Looking for Alaska

„Szukając Alaski” to dla mnie książka wyjątkowa i bardzo osobista — jedna z tych historii, z którymi naprawdę można się utożsamić. To opowieść niezwykle wciągająca, pełna emocji i nieoczywistych refleksji, która sprawia, że czytelnik niemal natychmiast zostaje wciągnięty w jej świat i nie potrafi się od niej oderwać. Autor, znany z tworzenia literatury młodzieżowej, udowadnia, że takie książki nie muszą być banalne — wręcz przeciwnie, mogą być głębokie, poruszające i skłaniające do myślenia.
To historia, która potrafi wzruszyć do łez, ale jednocześnie zmusza do zadawania trudnych pytań o życie, sens istnienia i radzenie sobie z emocjami. W niezwykle subtelny sposób dotyka tematów dorastania, straty i poszukiwania własnej tożsamości. Książka otwiera głowę, uczy wrażliwości i pokazuje, jak skomplikowany potrafi być świat uczuć.
Dla mnie to nie tylko lektura, ale doświadczenie, które zostaje w człowieku na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

„Szukając Alaski” to dla mnie książka wyjątkowa i bardzo osobista — jedna z tych historii, z którymi naprawdę można się utożsamić. To opowieść niezwykle wciągająca, pełna emocji i nieoczywistych refleksji, która sprawia, że czytelnik niemal natychmiast zostaje wciągnięty w jej świat i nie potrafi się od niej oderwać. Autor, znany z tworzenia literatury młodzieżowej,...

Zmieniam ocenę, bo ta książka czytana za drugim razem jest milion razy lepsza.

Zmieniam ocenę, bo ta książka czytana za drugim razem jest milion razy lepsza.

za Alaskę

za Alaskę

To historia o nieuchwytności – o tym, jak bardzo chcemy zrozumieć drugiego człowieka, a czasem nawet siebie, i jak często się nam to nie udaje. Alaska – zagadkowa, błyskotliwa, niespokojna – staje się dla bohatera lustrem, cieniem i obsesją. Ale to nie ona jest sednem. Sednem jest pustka po niej. I pytanie, które zostaje, gdy już nie można nic więcej zapytać.
John Green potrafi jednym zdaniem zatrzymać myśl na dłużej. W tym wszystkim nie chodzi o akcję – chodzi o to, co między zdaniami: o smutek, zachwyt, poczucie winy, o to jedno zdarzenie, które zmienia wszystko.
To książka o pierwszym wielkim zachwycie i pierwszej nieodwracalnej stracie. O tym, że nie każdy ból da się wyjaśnić. I o tym, że ludzie nie znikają – zostają w pytaniach, które po nich zostają.

To historia o nieuchwytności – o tym, jak bardzo chcemy zrozumieć drugiego człowieka, a czasem nawet siebie, i jak często się nam to nie udaje. Alaska – zagadkowa, błyskotliwa, niespokojna – staje się dla bohatera lustrem, cieniem i obsesją. Ale to nie ona jest sednem. Sednem jest pustka po niej. I pytanie, które zostaje, gdy już nie można nic więcej zapytać.
John Green...

Książki Johna Greena niektórym mogą wydawać się podobne, nawet identyczne, ale każda ma swoją głębię, dotyka czegoś istotnego. Niezależnie czy tym czymś jest "Wielkie Być Może" czy "Wydostanie się z labiryntu" zawsze jest to przyjemna, choć nie koniecznie łatwa lektura.

Książki Johna Greena niektórym mogą wydawać się podobne, nawet identyczne, ale każda ma swoją głębię, dotyka czegoś istotnego. Niezależnie czy tym czymś jest "Wielkie Być Może" czy "Wydostanie się z labiryntu" zawsze jest to przyjemna, choć nie koniecznie łatwa lektura.

