszem z licznymi spacjami, wyrwami, wielokropkami i wytłuszczeniami - porusza najgłębsze struny ludzkiej wrażliwości. Historia Grace i Tippi, sióstr bliźniaczek syjamskich, to nie tylko opowieść o inności, ale także o sile miłości, rodzinie i dojrzewaniu w cieniu trudnych wyborów. "Kułaki od życia" bohaterów drugoplanowych, ich emocje i uczucia splatają się ściśle z nurtem fabuły, jeszcze bardziej ją pogłębiając i uwiarygodniając.

Bardzo mi odpowiadała narracja prowadzona w formie białego wiersza. Nadała książce lekkości, ale jednocześnie potęgowała emocjonalny wydźwięk każdej sceny.

Grace, narratorka, otwiera przed czytelnikiem świat pełen wyzwań: od codziennych zmagań z akceptacją społeczną, przez pierwsze miłości, aż po trudne pytania o własną tożsamość i poświęcenie. W tle pojawiają się uniwersalne problemy młodzieży – nieumiejętność radzenia sobie z emocjami, potrzeba akceptacji i zrozumienia, alkoholizm w rodzinie i bolesne doświadczenia odrzucenia.

To książka o wielkich sprawach, które często pozostają niedopowiedziane. O walce z uprzedzeniami, o odwadze bycia sobą i o tym, jak wielką cenę można zapłacić za miłość i wolność...
"Tippi i ja" to wzruszająca lekcja empatii. Polecałabym ją młodym ludziom, bo uczy, że choć życie bywa pełne trudnych wyborów, warto walczyć o swoje miejsce w świecie.

Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej:
https://www.instagram.com/anemonenemorose/

"Tippi i ja" autorstwa Sarah Crossan to niezwykła opowieść dla młodych ludzi, ale myślę, że takie pryki jak ja z 40.na karku też docenią ogromną wartość przekazu w niej zawartą.

Powieść - pisana osobliwie, białym wierszem z licznymi spacjami, wyrwami, wielokropkami i wytłuszczeniami - porusza najgłębsze struny ludzkiej wrażliwości. Historia Grace i Tippi, sióstr...