Wojna, którą w końcu wygrałam

Druga część dla mnie jest tak samo dobra jak pierwsza. Nie wiedziałam czy ta kontynuacja będzie miała sens, a jednak miała i zawierała w sobie nadal wszystko to co podobało mi się w pierwszej. Nawet mimo że czasami wręcz nie lubiłam głównej bohaterki, jednak rozumiałam jej zachowania i to z czego wynikają. Polecam!

Druga część dla mnie jest tak samo dobra jak pierwsza. Nie wiedziałam czy ta kontynuacja będzie miała sens, a jednak miała i zawierała w sobie nadal wszystko to co podobało mi się w pierwszej. Nawet mimo że czasami wręcz nie lubiłam głównej bohaterki, jednak rozumiałam jej zachowania i to z czego wynikają. Polecam!

Niezwykła.
Część druga nie odstaje w żaden sposób, od pierwszej.
Pochłonęłam obie - ja, dorosły czytelnik , wzruszyłam się tą lekturą.
Myślę sobie, że to jedna najbardziej wartościowych współczesnych powieści dziecięco- młodzieżowych.

Niezwykła.
Część druga nie odstaje w żaden sposób, od pierwszej.
Pochłonęłam obie - ja, dorosły czytelnik , wzruszyłam się tą lekturą.
Myślę sobie, że to jedna najbardziej wartościowych współczesnych powieści dziecięco- młodzieżowych.

Sekwencja, którą często powtarzałam podczas czytania tej książki: chwila na poznanie kilku stron, przerwa, krótki wdech i wydech, rozganiam łzy mrugąc oczami, głębszy wdech i bardzo powolny wydech, mogę czytać dalej. Przy którymś z takich „razów” pomyślałam, że ta dylogia uczy mnie oddechu nie tylko w sensie dosłownym, ale przede wszystkim duchowym. ✨️

Przy pierwszej części czułam się zmieciona z planszy i nie mogłam wyjść z zaskoczenia i podziwu, że zrobiła to książka z literatury dziecięcej. Z resztą to jedna z tych książek, które nie mają granicy wieku i niech ta „dziecięca” okładka was nie powstrzymuje. Druga część robi dokładnie to samo. I teraz nie wiem czy bardziej mnie porusza, bo już wiedziałam czego się spodziewać, czy i tak by to zrobiła?

Jestem pod ogromnym wrażeniem jak autorka charakteryzuje swoich bohaterów. Z jaką umiejętnością potrafi przedstawić perspektywę jedenastolatki, która od urodzenia nie mogła być po prostu dzieckiem, a kiedy teraz może to nie potrafi. Jak ubrała tą całą kotłowaninę emocji Ady, która po latach może wreszcie żyć bez bólu i ograniczeń. A w tym wszystkim osadzenie akcji podczas drugiej wojny światowej pokazuje jeszcze dosadniej jak każdy człowiek ma swój mały i wielki świat. Bo dla większości przyszły okropne czasy, pełne strachu i cierpienia wobec straty bliskich, a dla jednego rodzeństwa ten czas stał się wybawieniem i szansą na lepsze życie.

Ten dysonans mnie we mnie bardzo uderza i jak pierwszy tytuł „Wojna, która ocaliła mi życie” można brać bardzo dosłownie względem fabuły, tak „Wojna, którą w końcu wygrałam” nie dotyczy tylko tego co dzieje się na świecie, a wielu płaszczyzn życiowych, gdzie każdy toczy mniejsze i większe walki. Przede wszystkim dla zobaczenia tej wygranej w dwunastoletnim sercu, warto. ✨

Jest to bardzo trudna, ale wnosząca wiele piękna opowieść, która może i w trakcie przygniatać odbiorcę, ale na końcu zostawia pokrzepienie i ogromną chęć, by zachęcać innych do jej poznania. Na mojej półce znalazła miejsce już na stałe. ✨

Sekwencja, którą często powtarzałam podczas czytania tej książki: chwila na poznanie kilku stron, przerwa, krótki wdech i wydech, rozganiam łzy mrugąc oczami, głębszy wdech i bardzo powolny wydech, mogę czytać dalej. Przy którymś z takich „razów” pomyślałam, że ta dylogia uczy mnie oddechu nie tylko w sensie dosłownym, ale przede wszystkim duchowym. ✨️

Przy pierwszej...

