Czerwony śnieg

Lubię MacLeoda. Cenię go szczególnie za swobodę w poruszaniu się po epokach historycznych, za ich plastyczny i sugestywny opis. Ta powieść jednak nie jest dobra. Zresztą, komu temat wampirów zrobił dobrze?

Lubię MacLeoda. Cenię go szczególnie za swobodę w poruszaniu się po epokach historycznych, za ich plastyczny i sugestywny opis. Ta powieść jednak nie jest dobra. Zresztą, komu temat wampirów zrobił dobrze?

W literaturze „horrorowej” istnieje swoiste przesycenie motywem wampiryzmu. Wielu autorów „zabija się”, żeby stworzyć nowy oryginalny model krwiopijcy, który wyróżniałby jego pomysł na tle bogatego dorobku innych pisarzy. Jedni, jak Bram Stoker postawili na klasykę, inni bardziej współcześni jak Jay Kristoff wybrali brutalną akcje, a jeszcze inni jak Brian Lumley windują wampiryzm w pozaziemskie rejony. Ian MacLeod w swoim dziele stawia na bardziej tradycyjne podejście, ale dodaje do niego swój własny sznyt, który sprawia, że nakreślony przez niego obraz wydaje się być jeszcze bardziej mroczny i nieszczęśliwy niż wszystkie inne.
Wampiryzm w wydaniu brytyjczyka nie jest przedstawiony jako dar nadludzkiej siły, błogosławieństwo wiecznej młodości czy choroba blokująca dostęp do światła słonecznego. MacLeod przedstawia wampiryzm w roli strasznej, wiecznie nienasyconej klątwy, która odbiera charakter, zmysły, a nawet odziera z człowieczeństwa. Powyższe przekleństwo przedstawia jednak jako koszmar dziejący się na jawie, który nęci, wywołuje pragnienia, mami władzą i możliwościami, ale nie daje żadnego wytchnienia, spokoju czy spełnienia. Wampiryzm w Czerwonym śniegu jest kwintesencją zezwierzęcenia, zatracania się w czeluściach szaleństwa i najmocniejszych halucynacji.
Proza Macloeda jest przy tym mocno oniryczna, przypomina majaki czy poruszanie w gęstej niczym mleko mgle. Brytyjczyk nie odsuwa w cień mitów i legend związanych z krwiopijcami, ale traktuje je trochę po macoszemu. Światło słoneczne wciąż jest wrogiem nieumarłych, a srebro jest równie skuteczne jak w przypadku wilkołaków. Nowością wydaje się być motyw narkotyzowania się postaci celem powstrzymania się od żądzy mordu, który można traktować zarówno dosłownie jak i metaforycznie.
Czy zatem Czerwony śnieg jest dobrą książką? Według mnie ma potencjał, piękny język i niezły mroczny klimat, szczególnie gdy maluje świat na tle wydarzeń historycznych. Wydaje się jednak utworem trochę przekombinowanym. Autor zbyt mocno skupił się na próbie uchwycenia pierwotnego wydźwięku wampirzego wynaturzenia. Dodatkowo, w mojej mocno subiektywnej opinii, nie poradził sobie z nastrojeniem czytelnika na właściwe wibracje, przerzucając historię z postaci na postać. Z jednej strony uchwycił potworność, swoistą wieczność przekleństwa, a z drugiej strony stworzył powieść wewnątrz powieści, która nie wszystkich przykuje do stron powieści.

W literaturze „horrorowej” istnieje swoiste przesycenie motywem wampiryzmu. Wielu autorów „zabija się”, żeby stworzyć nowy oryginalny model krwiopijcy, który wyróżniałby jego pomysł na tle bogatego dorobku innych pisarzy. Jedni, jak Bram Stoker postawili na klasykę, inni bardziej współcześni jak Jay Kristoff wybrali brutalną akcje, a jeszcze inni jak Brian Lumley windują...

Nie do końca pojmuję to zakończenie, które przedstawił nam autor.Wydaje się nie spójne z tą całą podróżą poprzez wieki. Przez to zakończenie losy głównego bohatera wydają się nie mieć sensu.

