Eugeniusz Oniegin

Bardzo przyjemna lektura. Świetny przekład. Profesjonalna interpretacja lektora

Bardzo przyjemna lektura. Świetny przekład. Profesjonalna interpretacja lektora

Po prostu piękne.

Po prostu piękne.

Przywykło się powtarzać, że "Eugeniusz Oniegin" to poemat dygresyjny. Cóż to w praktyce oznacza? Puszkin owszem, opowiada w nim pewną historię, ale nie według ogólnie przyjętego schematu, tylko z zaburzeniem ciągu fabularnego. Do tego pojawia się mnóstwo wstawek dotyczących samego tworzenia dzieła (właśnie uwag natury formalnej jest tutaj chyba najwięcej),są zapowiedzi co się wydarzy, podmiot mówiący wspomina swoją młodość itd. Chwilami historia Eugeniusza jakby przestawała mieć dla niego znaczenie. Bardzo ciekawy zabieg, ukazujący, że twórca może ze swoim dziełem zrobić, co chce i nie musi wcale podporządkować się schematom.

Przywykło się powtarzać, że "Eugeniusz Oniegin" to poemat dygresyjny. Cóż to w praktyce oznacza? Puszkin owszem, opowiada w nim pewną historię, ale nie według ogólnie przyjętego schematu, tylko z zaburzeniem ciągu fabularnego. Do tego pojawia się mnóstwo wstawek dotyczących samego tworzenia dzieła (właśnie uwag natury formalnej jest tutaj chyba najwięcej),są zapowiedzi co...

tzw. "poemat dygresyjny" z prawdziwego zdarzenia

tzw. "poemat dygresyjny" z prawdziwego zdarzenia

Puszkin jak ja cię kocham za to

Puszkin jak ja cię kocham za to

Audiobook.
Arcydzieło? Na pewno dla kogoś kto lubi poezję. Ja, osobiście nie przepadam za tą formą ale kunszt Puszkina trzeba docenić bo naprawdę pięknie napisane.
Warto też pochwalić tłumacza bo to było pewnie ogromne wyzwanie👏
Warto sięgać po klasykę, ja ostatnim czasem nadrabiam te braki.....

Audiobook.
Arcydzieło? Na pewno dla kogoś kto lubi poezję. Ja, osobiście nie przepadam za tą formą ale kunszt Puszkina trzeba docenić bo naprawdę pięknie napisane.
Warto też pochwalić tłumacza bo to było pewnie ogromne wyzwanie👏
Warto sięgać po klasykę, ja ostatnim czasem nadrabiam te braki.....

W zbiorze esejów „Pochwała nudy” Josif Brodski, rosyjski poeta i noblista, pisał tak: „Proszę rozszerzać i traktować swoje słownictwo tak, jak traktują Państwo konto bankowe. Proszę zwracać na nie baczną uwagę i starać się pomnażać wpływy.”

Uznawany za arcydzieło literatury światowej poemat „Eugeniusz Oniegin” w interpretacji Macieja Więckowskiego i tłumaczeniu Leo Belmonta brzmi melodyjnie i elegancko, a do tego daje szansę na pomnażanie wpływów, w dużym skrócie opowiada o odrzuconej miłości, zniszczonej przyjaźni i znużeniu salonowym życiem Petersburga, poetycka fabuła zachwyca wdziękiem prostoty, utwór spodoba się każdemu, kto ceni muzykę wiersza, kunszt formy, głębię myśli i piękno w poezji.

Tylko czterech bohaterów, a ile prawd uniwersalnych o człowieku.

Wysłuchałam wersji audio i uważam, że warto, ale jeśli chodzi o oszałamiającą wręcz malarskość tekstu wyżej stawiam „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza, mamy ogromne szczęście, że możemy czytać nasz narodowy poemat w oryginale.

Szczęście, jak wiemy, w życiu nie przeszkadza.

W zbiorze esejów „Pochwała nudy” Josif Brodski, rosyjski poeta i noblista, pisał tak: „Proszę rozszerzać i traktować swoje słownictwo tak, jak traktują Państwo konto bankowe. Proszę zwracać na nie baczną uwagę i starać się pomnażać wpływy.”