„Wojna, którą w końcu wygrałam” autorstwa Kimberly Brubaker Bradley to kontynuacja i jednocześnie zakończenie historii rozpoczętej w „Wojnie, która ocaliła mi życie”. Pierwszy tom czytałam dwa lata temu - złamał mi serce i trafił do grona ulubieńców życia. Gdy wydawnictwo wznowiło drugą część, od razu się w nią zaopatrzyłam, mając nadzieję, że będzie równie poruszająca jak poprzedniczka. I taka właśnie jest.

Ada to dziewczynka, która uczy się świata, próbuje zrozumieć swoje emocje i nadrobić to, czego nie miała szansy nauczyć się w dzieciństwie, a wszystko to dzieje się w trudnych realiach wojennych. Mimo tego, że tym razem bardziej wiedziałam, czego się spodziewać pod względem emocjonalnym, w wielu momentach historia i tak mocno mnie poruszyła.

To opowieść o wychodzeniu z ciągłego poczucia zagrożenia, o uczeniu się, że można w końcu poczuć się bezpiecznie i pozwolić sobie na okazywanie strachu.
Ada dźwiga na swoich barkach rzeczy, których żadne dziecko nie powinno doświadczać, a to sprawia, że książka momentami jest naprawdę bolesna. Porusza też temat żałoby, różnych rodzajów miłości i różnic w religiach. Jednocześnie bardzo dobrze, w przystępny sposób, pokazuje dzieciom, czym była II Wojna Światowa i jak skomplikowane potrafią być jej konsekwencje. Mimo to nie podałabym jej dziecku bez konsultacji z dorosłym, ponieważ nawet dla mnie była momentami bardzo ciężka emocjonalnie. Obie części wspaniale się uzupełniają, więc bardzo polecam Wam po nie sięgnąć, jeśli tylko jesteście gotowi na złamane serce, które kawałek po kawałku się składa!💔
https://www.instagram.com/p/DP1vDJXDJzz/?igsh=MWhzbTY4d2d3MDNvYQ==

„Wojna, którą w końcu wygrałam” autorstwa Kimberly Brubaker Bradley to kontynuacja i jednocześnie zakończenie historii rozpoczętej w „Wojnie, która ocaliła mi życie”. Pierwszy tom czytałam dwa lata temu - złamał mi serce i trafił do grona ulubieńców życia. Gdy wydawnictwo wznowiło drugą część, od razu się w nią zaopatrzyłam, mając nadzieję, że będzie równie poruszająca jak...

❤️‍🩹

❤️‍🩹

Nie mniej ciekawa niż wcześniejsza część, warto sięgnąć po obie. Jak potoczą się losy naszej bohaterki? Czego doświadczy? Czego dowie się o życiu? I wreszcie, czy wojna się wreszcie skończy? Przeczytaj koniecznie!

Nie mniej ciekawa niż wcześniejsza część, warto sięgnąć po obie. Jak potoczą się losy naszej bohaterki? Czego doświadczy? Czego dowie się o życiu? I wreszcie, czy wojna się wreszcie skończy? Przeczytaj koniecznie!

„Wojna, którą w końcu wygrałam” to kontynuacja „Wojny, która ocaliła mi życie”.

Wokół nadal szaleje II wojna światowa. Ada, jej brat Jamie oraz Susan, opiekunka rodzeństwa, stawiają czoła kolejnym trudnym wydarzeniom. Ada jest starsza, więcej rozumie, ale świat wciąż ją przeraża, a dziewczynka dzielnie stara się zrozumieć własne emocje i przepracować traumy, których doświadczyła.

To historia, która bardzo mnie poruszyła. Autorka niezwykle trafnie opisuje trudne emocje, które towarzyszą Adzie. Dziewczynka od najmłodszych lat czuła się niekochana, poniżana przez osobę, która powinna być jej wsparciem i kochać bezwarunkowo. Tak trudno się o tym czytało, bo bardzo chciałam, aby Ada w końcu odnalazła szczęście i poczucie bezpieczeństwa. To książka, która pokazuje, że odpowiedni ludzie mogą całkowicie zmienić nasze życie i na nowo rozbudzić radość życia.

