Doktor Dolittle i jego zwierzęta

Oj, nie wytrzymała próby czasu z mojej perspektywy. Jest tak naciągana i niewiarygodna, że ledwie powstrzymywałam zgrzytanie zębami, by nie psuć dziecku radości z czytania. Jako osoba dorosła jestem niestety na nie.

Oj, nie wytrzymała próby czasu z mojej perspektywy. Jest tak naciągana i niewiarygodna, że ledwie powstrzymywałam zgrzytanie zębami, by nie psuć dziecku radości z czytania. Jako osoba dorosła jestem niestety na nie.

Prawie codziennie czytam mojemu młodemu do snu i zwykle trafiamy na historie, które go wciągają — nawet jeśli są „z innej epoki”. Tym razem wpadł nam w ręce „Doktor Dolittle i jego zwierzęta” i… niestety, to była jedna z tych książek, które ani jemu, ani mnie się nie podobały.
Głównym bohaterem jest doktor Jan Dolittle — lekarz, uczony i przede wszystkim przyjaciel zwierząt. Dzięki papudze uczy się języka zwierząt, zaczyna je rozumieć i w pewnym momencie porzuca praktykę lekarską, żeby razem ze swoją zwierzęcą ekipą wyruszyć do Afryki. Sama idea — człowiek, który potrafi rozmawiać ze zwierzętami i robi z tej umiejętności coś dobrego — ma ogromny potencjał. Teoretycznie to powinien być pewniak na wieczorne czytanie. W praktyce jednak czytając miałem poczucie, że to książka, która mocno się zestarzała. I to nie tylko językowo. Dla dziecka wiele fragmentów bywa po prostu mało angażujących, a niektóre wątki i sformułowania są dziś trudne do obrony i jeszcze trudniejsze do sensownego wytłumaczenia bez ciągłego zatrzymywania się i „dopowiadania kontekstu”. Owszem, da się ją czytać „historycznie”, z dystansem i rozmową po drodze — ale wtedy przestaje być lekką bajką do snu, a robi się z tego mała lekcja o tym, jak zmienia się wrażliwość i język.
Podsumowując: nie uważam, że to zła książka — raczej książka nie na dzisiejsze wieczory w naszej rodzinie. Dla dorosłego może zagra sentyment, ale dla współczesnego dziecka to opowieść, która momentami traci tempo i budzi więcej pytań niż zachwytu. Jeśli ktoś chce po Dolittle’a sięgnąć, to moim zdaniem najlepiej zrobić to świadomie: z nastawieniem na rozmowę i selektywne czytanie, a nie jako „pewniaka” do poduszki.
📚 Wpadasz na Bookstagrama?
Jeśli lubisz książki i scrollowanie Insta w poszukiwaniu czytelniczych perełek – to zapraszam @mikroczytelnia :)

Prawie codziennie czytam mojemu młodemu do snu i zwykle trafiamy na historie, które go wciągają — nawet jeśli są „z innej epoki”. Tym razem wpadł nam w ręce „Doktor Dolittle i jego zwierzęta” i… niestety, to była jedna z tych książek, które ani jemu, ani mnie się nie podobały.
Głównym bohaterem jest doktor Jan Dolittle — lekarz, uczony i przede wszystkim przyjaciel...

Klasyk dla dzieci. Przygody, gadające zwierzęta, piraci. Ciężko nie lubić :)

Klasyk dla dzieci. Przygody, gadające zwierzęta, piraci. Ciężko nie lubić :)

Do serii mam sentyment. Były to jedne z pierwszych książek przeczytanych samodzielnie. Z pozycji dorosłego czytelnika czytającego dziecku oceniam ją nadal pozytywnie. Akcja toczy się wartko, przygód jest co nie miara. Uczy szacunku do zwierząt. Jedyny problem to fragment jawnie rasistowski, nie przystający do dzisiejszej wrażliwości. Ciężko to wytłumaczyć dziecku.

