Kończy się czas

Książka mocno daje do myślenia.

Książka mocno daje do myślenia.

--- Joe Moon - to z jego perspektywy, w pierwszej osobie, poznajemy historię 7dmio letniego dzieciaka, którego świat się zawala w chwili, gdy starszy o 10 lat brat zostaje oskarżony o zabicie policjanta w Teksasie. Narrator opowiada nam swoją historię będąc już siedemnastolatkiem, w momencie oczekiwania na egzekucję brata. Cofa się w czasie, miesza wątki, przeplata teraźniejszość z przeszłością, próbuje odpowiedzieć na pytania nurtujące go od lat. Już sama forma, w jakiej napisana jest powieść stanowi ogromne zaskoczenie - nigdy dotąd nie spotkałem się z białym wierszem w literaturze młodzieżowej...
--- Pierwsze widzenie po 10ciu latach z bratem w celi śmierci, kwestie winy, wybaczenia, miłości, nienawiści, odkupienia, pogodzenia się ze stratą... Ciężkie zagadnienia w poszatkowanej, rozedrganej, emocjonalnej spowiedzi młodego Joe dziwnie wybrzmiewają w wierszowanych wersach... Niepokój, niepewność, niesprawiedliwość, bezradność i wszechogarniający upał piekielnego Teksasu...

--- Joe Moon - to z jego perspektywy, w pierwszej osobie, poznajemy historię 7dmio letniego dzieciaka, którego świat się zawala w chwili, gdy starszy o 10 lat brat zostaje oskarżony o zabicie policjanta w Teksasie. Narrator opowiada nam swoją historię będąc już siedemnastolatkiem, w momencie oczekiwania na egzekucję brata. Cofa się w czasie, miesza wątki, przeplata...

O trudnych pożegnaniach.
Główny bohater jest nastolatkiem, który po dziesięciu latach bez kontaktu, będzie mógł się spotkać ze skazanym na karę śmierci bratem, któremu właśnie wyznaczono datę wykonania egzekucji.
To dobra, poruszająca, utrzymana w dość smutnym klimacie książka, ale pod względem fabularnym jest dokładnie taka jak każda inna dotykająca tej tematyki. Tak że nie ma tu żadnych zaskoczeń, jeśli chodzi o sam przebieg akcji, aczkolwiek plucia na amerykański wymiar sprawiedliwości nigdy za mało, bo to tak ciężko chora patologia, że się w głowie nie mieści. Ciekawsza jest za to forma - powieść pisana jest białym wierszem. Trochę się tego obawiałam, ale w praktyce od prozy różni się to właściwie tylko sposobem zapisu i całkiem mi to przypadło do gustu. Z tego co się zorientowałam autorka celuje w takiej stylistyce, zatem chętnie się zapoznam z jej pozostałymi książkami.

O trudnych pożegnaniach.
Główny bohater jest nastolatkiem, który po dziesięciu latach bez kontaktu, będzie mógł się spotkać ze skazanym na karę śmierci bratem, któremu właśnie wyznaczono datę wykonania egzekucji.
To dobra, poruszająca, utrzymana w dość smutnym klimacie książka, ale pod względem fabularnym jest dokładnie taka jak każda inna dotykająca tej tematyki. Tak że...

Niesamowita książka. Samej mi trudno uwierzyć, ale tak mnie wciągnęła, że przeczytałam w jeden dzień. Rozdziały bardzo krótkie, ale jakże sugestywne i oddające atmosferę chwili i uczucia głównego bohatera. Popłakałam się...bo opowieść o młodym człowieku z trudnej a właściwie to patologicznej rodziny, który przyjeżdża do brata czekającego na egzekucję za morderstwo, rozrywa po prostu serce. Na pewno sięgnę jeszcze po inne tytuły tej autorki. Polecam!

Niesamowita książka. Samej mi trudno uwierzyć, ale tak mnie wciągnęła, że przeczytałam w jeden dzień. Rozdziały bardzo krótkie, ale jakże sugestywne i oddające atmosferę chwili i uczucia głównego bohatera. Popłakałam się...bo opowieść o młodym człowieku z trudnej a właściwie to patologicznej rodziny, który przyjeżdża do brata czekającego na egzekucję za morderstwo, rozrywa...

Rzadko wylewam aż tyle łez podczas czytania.

Rzadko wylewam aż tyle łez podczas czytania.

Książka z myślą o młodym czytelniku; ja mam dużo lat i przeczytałam ją ,,jednym tchem''.
Podoba mi się forma - rozdziały od 2 zdań do 2 kartek. Rodzina i więzi między rodzeństwem, pierwsza miłość, dobrzy i obojętni ludzie i bezradność... Bardzo polecam.