Nie jest to łatwa historia, ale zdecydowanie warto ją poznać, a ja wciąż wracam myślami do tej książki i dzielnej dziewczynki.

„Nie poddawaj się – mówiła Susan. – Jedyna droga wyjścia z tego wiedzie wprost przed siebie.”

„Wojna, którą w końcu wygrałam” to kontynuacja „Wojny, która ocaliła mi życie”.

Wokół nadal szaleje II wojna światowa. Ada, jej brat Jamie oraz Susan, opiekunka rodzeństwa, stawiają czoła kolejnym trudnym wydarzeniom. Ada jest starsza, więcej rozumie, ale świat wciąż ją przeraża, a dziewczynka dzielnie stara się zrozumieć własne emocje i przepracować traumy, których...

Pierwszy tom zrobił na mnie ogromne wrażenie. II - równie ciekawy, warty uwagi (choćby z ciekawości, jak zakończyły się losy bohaterki);)

Pierwszy tom zrobił na mnie ogromne wrażenie. II - równie ciekawy, warty uwagi (choćby z ciekawości, jak zakończyły się losy bohaterki);)

Polecam

Polecam

Książka jest drugą częścią świetnej publikacji - Wojna, która ocaliła mi życie która mnie zachwyciła. Byłam ciekawa jak będą się prezentować dalsze losy Ady. Nie zawiodłam się, Autorka nadal trzyma wysoki poziom.

Jedenastoletnia Ada trafia do szpitala. Udaje się zoperować jej szpotawą stopę. Dziewczynka uczy się chodzić na nowo. Dociera do niej, że nie jest kaleką. To zła decyzja matki i jej niewiedza doprowadziły ją do cierpienia. Ada próbuje na nowo się zdefiniować. Siebie i relacje, w których funkcjonuje. Jej szpitalną rekonwalescencje przerywa list - zostali z bratem sierotami.

Dom Susan zniszczyła bomba (więcej szczegółów w pierwszej części). Teraz wraz z dziećmi wprowadza się do wiejskiej posiadłości lady Thorton. Czują się tu niepewnie, brak im własnych rzeczy. Gdy udaje im się wypracować pewne zachowania dające bezpieczeństwo - wieczory przy kominku, wspólne czytanie; do domu wprowadza się lady Thorton i jej córka Maggie. Rodzą się napięcia. Lady Thorton narzuca wszystkim swoją wolę, nie rozumie ograniczeń jakie narzuca wojna. Choć star się pomagać, być użyteczna, to nadal zachowuje się jak dama i pani na włościach. Los nie wydaje się być łaskawy dla Ady, dodatkowo do domu wprowadza się jeszcze na życzenie lorda Thortona Ruth. Czy dziewczynka pochodząca z Niemiec jest szpiegiem? Co robi w Wielkiej Brytanii?

Autorka porusza ważne tematy, takie jak poszukanie własnego miejsca, rodziny i więzi społecznych. Pokazuje jak zbudować świadomość siebie i swoją wartość. W prosty sposób, bo książka skierowana jest do młodzieży, pokazuje co to odwaga, determinacja i wolność. W subtelny sposób opisane są uczucia i emocje Ady, jej wstyd, że kiedyś miała szpotawą stopę. Ale także jej walka o normalność. To powieść wielowątkowo poruszająca tematy wojny, tolerancji czy odmienności religijnej.
Ważna publikacja, którą trzeba przeczytać.

Książka jest drugą częścią świetnej publikacji - Wojna, która ocaliła mi życie która mnie zachwyciła. Byłam ciekawa jak będą się prezentować dalsze losy Ady. Nie zawiodłam się, Autorka nadal trzyma wysoki poziom.

Jedenastoletnia Ada trafia do szpitala. Udaje się zoperować jej szpotawą stopę. Dziewczynka uczy się chodzić na nowo. Dociera do niej, że nie jest kaleką. To zła...