Nie do końca pojmuję to zakończenie, które przedstawił nam autor.Wydaje się nie spójne z tą całą podróżą poprzez wieki. Przez to zakończenie losy głównego bohatera wydają się nie mieć sensu.

Nowoczesna, twistowa, mroczna i fascynująca opowieść wampiryczna - tak się dziś pisze o krwiopijcach, w czasie po Wywiadzie Z Wampirem, po True Blood, Undergroundach i całym tym pop-kulturowym szturmie, z twistami, zagadkami, historycznym tłem i ciekawymi postaciami.

+

Po jednej z bitew wojny secesyjnej wojskowy lekarz Unii poszukujący wraz z dwójką swych pomocników rannych zostaje znienacka zaatakowany i ukąszony przez…wampira (sic! - tak znienacka sobie z krzaków upiór wyskoczył, z tragarzami). Lekarz człowiek z zasadami, krwi żywych pić nie chce, powstrzymując zatem końskimi dawkami narkotyków głód rusza, jak to refleksyjne wampiry mają w zwyczaju, na poszukiwanie źródła swego stanu a w swych poszukiwaniach, przeżywając liczne przygody, trafia do Europy.

Ślad wiedzie do Strasbourga, gdzie tuż przed rewolucją działał lokalny artysta malarz, jak się okazało, tenże wampir z krzaków, który rozsiał był zarazę na naszego lekarza. Ale to nie koniec; również Ezekiel Moran (bo tak się nazywa Francuz) jest ofiarą wampirycznego ukąszenia - swego czasu wynajęła go piękna dama, Sybilla Lys, by namalował jej serię portretów w różnych stadiach życia - pięknej. Spotkawszy się z nią później w lochach Rewolucji został przez nią zmieniony w wampira, co skądinąd pomogło mu te lochy przetrwać i dotrzeć do USA.

A skąd przybyła pani Sybilla? A z Warszawy przybyła! Tak, była sobie onegdaj, w średniowiecznej Warszawie, dzieweczka nazywająca się Sybilla Lis, którą mroczny Pan na Zamku Skała (Wampir Zero tej historii) zaprosił pewnego razu na wieczerzę…

Lata mijają, jest już po wojnie światowej (pierwszej). Doktor, poznawszy zapisaną wyżej historię poprzez szczególną wampirzą moc - wzajemne przenikanie świadomości wszystkich wampirów - ostatecznie ustaka, że Wampir Zero egzystuje teraz w Nowym Jorku, wraca zatem na ojczyzny łono i rozpoczyna łowy w Wielkim Jabłku. Pomóc ma mu w tym irlandzka komunistka (sic!),Harriet MacKenna, trzeba trafu, sobowtór Sybilli. Harriet zostaje porwana przez doktora i zamieniona peruką i strojem w nową Sybillę ma, krążąc ulicami NY, przyciągnąć uwagę PraWampira…

Dziewczyna jednak jest sprytna, inteligentna i dociekliwa - ostatecznie udaje jej się rozgryźć wszystkie tajemnice Doktora…

+

“Czerwony Śnieg” to spora książka, generalnie niespieszna i refleksyjne, taki nieco snuj momentami; infuzja archetypu “introwertycznego wampira” rodem z sagi Rice jest dość wyraźna, przez co grozy w powieści jest relatywnie niewiele; znacznie silniejszy jest ten introwertyczny, depresyjny klimat upadku i obumierania

Niemniej książka Mac Leoda przekonuje świetnym prowadzeniem akcji, pełnej ciekawych splotów i twistami fabularnych. Sporo się tutaj dzieje, jest kilka wzajemnie się uzupełniających historii toczących się na kilku planach czasowych i w kilku epokach. Wszystko zaś kończy efektowny finał w czasie Wielkiego Kryzysu 1929 roku - z rewelacyjną whodunitową zagadką.

