The Haunting of Hill House

Lekkie rozczarowanie. Dobrze napisana, jest klimat, ale brakuje rozwinięcia i nic się w sumie tam nie dzieje.

Lekkie rozczarowanie. Dobrze napisana, jest klimat, ale brakuje rozwinięcia i nic się w sumie tam nie dzieje.

Książka polecana przez samego S. Kinga, więc mnie zaintrygowała. Niestety była napisana chyba w 1959 roku, kiedy to wszystkie horrory leciały wg schematu, kilka osób zamkniętych w domu w którym straszy. Zaliczana do literatury grozy, jednak nie wywoływała u mnie gęsiej skórki, ani nie miałam problemu z wyjściem wieczorem przed dom (tak jak podczas czytania np Miasteczka Salem 😂)
Mimo to fajnie się czytało i z każdą stroną byłam coraz bardziej ciekawa co będzie dalej.

Książka polecana przez samego S. Kinga, więc mnie zaintrygowała. Niestety była napisana chyba w 1959 roku, kiedy to wszystkie horrory leciały wg schematu, kilka osób zamkniętych w domu w którym straszy. Zaliczana do literatury grozy, jednak nie wywoływała u mnie gęsiej skórki, ani nie miałam problemu z wyjściem wieczorem przed dom (tak jak podczas czytania np Miasteczka...

Choć stale powtarzam, że jestem osobą bojaźliwą i unikam horrorów jak ognia, to jednak od jakiegoś czasu mam w planach serial Netlifxa – Nawiedzony dom na wzgórzu. Wstrzymywałam się z jego obejrzeniem do czasu przeczytania, w zasadzie w tym przypadku przesłuchania książki, co w końcu udało mi się uczynić.
Do starego domu na wzgórzu, o którym mówi się, że jest nawiedzony, przybywają cztery osoby: znawca okultyzmu doktor Montague wraz z asystentką, młoda kobieta, posiadająca wiedzę na temat duchów Eleanor oraz przyszły spadkobierca rezydencji – Luke. Czy odgłosy samoistne zamykających się drzwi, niewytłumaczalne odgłosy są w stanie przerazić mieszkańców zamku? A może legenda o tym miejscu i miasteczku, w którym mieści się, ponury dom jest bardziej przerażająca?
Nie znam się na horrorach, nie pamiętam, abym jakiś w ostatni latach czytała, częściej (raz na rok) jakiś obejrzę sobie jakiś film, który mieści się w kategoriach horroru i okazuje się, że te „prawdziwe” horrory robią na mnie mniejsze wrażenie niż mocny thriller czy kryminał. Bardziej przeraża mnie to, do czego zdolni są ludzie, niż to, że w jakimś domu straszy (choć to też jest na swój sposób przerażające). Może trafiałam na złe pozycje z gatunku grozy i nadal trafiam, bo Nawiedzony dom na wzgórzu nie zrobił na mnie wrażenia. Wynudziłam się przeokropnie podczas słuchania. Brakowało mu budowania napięcia, postaci były tak denerwujące, że odbierały mi chęć do poznania ich, a tym samym do zainteresowania się tym, co spowodowało, że akurat te osoby zdecydowały się przyjechać do tego domu. Dotrwałam do końca, bo czytałam w opiniach, że dopiero tam dzieje się najwięcej i to właśnie zakończenie jest najmocniejszym punktem tej historii. Niestety nic tam takiego się nie działo, co by sprawiło, że się wystraszyłam, bądź moja ciekawość została zaspokojona. Ja i aktorka i jej pomysł na książkę, nie spotkaliśmy się w połowie drogi. Szkoda. Ode mnie 2/10.
Książka idealnie wpasowała się w wyzwanie czytelnicze z hashtagiem #klubniespokojnejstarosci organizowanym przez @zakurzona.biblioteczka i @lechita92 w kategorii Wioska cudów – książka o małym miasteczku, w którym dzieją się dziwne rzeczy.

Choć stale powtarzam, że jestem osobą bojaźliwą i unikam horrorów jak ognia, to jednak od jakiegoś czasu mam w planach serial Netlifxa – Nawiedzony dom na wzgórzu. Wstrzymywałam się z jego obejrzeniem do czasu przeczytania, w zasadzie w tym przypadku przesłuchania książki, co w końcu udało mi się uczynić.
Do starego domu na wzgórzu, o którym mówi się, że jest nawiedzony,...

Bardzo podobał mi się klimat. Podobały mi się myśli Nell. Nie wszystko jest oczywiste i takie jakie wydaje się być. Natomiast no…horrorem bym tego nie nazwała.

Swoją drogą - ten opis książki powyżej jest chyba żartem

Bardzo podobał mi się klimat. Podobały mi się myśli Nell. Nie wszystko jest oczywiste i takie jakie wydaje się być. Natomiast no…horrorem bym tego nie nazwała.