Książka z myślą o młodym czytelniku; ja mam dużo lat i przeczytałam ją ,,jednym tchem''.
Podoba mi się forma - rozdziały od 2 zdań do 2 kartek. Rodzina i więzi między rodzeństwem, pierwsza miłość, dobrzy i obojętni ludzie i bezradność... Bardzo polecam.

Ta książka złamała mi serce.
Ma ona 400 stron, ale pisana jest w formie wiersza co sprawia, że całość przeczytałam w 3 godziny, a ostatnie 100 stron przepłakałam.
Tyle ile emocji czułam podczas czytania - poczucie niesprawiedliwości, bezsilności, ale i miłości i wsparcia. To co najbardziej mnie wzrusza i wylewa łzy to postacie, które wiedzą, że nie ma da nich dobrego zakończenia, a wciąż mają uśmiech na twarzy i starają się wydobyć ten uśmiech u innych. Ta miłość rodzeństwa wobec siebie, która pozwoliła im przetrwać ciężkie dzieciństwo. I to cholerne, okropne poczucie niesprawiedliwości. Bo Stany Zjednoczone nie są idealne. Bo ludzie giną za zbrodnie, których nie popełnili, a wymiar sprawiedliwości nie zawsze jest sprawiedliwy.

Ta książka złamała mi serce.
Ma ona 400 stron, ale pisana jest w formie wiersza co sprawia, że całość przeczytałam w 3 godziny, a ostatnie 100 stron przepłakałam.
Tyle ile emocji czułam podczas czytania - poczucie niesprawiedliwości, bezsilności, ale i miłości i wsparcia. To co najbardziej mnie wzrusza i wylewa łzy to postacie, które wiedzą, że nie ma da nich dobrego...

Historia chłopaka, którego starszy brat został niesłusznie skazany na śmierć, a my — wraz z Joe — oczekujemy na szczęśliwe rozwiązanie tej sytuacji.

Ed, po ponad dziesięciu latach spędzonych w więzieniu, poznaje datę ostatecznego wymierzenia sprawiedliwości. Kara jest najgorszą z możliwych, ponieważ ma zostać odebrane mu życie i to za zbrodnię, której nie dokonał.
Książka pokazuje trwanie w oczekiwaniu na najgorsze, przy jednoczesnym podtrzymywaniu nadziei. Data śmierci zbliża się nieubłaganie, a kolejne możliwości zasięgnięcia pomocy nieustannie się kurczą. I choć nawet kat wie o tym, że ma zabić niewinnego, nie jest w stanie nic zrobić. Nawet gdyby odszedł z pracy na znak niezgody, system — prędzej czy później — wymierzy karę temu, kto na to nie zasługuje.
Pozycja jest ważna, ponieważ pokazuje, jak wiele błędów jest w wymierzaniu sprawiedliwości i udowadnia, że ludzie nie są nieomylni. Pomimo braku niezbitych dowodów, ba! opierając się na poszlakach i domysłach, skazano na śmierć człowieka, który mógł (a nie miał) zamordować.

Historia chłopaka, którego starszy brat został niesłusznie skazany na śmierć, a my — wraz z Joe — oczekujemy na szczęśliwe rozwiązanie tej sytuacji.

Ed, po ponad dziesięciu latach spędzonych w więzieniu, poznaje datę ostatecznego wymierzenia sprawiedliwości. Kara jest najgorszą z możliwych, ponieważ ma zostać odebrane mu życie i to za zbrodnię, której nie dokonał.
Książka...

Super

Super

Historia świdruje w głowie, pozostawia pytanie o zbrodnię i karę, sprawiedliwość i błędy, o udane i nieudane wyroki, wybaczenie. Sugeruje "żyć dniem dzisiejszym, bo jutra jeszcze nie ma". Nakreśla rolę sędziów, lekarzy, ławy przysięgłych, dozorców i katów, co "tylko wykonują swoją pracę... żeby działy się straszne rzeczy".
https://madebybibi.blogspot.com/2024/07/konczy-sie-czas.html

Historia świdruje w głowie, pozostawia pytanie o zbrodnię i karę, sprawiedliwość i błędy, o udane i nieudane wyroki, wybaczenie. Sugeruje "żyć dniem dzisiejszym, bo jutra jeszcze nie ma". Nakreśla rolę sędziów, lekarzy, ławy przysięgłych, dozorców i katów, co "tylko wykonują swoją pracę... żeby działy się straszne rzeczy"....