Powieść jest misternie skonstruowana, ze zgrabnie wplecionymi wstawkami które warto przeczytać jeszcze raz po zakończeniu - dodadzą nam nową warstwę do już znanej historii. Podobnie jak u Rice (a może nawet efektowniej) wstęga rodowa Wampirów rozwija się wstecz aż do starożytności, za to MacLeod znacznie mniejszą wagę przykłada do dominującego w sadze wampirycznej klimatu perwersyjnego erotyzmu. W “Czerwonym Śniegu” raczej idzie o władzę, o dominację, nie ma wątków seksualnych.

Doskonałe są główne postaci “Czerwonego Śniegu”. Na pierwszym planie jest tragiczny doktor Karl Haupmann, targany wampiryczną żądzą a drugiej storny walczący o utrzymanie swego człowieczeństwa. Równie świetna jest energiczna, przebojowa Harriet, a mamy jeszcze mocne wejścia starego Ezekiela i Sybilli w Wawie.

Bardzo mocna wampiryczna pozycja, w zasadzie już modern kanon. Fani krwiopijców OBOWIĄZKOWO, ale w sumie każdy fan dobrej grozy chętnie się zapozna z tak ciekawie i świeżo, pomimo wykorzystania bardzo już znanych schematów gatunkowych, wymyśloną powieścią.

Nowoczesna, twistowa, mroczna i fascynująca opowieść wampiryczna - tak się dziś pisze o krwiopijcach, w czasie po Wywiadzie Z Wampirem, po True Blood, Undergroundach i całym tym pop-kulturowym szturmie, z twistami, zagadkami, historycznym tłem i ciekawymi postaciami.

+

Po jednej z bitew wojny secesyjnej wojskowy lekarz Unii poszukujący wraz z dwójką swych pomocników...

Lektura pod hasłem "pora na coś innego. Na kolejne poszerzenie horyzontów literackich".
Jest mrocznie, dziwnie, tajemniczo. Mgliście i nieostro. Za to plus. Ale...
Jest to książka, o której za miesiąc w ogóle nie będę pamiętać. Nie porywa i nie wywołuje jakichś specjalnych emocji w trakcie samej lektury.
Jednym zdaniem, można przeczytać w jakiś tzw. długi jesienny/zimowy wieczór pod kocykiem z herbatką, ale nie jest to nic wybitnego. Ot, takie tam czytadełko.

Lektura pod hasłem "pora na coś innego. Na kolejne poszerzenie horyzontów literackich".
Jest mrocznie, dziwnie, tajemniczo. Mgliście i nieostro. Za to plus. Ale...
Jest to książka, o której za miesiąc w ogóle nie będę pamiętać. Nie porywa i nie wywołuje jakichś specjalnych emocji w trakcie samej lektury.
Jednym zdaniem, można przeczytać w jakiś tzw. długi jesienny/zimowy...

“Czerwony śnieg” to powieść grozy, która opowiada o tajemniczym potworze z ludzkich mitów, który przetrwał do współczesności i wciąż zabija. Akcja książki rozgrywa się w różnych epokach i miejscach, takich jak:

💜Amerykańska wojna secesyjna, gdzie unionista-lekarz spotyka na polu bitwy dziwną postać, od której zaraża się chorobą nieśmiertelności.
💜Strasburg przed rewolucją francuską, gdzie malarz otrzymuje zlecenie namalowania portretów kobiety, która się nie starzeje.
💜Nowy Jork z czasów prohibicji, gdzie młoda marksistka wchodzi w świat elity i podszywa się pod osobę, która nigdy nie istniała.