Do serii mam sentyment. Były to jedne z pierwszych książek przeczytanych samodzielnie. Z pozycji dorosłego czytelnika czytającego dziecku oceniam ją nadal pozytywnie. Akcja toczy się wartko, przygód jest co nie miara. Uczy szacunku do zwierząt. Jedyny problem to fragment jawnie rasistowski, nie przystający do dzisiejszej wrażliwości. Ciężko to wytłumaczyć dziecku.

Zastanawiam się, jaki przekaz może nieść owa bajka dla młodszego Czytelnika, ponieważ w jakiś sposób jest ona zabawna. Fabuła opowiada o doktorze Janie Dolittle, któremu niestety nie wiedzie się najlepiej finansowo, z zawodu jest lekarzem dorosłych, ale niespecjalnie wychodzi mu to zajęcie. Ogromną miłością darzy zwierzęta i to im jest oddany, poświęca się im z nieodpartym zaangażowaniem, ale niestety mężczyzna nie baczy na koszta leczenia zwierząt, które wystarczająco nadwątlają jego budżet. 
Doktor jest bezradny, ponieważ pragnie pomóc jak największej ilości zwierząt, z którymi doskonale się porozumiewa, rozumie ich język i sprawnie odgaduje ich potrzeby. Sława o jego zdolnościach komunikacyjnych ze zwierzętami niesie się echem po świecie, na tyle daleko, że małpy wysnuwają prośbę do doktora o pomoc w uleczeniu pobratymców na afrykańskim kontynencie. Niewiele mając już do stracenia, doktor wyrusza w niebezpieczną podróż do dżungli, a w której to czyhają na niego nie lada przygody..

Mimo dla mnie zrozumiałego przesłania płynącego z tej bajki, nie do końca podoba mi się, przynajmniej do mnie nie trafia samo przedstawienie fabuły. Doktor nie potrafi zarządzać finansami, dbać o gospodarstwo, za które wcześniej odpowiadała jego siostra, a później jej obowiązki przejęły jego najbliższe zwierzęta z podwórka, a dwa, mimo ogromnej miłości do zwierząt i niesamowitej zdolności odczytywania ich języka, wydaje mi się, że nie potrafił zachować balansu i poniekąd dał się wykorzystywać swoim podopiecznym. Chciał być miłym doktorem, pomóc jak największej ilości  i, mimo że zwierzęta w symboliczny sposób mu się odwdzięczały, tak pewnie wychodziły z takiego założenia, że im się należy pomoc, zapominając, że inni ludzie poza doktorem nie rozumieją ich języka i to doktor w ich imieniu musi cały czas nadstawiać karku. 

Także jeśli autor chciał stworzyć zabawną historię z udziałem zwierząt, a przy tym pozostawić Czytelnika z interesującym i głębokim przesłaniem, osobiście nie jestem przekonana, czy ten zabieg przebiegł pomyślnie. Tym bardziej więc uważam, że młodszy Czytelnik może być zdezorientowany po przeczytaniu lektury i może mieć problem z wysnuciem głębszego wniosku, tego, co autor miał na myśli. Wydaje mi się, że gdybym nawet była młodszym odbiorcą tych treści, nie wzbudziłyby one we mnie ekscytujących wrażeń i emocji. Ta przygoda by do mnie nie przemówiła, a przynajmniej jako dorosły Czytelnik chociaż tyle, że jakiś moralny wniosek udało mi się wysupłać.

Zastanawiam się, jaki przekaz może nieść owa bajka dla młodszego Czytelnika, ponieważ w jakiś sposób jest ona zabawna. Fabuła opowiada o doktorze Janie Dolittle, któremu niestety nie wiedzie się najlepiej finansowo, z zawodu jest lekarzem dorosłych, ale niespecjalnie wychodzi mu to zajęcie. Ogromną miłością darzy zwierzęta i to im jest oddany, poświęca się im z nieodpartym...

Wspaniała książka, która pokazuje, że warto iść swoją drogą - czasem także i wbrew oczekiwaniom społecznym. Polecam serdecznie!

Wspaniała książka, która pokazuje, że warto iść swoją drogą - czasem także i wbrew oczekiwaniom społecznym. Polecam serdecznie!

