Muszę wiedzieć

Interesująca.

Interesująca.

Bardzo dobrze prowadzona

Bardzo dobrze prowadzona

Z początku sceptycznie podchodziłam do tej książki, nie wiedziałam czego się spodziewać, a i pierwsze strony nie ułatwiały mi zadania, ponieważ zwyczajnie nie mogłam się tutaj, w tej historii odnaleźć. Jednak przebrnęłam i z każdą stroną czytało mi się co raz lepiej. Co prawda w połowie domyśliłam się zakończenia, ale to nie zmieniło faktu, że przyjemnie mi się czytało do końca.
Na plus bardzo ciekawy temat, taki niebanalny, jakim jest poszukiwanie biologicznych rodziców.

Z początku sceptycznie podchodziłam do tej książki, nie wiedziałam czego się spodziewać, a i pierwsze strony nie ułatwiały mi zadania, ponieważ zwyczajnie nie mogłam się tutaj, w tej historii odnaleźć. Jednak przebrnęłam i z każdą stroną czytało mi się co raz lepiej. Co prawda w połowie domyśliłam się zakończenia, ale to nie zmieniło faktu, że przyjemnie mi się czytało do...

Czy zawsze prawda może wyzwolić? Czy Patrycji byłoby łatwiej gdyby wszyscy powiedzieli prawdę?

Czy zawsze prawda może wyzwolić? Czy Patrycji byłoby łatwiej gdyby wszyscy powiedzieli prawdę?

Moja opinia o książce Kasi Bulicz-Kasprzak będzie bardzo przewrotna i niejednoznaczna. Bywały chwile, kiedy czułam się naprawdę zaangażowana w wydarzenia wykreowane przez pisarkę, a czasem doznawałam uczucia chaosu. Doszłam do wniosku, że fragmenty oznaczone kursywą i nazwane ZESZYT W SZAREJ OKŁADCE nie są dla mnie. Myślenie bohaterki, która tworzyła bardzo osobisty pamiętnik, było mocno rozwleczone. „Muszę wiedzieć” to jednak coś interesującego ze względu na Halinę i Patrycję- babcię i wnuczkę, które nie miały pojęcia o swoim istnieniu. Patrycja dowiedziała się, że jest adoptowana. Był to dla niej ogromny ból- niby miała wszystko, nie narzekała na sytuację materialną, a rodzice adopcyjni, choć potem rozwiedzeni, stanęli na wysokości zadania. Jednak to, że ktoś ma pieniądze, jeszcze niczemu nie dowodzi, a mieszkanie w wygodnym domu wcale nie musi być bajkowe. „Muszę wiedzieć” to więc tytuł adekwatny do sytuacji- Patrycja jako osoba młoda, bardzo dosadna, wyszczekana i bezkompromisowa koniecznie chce poznać prawdę i powód, dla którego biologiczna matka ją zawiodła. Jak będą wyglądały poszukiwania i co takiego Patrycja usłyszy od Haliny, domniemanej babci? Cóż, bywały chwile, kiedy temat poszukiwań niejakiej Dominiki Kornelowicz staje się nieco zbyt zawiły. Kibicowałam jednak Patrycji, choć jej styl bycia, zwłaszcza mówienie na ty do dużo starszych osób, bardzo mnie denerwował. Myślę, że nie będę jedyną czytelniczką, która wyciągnie takie wnioski, choć może ja już jestem z innej, archaicznej epoki? Kto wie…

Autorce udało się też mnie wzruszyć, a wszystko to za sprawą historii Haliny. Kobieta jest już wdową, pochowała córkę, a z synem mieszkającym w Stanach nie ma częstego kontaktu. Pewnego dnia Halina przygarnia kota, choć nie było to planowane posunięcie. Początkowa niechęć do zwierzęcia przeradza się w prawdziwą miłość między panią a Stanisławem, futrzastym zwierzakiem. Pisarka w ten wzruszający sposób zachęca nas do tak zwanej felinoterapii. Chodzi w niej o to, by przygarnięcie kota było nie tylko dobrym uczynkiem, ale i walką z przerażającą samotnością. Sama kocham koty, szaleję za nimi, dlatego wątek ten bardzo mi się podobał.

