Tysiąc wspaniałych słońc

Poruszająca opowieść o tragedii Afganistanu i jego mieszkańców.

Poruszająca opowieść o tragedii Afganistanu i jego mieszkańców.

Autora polecili mi Afgańczycy, którzy wyemigrowali do Europy. Historia Mariam i Lajli jest bardzo smutna, dawno żadna książka aż tak mnie nie przybiła. Jednocześnie niesamowicie dużo dowiedziałam się o historii i kulturze Afganistanu, czytałam z zapartym tchem. Książka jest bardzo dobra i bardzo smutna, sprawnie napisana. Jedną gwiazdkę odcinam za stosowanie gry na emocjach czytelnika.

Autora polecili mi Afgańczycy, którzy wyemigrowali do Europy. Historia Mariam i Lajli jest bardzo smutna, dawno żadna książka aż tak mnie nie przybiła. Jednocześnie niesamowicie dużo dowiedziałam się o historii i kulturze Afganistanu, czytałam z zapartym tchem. Książka jest bardzo dobra i bardzo smutna, sprawnie napisana. Jedną gwiazdkę odcinam za stosowanie gry na emocjach...

Uwielbiam czytać książki, które niosą mnie ciekawą fabułą, a zupełnie przy okazji przybliżają obcą mi kulturę. Wybrałam tę książkę, przeglądając Książki roku i kierując się oceną na LC. Nie zawiodłam się - opowieść jest bardzo poruszająca. Dla nas, Polaków, codzienność Afganistanu jest obca. To, co u nich jest normą, my określibyśmy jako skandaliczne. Chyba najbardziej poruszyło mnie właśnie to, że to nie była wyjątkowa historia, ale po prostu codzienność afgańskich kobiet...

Uwielbiam czytać książki, które niosą mnie ciekawą fabułą, a zupełnie przy okazji przybliżają obcą mi kulturę. Wybrałam tę książkę, przeglądając Książki roku i kierując się oceną na LC. Nie zawiodłam się - opowieść jest bardzo poruszająca. Dla nas, Polaków, codzienność Afganistanu jest obca. To, co u nich jest normą, my określibyśmy jako skandaliczne. Chyba najbardziej...

piękna i ciekawa. Afganistan przed i po rewolucji i kobiety ,które muszą tam żyć. beczałam jak bóbr.

piękna i ciekawa. Afganistan przed i po rewolucji i kobiety ,które muszą tam żyć. beczałam jak bóbr.

Wspaniała, ciekawa, orygonalna treść. To los dwóch Afganek spleciony fatalnym w skutkach małżeństwem.
Świeżość tej historii mnie zachwyciła. Slła nieoczywistej przyjażni, czy wręcz miłości i lojalności pięknie i mądrze napisana.
W mojej osobistej punktacji książka ta zajmuje zdecydowanie wyższą lokatę niż "Chłopiec z latawcem ".

Wspaniała, ciekawa, orygonalna treść. To los dwóch Afganek spleciony fatalnym w skutkach małżeństwem.
Świeżość tej historii mnie zachwyciła. Slła nieoczywistej przyjażni, czy wręcz miłości i lojalności pięknie i mądrze napisana.
W mojej osobistej punktacji książka ta zajmuje zdecydowanie wyższą lokatę niż "Chłopiec z latawcem ".

Po „Chłopcu z latawcem” jest to moja druga na przestrzeni kilku miesięcy wyprawa do Afganistanu, tym razem dostajemy historię rodzinną, na przestrzeni ostatnich dekad XX wieku oraz początku XXI w. Afganistan wstrząsany wojną domową, interwencjami obcych państw, walki klanowe i frakcyjne, widziane oczami dwóch kobiet, których drogi życiowe przecięły się niespodziewanie i splątały. Afgańska jakże obca mi moralność, religijność, kultura i widzenie świata, wszystko podane na talerzu niczym parująca kofta z ryżem i przyprawami. Książka wzruszająca, ale też skłaniająca do stawiania pytań, o cel życia czy też definicje szczęścia.

Po „Chłopcu z latawcem” jest to moja druga na przestrzeni kilku miesięcy wyprawa do Afganistanu, tym razem dostajemy historię rodzinną, na przestrzeni ostatnich dekad XX wieku oraz początku XXI w. Afganistan wstrząsany wojną domową, interwencjami obcych państw, walki klanowe i frakcyjne, widziane oczami dwóch kobiet, których drogi życiowe przecięły się niespodziewanie i...