Pierwsza część przygód doktora Jana Dolittle, lekarza, który dzięki staraniom papugi Polinezji poznaje język zwierząt i postanawia się delikatnie przebranżowić, zostając weterynarzem. Wyrusza też w podróż do Afryki, aby pomóc chorym małpom, a po drodze przeżywa liczne perypetie. Przyjemna książka dla dzieci.

Pierwsza część przygód doktora Jana Dolittle, lekarza, który dzięki staraniom papugi Polinezji poznaje język zwierząt i postanawia się delikatnie przebranżowić, zostając weterynarzem. Wyrusza też w podróż do Afryki, aby pomóc chorym małpom, a po drodze przeżywa liczne perypetie. Przyjemna książka dla dzieci.

Mnie, starej babie wychowanej na filmach Dr Dolittle książka się nie podobała. Jednak myślę, że w przyszłości na pewno moim dzieciom będę czytać.

Mnie, starej babie wychowanej na filmach Dr Dolittle książka się nie podobała. Jednak myślę, że w przyszłości na pewno moim dzieciom będę czytać.

Lektura Mojego starszego syna przeczytana wspólnie. Ja z tego co pamiętam również ja czytałem w szkole jako lekturę. Mi się wtedy tak spodobała iż pamiętam że przeczytałem również kilka kolejnych części. My z synem jednak zakończymy narazie przygodę z tą seria na pierwszej części, gdyż uważam że jest więcej i lepszych książek dla młodzieży. Kiedyś wybór książek był mocno ograniczony. Czytało się to co było w bibliotece. Książka się synowi podobała. Czytał z zainteresowaniem. Więc plus za to bo mój starszy syn raczej wielkim czytelnikiem nie bedzie:) tutaj było ciekawie i nie za długo. Ogólnie dla dzieci fajne. Moge śmiało polecic.Szczególnie dla takich 10 letnich. Mnie juz jednak tak bardzo nie zachwyciła. Filmy które wyszły o tym bohaterze niestety nijak się maja z książka a też je obejrzeliśmy dzięki książce.

Lektura Mojego starszego syna przeczytana wspólnie. Ja z tego co pamiętam również ja czytałem w szkole jako lekturę. Mi się wtedy tak spodobała iż pamiętam że przeczytałem również kilka kolejnych części. My z synem jednak zakończymy narazie przygodę z tą seria na pierwszej części, gdyż uważam że jest więcej i lepszych książek dla młodzieży. Kiedyś wybór książek był mocno...

"Doktor Dolittle i jego zwierzęta" Hugha Loftinga to klasyczna powieść dla dzieci, która od pokoleń zachwyca czytelników na całym świecie. Książka opowiada o niezwykłym doktorze Janie Dolittle, który potrafi rozmawiać ze zwierzętami i poświęca swoje życie, aby im pomagać. Lofting stworzył barwny i pełen humoru świat, w którym zwierzęta są równoprawnymi bohaterami. Doktor Dolittle jest postacią niezwykle sympatyczną i budzącą zaufanie, a jego przygody są pełne niespodziewanych zwrotów akcji i zabawnych sytuacji. Książka porusza ważne tematy, takie jak szacunek dla zwierząt, empatia i troska o środowisko naturalne. Lofting w przystępny sposób uczy dzieci, jak ważne jest zrozumienie i akceptacja innych istot. "Doktor Dolittle i jego zwierzęta" to nie tylko wciągająca opowieść, ale także wartościowa lekcja o przyjaźni, odwadze i poświęceniu. Książka ta z pewnością przypadnie do gustu zarówno młodszym, jak i starszym czytelnikom.

"Doktor Dolittle i jego zwierzęta" Hugha Loftinga to klasyczna powieść dla dzieci, która od pokoleń zachwyca czytelników na całym świecie. Książka opowiada o niezwykłym doktorze Janie Dolittle, który potrafi rozmawiać ze zwierzętami i poświęca swoje życie, aby im pomagać. Lofting stworzył barwny i pełen humoru świat, w którym zwierzęta są równoprawnymi bohaterami. Doktor...