Uznawany za arcydzieło literatury światowej poemat „Eugeniusz Oniegin” w interpretacji Macieja Więckowskiego i tłumaczeniu Leo...

🎻 Oniegin na relaksie – Puszkin w duecie z ambientem 🎻

📚 Gatunek: poemat wierszem (powieść poetycka w strofach onieginowskich)

🌡️ Nastrój: od salonowej ironii po melancholię stepów

⭐ Ocena: 8/10 – za nowe doświadczenie i odkrycie klimatu

💭 Moje wejście w lekturę 💭

Zrobiłem eksperyment: włączyłem relaksacyjne melodie, patrzyłem w wiersze i słuchałem tekstu. Efekt? Zaskakująco mocny. Zwykle trzymam się z daleka od poezji pisanej wierszem, ale tym razem zrobiłem wyjątek – i okazało się, że warto.

🎭 O czym to właściwie jest 🎭 

Oniegin to rosyjska wersja romantycznego flâneura – znudzony elegant, który potrafi ziewać w salonach tak samo efektownie, jak inni się zakochują. Tatiana, „wulkan pod lodową korą”, jest tu prawdziwym sercem – szczera, naiwna i w gruncie rzeczy mocniejsza od całej tej elity. Pojedynek z Leńskim? Melancholijna opera w miniaturze.

🛠️ Jak to działa dziś 🛠️

Choć forma – misterny, 14-wersowy układ strof – może odstraszać, to rytm Puszkina wciąga. Trochę ironii, trochę Byrona, trochę rosyjskiej duszy – a pod spodem melancholia, która nie starzeje się od dwóch wieków. Dla mnie to było wejście w obszar, którego zwykle omijam – i wyszedłem bogatszy.

🏁 Finalnie 🏁

„Eugeniusz Oniegin” pokazał mi, że wiersze mogą być nośnikiem fabuły, emocji i nastroju, a nie tylko sztuką dla sztuki. W połączeniu z muzyką – działa znakomicie. Dlatego z czystym sumieniem: 8/10. A co najważniejsze – jest duża szansa, że od tej lektury będę częściej powracał do poezji.

🎻 Oniegin na relaksie – Puszkin w duecie z ambientem 🎻

📚 Gatunek: poemat wierszem (powieść poetycka w strofach onieginowskich)

🌡️ Nastrój: od salonowej ironii po melancholię stepów

⭐ Ocena: 8/10 – za nowe doświadczenie i odkrycie klimatu

💭 Moje wejście w lekturę 💭

Zrobiłem eksperyment: włączyłem relaksacyjne melodie, patrzyłem w wiersze i słuchałem tekstu. Efekt?...

Myślałem, że się poddam w trakcie - tymczasem czytało mi się naprawdę dobrze. Chyba przede wszystkim dzięki ponadczasowości przedstawionych w dziele ludzkich problemów i postaw. Próżność i znudzenie Oniegina zderzają się ze szczerą miłością Tatiany. Z kolei intensywne młodzieńcze uczucie pomiędzy Olgą i Leńskim, wykorzystane przez Oniegina, doprowadza Leńskiego do tragicznych w skutkach decyzji. Puszkin relacjonuje nam wydarzenia, które przeżywają główni bohaterowie, często trafnie i nieco komicznie komentując nasze ogólne przywary i zachowania.

Myślałem, że się poddam w trakcie - tymczasem czytało mi się naprawdę dobrze. Chyba przede wszystkim dzięki ponadczasowości przedstawionych w dziele ludzkich problemów i postaw. Próżność i znudzenie Oniegina zderzają się ze szczerą miłością Tatiany. Z kolei intensywne młodzieńcze uczucie pomiędzy Olgą i Leńskim, wykorzystane przez Oniegina, doprowadza Leńskiego do...

Wierszowana opowieść o kilku wyrazistych charakterach. Niemal komedia choć momentami tragedia. Wzrusza, bawi, smuci. Warto przeczytać, bo rymowana jest po mistrzowsku.

Wierszowana opowieść o kilku wyrazistych charakterach. Niemal komedia choć momentami tragedia. Wzrusza, bawi, smuci. Warto przeczytać, bo rymowana jest po mistrzowsku.