Bardzo ciężko mi jako niezależnej kobiecie, mającej swoje prawa, mieszkanie, prace i zdanie, czyta się tego rodzaju książki. Ciężko tez uwierzyć, że elementy historii dzieją się do dziś naprawdę.
To moje pierwsze spotkanie z autorem i nie ostatnie. Styl pisania świetny, ksiazke czyta się jednym tchem. Bardzo dobrze od poczatku do konca przedstawione postaci. Historia bardzo poruszająca, I zostająca w głowie bardzo długo.

Bardzo ciężko mi jako niezależnej kobiecie, mającej swoje prawa, mieszkanie, prace i zdanie, czyta się tego rodzaju książki. Ciężko tez uwierzyć, że elementy historii dzieją się do dziś naprawdę.
To moje pierwsze spotkanie z autorem i nie ostatnie. Styl pisania świetny, ksiazke czyta się jednym tchem. Bardzo dobrze od poczatku do konca przedstawione postaci. Historia...

Bardzo wzruszająca książka. Miała swoje wady, ale chyba nie ma to dla mnie większego znaczenia. Wywołała u mnie mnóstwo uczuć - zaciekawienie, momentami irytację i znużenie, ale też grozę, złość, smutek, gorycz i wiele więcej. Trudno mi było zmierzyć się ze skalą niesprawiedliwości, która spadła na główną bohaterkę, a jednak jej historia była inspirująca - bo w całym tym bagnie znalazło się miejsce na spokój i nadzieję. Myślałam, że już nie płaczę podczas czytania, a okazało się, że jednak tak.

Bardzo wzruszająca książka. Miała swoje wady, ale chyba nie ma to dla mnie większego znaczenia. Wywołała u mnie mnóstwo uczuć - zaciekawienie, momentami irytację i znużenie, ale też grozę, złość, smutek, gorycz i wiele więcej. Trudno mi było zmierzyć się ze skalą niesprawiedliwości, która spadła na główną bohaterkę, a jednak jej historia była inspirująca - bo w całym tym...

Smutna, ale porusza bardzo głęboko! Niesamowicie wykreowane postacie, opisane szczegóły, które nie męczą, ale przenoszą w samo centrum wydarzeń. Wiem, że szybko o niej nie zapomnę.

Smutna, ale porusza bardzo głęboko! Niesamowicie wykreowane postacie, opisane szczegóły, które nie męczą, ale przenoszą w samo centrum wydarzeń. Wiem, że szybko o niej nie zapomnę.

Gdybym się urodziła w Afganistanie, mogłabym być jedną z tych kobiet. Coś podobnego mogłoby się zdarzyć naprawdę.

Historia dwóch afgańskich kobiet, z różnych środowisk. Los je połączył we wspólnym domu, ze wspólnym mężem. Mariam mogłaby być matką Lajli. To opowieść o kobietach, żonach, matkach, sługach. Z gorszymi prawami do życia. I o przemocy, ale też o przyjaźni, solidarności i więzi.
W tle Afganistan i jego przemiany. Tylko niby w tle, ale drapieżnie wyrazisty.
Niektórzy oceniają książkę jako ckliwe czytadło, ja nie.
Wyobrażam sobie ten ogromny i hałaśliwy Kabul z bazarami, ulicą Kurczaków, Ogrodami Babura. Coś dobrego też bym tam zjadła, jakieś bolani, ryż, bakłażany i świeże ogórki w jogurcie.

Nie podoba mi się tylko zakończenie. Za proste, zbyt optymistyczne. Wynika, że wystarczyło pozbyć się niechcianego męża i już w życiu układa się nieźle. Pobożne życzenia. Tym bardziej, że dzisiaj wiemy, jak się potoczyło, gdy kilka lat temu talibowie znów przejęli władzę. W Afganistanie nadal jest wielki kryzys humanitarny i gospodarczy.

Autor należy do tych uprzywilejowanych. Mężczyzna, który pochodzi z dobrej, zamożnej rodziny, światowiec. Bardzo wcześnie wybył z Afganistanu. Patrzy z zewnątrz. W jego opowieści czuje się jednak smutek i wielką tęsknotę za dobrymi czasami kraju, za kulturą, poezją, najzwyczajniejszą codziennością.

Gdybym się urodziła w Afganistanie, mogłabym być jedną z tych kobiet. Coś podobnego mogłoby się zdarzyć naprawdę.

Historia dwóch afgańskich kobiet, z różnych środowisk. Los je połączył we wspólnym domu, ze wspólnym mężem. Mariam mogłaby być matką Lajli. To opowieść o kobietach, żonach, matkach, sługach. Z gorszymi prawami do życia. I o przemocy, ale też o przyjaźni,...