Swoją drogą - ten opis książki powyżej jest chyba żartem

bardzo slaba i nudna ksiazka. fabula rozkrecala sie bardzo dlugo i w sumie na koncu i tak nie okazala sie byc porazajaca.

bardzo slaba i nudna ksiazka. fabula rozkrecala sie bardzo dlugo i w sumie na koncu i tak nie okazala sie byc porazajaca.

Trochę się spóźniłam bo to idealna książka na Halloween. Dobrze się bawiłam ale bez fajerwerków. 3,5

Trochę się spóźniłam bo to idealna książka na Halloween. Dobrze się bawiłam ale bez fajerwerków. 3,5

Trochę się zawiodłam. Myślałam, że ta historia mnie wciągnie a szczerze się z nią męczyłam. Żadnego z bohaterów nie polubiłam, irytowali mnie, denerwowali. Nawiedzony dom był moim zdaniem mało nawiedzony jeśli w ogóle był, bo teoria, że to wszystko działo się w głowie Nell też do mnie przemawia.

Trochę się zawiodłam. Myślałam, że ta historia mnie wciągnie a szczerze się z nią męczyłam. Żadnego z bohaterów nie polubiłam, irytowali mnie, denerwowali. Nawiedzony dom był moim zdaniem mało nawiedzony jeśli w ogóle był, bo teoria, że to wszystko działo się w głowie Nell też do mnie przemawia.

Książka ze zmarnowanym potencjałem – wydmuszka. To nie jest horror, to nie jest thriller, to nie jest dramat psychologiczny, to jest nic. Bardzo słaba warsztatowo, brzmi jakby ktoś mówił do dyktafonu swoje myśli, pomysły, wyrwane z kontekstu zdania, mniej lub bardziej składne zdania i bez żadnej edycji przelał to na papier. Wiele elementów wrzuconych jest do treści nieskładnie, bez sensu, chaotycznie, bez pomysłu, bez celu… w dodatku z mnóstwem powtórzeń. Jakby autorka nie mogła się zdecydować co chce osiągnąć.
Bohaterowie są nijacy, męczący i strasznie infantylni, jak rozwydrzeni i niestabilni emocjonalnie gimnazjaliści. A w tej historii nie ma historii.
Podczas czytania byłam potwornie znudzona i zmęczona. Nawet sceny które miały potencjał na sceny grozy nie były w stanie mnie zaciekawić, połowa z nich była źle napisana, przez co sprawiały wrażenie nudnych – bo nic w tej książce nie budowało klimatu.

Książka ze zmarnowanym potencjałem – wydmuszka. To nie jest horror, to nie jest thriller, to nie jest dramat psychologiczny, to jest nic. Bardzo słaba warsztatowo, brzmi jakby ktoś mówił do dyktafonu swoje myśli, pomysły, wyrwane z kontekstu zdania, mniej lub bardziej składne zdania i bez żadnej edycji przelał to na papier. Wiele elementów wrzuconych jest do treści...

Bardzo podobał mi się klimat. Duszny, wręcz powiedziałabym, że zakurzony. Było pole do tego, żeby pogdybać, co mogło tak samotnie podążać korytarzami nawiedzonego domu, zważywszy, że historia w pewnym sensie znana jest już wielu osobom z adaptacji - obecnie chyba najbardziej popularna jest ta Netflixa. Zaznaczę tylko, że „w pewnym sensie” jest tu kluczowym stwierdzeniem. Nie mniej, historia podobała mi się bardzo i chociaż nie straszyła, to była bardzo niekonwencjonalna, nawet jak na nasze czasy, gdzie horrory opierają się na opętaniach. Tutaj fabuła jest dość zawiła, główna postać celowo niedopowiedziana, dzięki czemu towarzyszy nam cały czas pewien niepokój i człowiek ciągle zastanawia się o co chodzi. Zdecydowanie godna polecenia!

Bardzo podobał mi się klimat. Duszny, wręcz powiedziałabym, że zakurzony. Było pole do tego, żeby pogdybać, co mogło tak samotnie podążać korytarzami nawiedzonego domu, zważywszy, że historia w pewnym sensie znana jest już wielu osobom z adaptacji - obecnie chyba najbardziej popularna jest ta Netflixa. Zaznaczę tylko, że „w pewnym sensie” jest tu kluczowym stwierdzeniem....

Nieoczekiwany zachwyt. Gdyby nie szpetne okładki kolejnych wydań, może trafiłabym do „Domu…” wcześniej, a tak włóczyłam się, nie wiedząc, że zawiera to, za czym przepadam najbardziej: aurę niepokoju, na której niesamowitość składają się głównie niedomówienia. Jest tu także Eleanor, od tego momentu „ulubienica” oraz źródło mojej nieskończonej sympatii i fascynacji.

Nieoczekiwany zachwyt. Gdyby nie szpetne okładki kolejnych wydań, może trafiłabym do „Domu…” wcześniej, a tak włóczyłam się, nie wiedząc, że zawiera to, za czym przepadam najbardziej: aurę niepokoju, na której niesamowitość składają się głównie niedomówienia. Jest tu także Eleanor, od tego momentu „ulubienica” oraz źródło mojej nieskończonej sympatii i fascynacji.