Książka porusza tematy miłości, przemocy, idei i snów, a także kwestie tożsamości, historii i moralności. Autor, łącząc elementy horroru, fantastyki i science fiction, wykreował niezwykle ambitną i oryginalną wizję wampiryzmu. Niestety na tak wiele wątków książka jest dosyć krótka (256 str.),co jest dla mnie małym, ale znaczącym minusem. Po przeczytaniu czułam zwyczajny niedosyt. 😅 Mimo wszystko polecam ją całym sercem i na pewno sama jeszcze do niej wrócę. 💜 😀

“Czerwony śnieg” to powieść grozy, która opowiada o tajemniczym potworze z ludzkich mitów, który przetrwał do współczesności i wciąż zabija. Akcja książki rozgrywa się w różnych epokach i miejscach, takich jak:

💜Amerykańska wojna secesyjna, gdzie unionista-lekarz spotyka na polu bitwy dziwną postać, od której zaraża się chorobą nieśmiertelności.
💜Strasburg przed rewolucją...

Ciekawe zestawienie opowieści o wampirach z historią i rozwijającymi się kolejnymi ideami i przemianami. Tak jak zagrożeniem jest tu wampir, którego spotykamy na polu bitwy wojny secesyjnej żywiącego się trupami, tak w jego historii i kolejnych odsłonach jego nieludzkiego żywota i osób, które zarażone będą wampiryzmem przegląda się historia społecznych idei, począwszy od rewolucji francuskiej. A pomimo wyraźnego wybierania kolejnych momentów w dziejach, ta paralela jest nienachalna, ledwie sugerowana, nie wykładana wprost. Ofiary ludzkich szaleństw, rewolucji, wojen i wampirycznego głodu występują obok, a te historie uzupełniają się.
Dostajemy zatem lekko napisaną, wciągającą, choć epizodyczną opowieść o rozpisanych na lata i epoki zmagań z wampirem i jego następcami, a także odwołanie do ludzkiego wykrzywiania idei rewolucyjnych, religijnych, marksistowskich. Daje to bardzo ciekawy efekt. Po przeczytaniu książki refleksja czai się gdzieś w półmroku, może powinna być mocniejsza, wyraźniejsza, ale to właśnie styl autora, stawiającego na klimat zamiast dosadności, horroru i okrucieństwa.
Podobała mi się ta książka, jej styl, klimat i nieoczywistość.

Ciekawe zestawienie opowieści o wampirach z historią i rozwijającymi się kolejnymi ideami i przemianami. Tak jak zagrożeniem jest tu wampir, którego spotykamy na polu bitwy wojny secesyjnej żywiącego się trupami, tak w jego historii i kolejnych odsłonach jego nieludzkiego żywota i osób, które zarażone będą wampiryzmem przegląda się historia społecznych idei, począwszy od...

Kapitan Karl Haupmann uczestniczy w Wojnie Secesyjnej w randze lekarza polowego. Nie wie jeszcze że pościg, który podejmie wraz z dwoma żołnierzami, za dziwnym stworem – ledwie przypominającym człowieka – będzie początkiem kolejnej walki, która potrwa kilkanaście dziesięcioleci. Głównie walki z samym sobą... Choć udaje mu się zabić tego człowieka, sam zostaje przez niego zraniony i zakażony wampiryzmem. Ścisły umysł i wiedza pozwala mu na kontrolowanie tej przypadłości, wie jednak że nie to jest najważniejsze. Najważniejsze jest znalezienie tego „Pierwszego”, który jest złem pierwotnym. Póki co wie tylko, że zabity przez niego człowiek miał na imię Ezekiel i mówił po francusku. To musi wystarczyć do rozpoczęcia krucjaty i drogi do prawdy i zrozumienia.
MacLeod stworzył powieść wybitną, która – pod każdym względem – wymyka się „wampirycznej papce” i utartym schematom. Haupmann nie jest bohaterem niezniszczalnym – niezniszczalna jest idea – unicestwienia pierwotnego zła. Nie jest też bohaterem dominującym, a jedynie przewodnikiem po tej niezwykle przemyślanej fabule. Wątek Ezekiela Morela i Sybilli Lys zachwyca plastycznością opisów, umiejscowieniem w wydarzeniach historycznych. Powieść ewoluuje wraz ze światem na przełomie wieków. To jakby połączenie historii Connora (nomen omen) MacLeod'a z „Nieśmiertelnego”, Drakuli, Ferencego i Harry'ego Keogh'a z „Nekroskopa” i Blade'a.
Kiedy fabuła wymusza usunięcie bohatera, autor z lekkością wprowadza kolejnego: równie, jeżeli nie bardziej, atrakcyjnego od poprzednika. Nie popada przy tym w chaos czy gmatwaninę tak modną we współczesnej literaturze.
Ta sztafeta: Haupmann – Ezekiel, Ezekiel – Sybilla, Haupmann – Harry/Hariette pcha fabułę ciągle ją uatrakcyjniając, a całość dzieje się na scenie świata, który ewoluuje kulturowo, społecznie i obyczajowo.