Bardzo podobał mi się świat przedstawiony, realia tamtejszego liceum z internatem, zwyczaje tam panujące - to wszystko tworzyło spójną całość, niezwykle żywą i namacalną. Podobnie postacie, Pułkownik i Alaska to zdecydowanie moje ulubione duo. Mają swoje lepsze i gorsze dni oraz wewnętrzne konflikty. Popełniają błędy, za które ponoszą konsekwencje i mierzą się ze swoimi demonami, co czyni ich niezwykle barwnymi postaciami. Dodatkowo dumnie niosią na swoich barkach całą historię. To oni są inicjatorami większości wydarzeń i nadają kolorytu nudnej monotonii szkoły z internatem. Niosą tę historię, bo główny bohater tego nie potrafi.
Przez większość książki jest jedynie obserwatorem, uczestnikiem wciągniętym w bieg wydarzeń przez wspomnianą już dwójkę. Nie ma w nim nic ciekawego, jego przemyślenia są płytkie, a życie wewnętrzne kręci się jedynie wokół Alaski. Nie lubię go, nie jest to bohater, któremu kibicowałam. Jest ignorantem skupionym jedynie na tym, aby zdobyć dziewczynę, która jest dla niego nieosiągalna. Kompletnie nie rozumiem, dlaczego Alaska w ogóle się nim interesuje po jakikolwiek względem, bo ja praktycznie byłam w jego głowie i nic tam nie znalazłam. Dopiero w drugiej części Miles staje się bardziej aktywnym uczestnikiem wydarzeń, a jego rozmyślania czyta się z przyjemnością, ale to za późno aby zdobył moją sympatię. Tak długo męczyłam tę książkę właśnie z jego powodu. Widzę jaki przekaz miała nieść książka, niektóre sceny natomiast były napisane łopatologicznie, gdzie postać rzucała morały prosto w twarz czytelnikowi.
Jednakże całokształt książki, skonstruowana fabuła mi się podoba wraz z zakończeniem, które jest niejednoznaczne i zostawia na interpretacje.

Bardzo podobał mi się świat przedstawiony, realia tamtejszego liceum z internatem, zwyczaje tam panujące - to wszystko tworzyło spójną całość, niezwykle żywą i namacalną. Podobnie postacie, Pułkownik i Alaska to zdecydowanie moje ulubione duo. Mają swoje lepsze i gorsze dni oraz wewnętrzne konflikty. Popełniają błędy, za które ponoszą konsekwencje i mierzą się ze swoimi...

)):

)):

Pierwszy raz trafiłam na tę książkę jako nastolatka i wtedy bardzo mnie zachwyciła. Lubię wracać do niej co kilka lat - za każdym razem czyta się ją równie przyjemnie.

Pierwszy raz trafiłam na tę książkę jako nastolatka i wtedy bardzo mnie zachwyciła. Lubię wracać do niej co kilka lat - za każdym razem czyta się ją równie przyjemnie.

Prawdopodobnie jestem troszkę za stara, żeby ta książka wywarła na mnie duże wrażenie. Podobały mi się w niej przemyślenie na temat naszego istnienia i życia „w labiryncie”. Nie podobało mi się jednak jak wszystko musiało obracać się wokół seksualności. Możliwe, że w czasach w których powstawała ta książka było to tylko kontrowersyjne, obecnie niektóre z fragmentów były dla mnie po prostu niesmaczne - szczególnie, że cały czas naszymi bohaterami byli 16 latkowie (na marginesie uważam, że niektórym opisom dziewczyn sprzeciwiałaby się sama Alaska).
Łatwo było też domyślić się wszystkich „większych” zwrotów akcji. Cieszę się, że przeczytałam, ale niestety chyba nie polecam.

Prawdopodobnie jestem troszkę za stara, żeby ta książka wywarła na mnie duże wrażenie. Podobały mi się w niej przemyślenie na temat naszego istnienia i życia „w labiryncie”. Nie podobało mi się jednak jak wszystko musiało obracać się wokół seksualności. Możliwe, że w czasach w których powstawała ta książka było to tylko kontrowersyjne, obecnie niektóre z fragmentów były dla...

Niestety jest tylko jedno wyjście z labiryntu...

Niestety jest tylko jedno wyjście z labiryntu...