Jeszcze inny wątek dotyczy prawdziwej przyjaźni. Jak już wspominałam, Patrycja to postać bardzo barwna i odważna, a jej styl bycia może niektórych denerwować. Dziewczyna, jeśli nie dostanie się gdzieś drzwiami, to wejdzie przez okno, byle dopiąć swego. Co więcej, ma zaufanych przyjaciół, na których może liczyć zawsze, gdy tego potrzebuje. Najbardziej utkwiła mi w pamięci Monika- dziewczyny wzajemnie wyciągają do siebie pomocną dłoń. Czy dziś możemy kogoś nazwać przyjacielem/przyjaciółką? Choćbyśmy zjedli z kimś przysłowiową beczkę soli, to i tak możemy kogoś niemalże nie znać, taka jest współczesna prawda. Warto się nad tym zastanowić.

Moja ogólna ocena jest dobra- nie przerwałam lektury, ale „Muszę wiedzieć” to też nie dzieło wybitne. Opowieść o poszukiwanej Dominice z pewnością nie jest od razu przewidywalna.

Moja opinia o książce Kasi Bulicz-Kasprzak będzie bardzo przewrotna i niejednoznaczna. Bywały chwile, kiedy czułam się naprawdę zaangażowana w wydarzenia wykreowane przez pisarkę, a czasem doznawałam uczucia chaosu. Doszłam do wniosku, że fragmenty oznaczone kursywą i nazwane ZESZYT W SZAREJ OKŁADCE nie są dla mnie. Myślenie bohaterki, która tworzyła bardzo osobisty...

Pomysł ciekawy, bohaterowie z krwi i kości. Akcja interesująco się zawiązuje, dopiero koniec zbyt szybko wszystko wyjaśnia, brakuje w nim spójności, takiej klamry.

Pomysł ciekawy, bohaterowie z krwi i kości. Akcja interesująco się zawiązuje, dopiero koniec zbyt szybko wszystko wyjaśnia, brakuje w nim spójności, takiej klamry.

Bardzo dobra 👌

Bardzo dobra 👌

Jak dla mnie zbyt ckliwa.

Jak dla mnie zbyt ckliwa.

Polecam. Piękna opowieść. Dużo się tu dzieje, rózne bohaterki, rózne czasy, tajemnice, zagadki, niedopowiedzenia. Miłość i jej różne odcienie, problemy i komunikacja a właściwie jej brak. Samo życie. Ludzie i miasta: Warszawa i Wrocław. i polska powojenna uboga wieś. Halina, Dominika, Patrycja. Tak różne jak były czasy ich życia. Tak podobne a jednocześnie sobie nieznajome. Czy tak powinno być? Przeczytajcie koniecznie, zwłaszcza jeśli ciekawi was sytuacja adoptowanego dizecka.

Polecam. Piękna opowieść. Dużo się tu dzieje, rózne bohaterki, rózne czasy, tajemnice, zagadki, niedopowiedzenia. Miłość i jej różne odcienie, problemy i komunikacja a właściwie jej brak. Samo życie. Ludzie i miasta: Warszawa i Wrocław. i polska powojenna uboga wieś. Halina, Dominika, Patrycja. Tak różne jak były czasy ich życia. Tak podobne a jednocześnie sobie nieznajome....

Nie jest to łatwa książka w czytaniu, skacze w czasie, po osobach. Osoby nie tylko rzeczywiste, ale i wyimaginowana. Historia adoptowanego dziecka, które ma nie dwie, a trzy matki i babci z podwójnym życiem.
Trudno ją jednoznacznie sklasyfikować, bo jest to i obyczajówka, i thriller, i kryminał wyjaśniający się pod koniec.
Porusza ciekawe tematy w ciekawy sposób. Dwa duże polskie miasta, Wrocław i Warszawa. Zmusza do zadumy nad życiem.
Każdy ma swój świat, swoje prawdy i kłamstwa. My mamy możliwość poznania wykreowanego świata przez pryzmat wielu osób przez to, że poznajemy ich prawdziwe historie i odczucia.
Bohaterowie nie mają tego szczęścia chcąc poznać historię bliskiej sobie osoby. Muszą sobie odtworzyć ją na podstawie tego co chcą im przekazać świadkowie i prawda nie koniecznie jest prawdą.
Jeszcze raz piszę książkę trudno się czyta, ale czy życie jest proste (czasami jest :P ). Poza tym to tylko moja opina, a książkę warto przeczytać.

Nie jest to łatwa książka w czytaniu, skacze w czasie, po osobach. Osoby nie tylko rzeczywiste, ale i wyimaginowana. Historia adoptowanego dziecka, które ma nie dwie, a trzy matki i babci z podwójnym życiem.
Trudno ją jednoznacznie sklasyfikować, bo jest to i obyczajówka, i thriller, i kryminał wyjaśniający się pod koniec.
Porusza ciekawe tematy w ciekawy sposób. Dwa duże...