Kapitan Karl Haupmann uczestniczy w Wojnie Secesyjnej w randze lekarza polowego. Nie wie jeszcze że pościg, który podejmie wraz z dwoma żołnierzami, za dziwnym stworem – ledwie przypominającym człowieka – będzie początkiem kolejnej walki, która potrwa kilkanaście dziesięcioleci. Głównie walki z samym sobą... Choć udaje mu się zabić tego człowieka, sam zostaje przez niego...

Niespieszna pogoń za króliczkiem. A w tle migawki z kluczowych wydarzeń ostatnich trzech stuleci. Kalejdoskop minionych mód i poglądów, przypomnienie zmian zachodzących wśród społeczeństwa na dwóch kontynentach. Intelektualny odpowiednik oglądania obyczajowych dioram lub zbierania rozsypanych na podłodze zdjęć rodzinnych Twojej babci. Jednego zachwyci innego wynudzi.
Czytanie przypomina trochę jedzenie w święta, niby masz dość, ale jakoś nie możesz przestać i pochłaniasz dalej.
Jeśli herbatę robisz na Red Bullu, ciasto posypujesz kokainą i żałujesz, że youtube nie da się oglądać na 3x, to zdecydowanie nie jest książka dla Cienie. Jeśli w książkach szukasz wartkiej akcji i zaskakującej fabuły to możesz poczuć się mocno rozczarowana(y).

Niespieszna pogoń za króliczkiem. A w tle migawki z kluczowych wydarzeń ostatnich trzech stuleci. Kalejdoskop minionych mód i poglądów, przypomnienie zmian zachodzących wśród społeczeństwa na dwóch kontynentach. Intelektualny odpowiednik oglądania obyczajowych dioram lub zbierania rozsypanych na podłodze zdjęć rodzinnych Twojej babci. Jednego zachwyci innego...

Niestety, ale kompletnie się rozminęłam z tym tytułem. Czerwony śnieg zaczął się naprawdę dobrze, zaangażował mnie w swój klimat i... po zakończeniu pierwszej części te wrażenia zupełnie uleciały. Liczyłam na oryginalną i ciekawą realizację motywu wampirycznego (ale taką oderwaną od popkulturowej wizji choć równocześnie nie próbującą wymyślać koła na nowo) i niestety się rozczarowałam. Niestety całość jest nierówna, toporna i w zasadzie nie do końca wiadomo, o co chodzi w fabule. Wydarzenia historyczne są zaledwie muśnięte i nie stanowią tła dokładającego ciężaru do rozważań filozoficznych. Powieść zawiera wątki ważnych rozmyślań, jest momentami bardzo ciężka, a równocześnie w ogóle nie dotknęła mojej czułej struny (czy nawet pobudziła do refleksji). W żadną postać się nie zaangażowałam, tak samo jak w chaotyczną fabułę. Miała sporadycznie lepsze momenty, ale trzy dobre sceny to jednak za mało, żeby wspominać pozytywnie całokształt.

Niestety, ale kompletnie się rozminęłam z tym tytułem. Czerwony śnieg zaczął się naprawdę dobrze, zaangażował mnie w swój klimat i... po zakończeniu pierwszej części te wrażenia zupełnie uleciały. Liczyłam na oryginalną i ciekawą realizację motywu wampirycznego (ale taką oderwaną od popkulturowej wizji choć równocześnie nie próbującą wymyślać koła na nowo) i niestety się...