Bajka na końcu świata 1. Ostatni ogród

bardzo fajna książka lubie te typu żeczy

bardzo fajna książka lubie te typu żeczy

Całkiem spoko dziewczynka szuka rodziców przy tym miejac różne przygody najbardziej podobała mi się przygoda z tapirem 7/10

Całkiem spoko dziewczynka szuka rodziców przy tym miejac różne przygody najbardziej podobała mi się przygoda z tapirem 7/10

Dziewczynka i jej pies wędrują w poszukiwaniu rodziców przez zniszczony krajobraz. Mimo niepokojącego tematu, książka ma w sobie dużo ciepła i humoru, różnorodne emocje. Ciekawy i nietuzinkowo zrealizowany pomysł.

Dziewczynka i jej pies wędrują w poszukiwaniu rodziców przez zniszczony krajobraz. Mimo niepokojącego tematu, książka ma w sobie dużo ciepła i humoru, różnorodne emocje. Ciekawy i nietuzinkowo zrealizowany pomysł.

Wciągająca historia. Polecam do samodzielnego czytania dzieciom, które doskonalą technikę czytania.

Wciągająca historia. Polecam do samodzielnego czytania dzieciom, które doskonalą technikę czytania.

Początek serii bywa mocno nużący.

Początek serii bywa mocno nużący.

Zabieram Was dzisiaj w podróż do krainy „jutra”, w bliżej nieokresloną przyszłość. To miejsce nie napawa optymizmem... To świat, który został zniszczony w wyniki wielkiego wybuchu. Krajobraz składa się głównie z dymiących kraterów, wymarłych lasów, gruzowisk i ciagnących się aż po smutny horyzont, ogromnych płaci zniszczonej, spalonej i wysuszonej ziemii.

Wiktoria wędruje przez tą postapokaliptyczną krainę, a towarzyszy jej psinka o imieniu Bajka. Przemierzają razem zniszczone miasta i zrujnowane lasy. Podązają w kierunku świateł, które co jakiś czas pojawiją się na niebie. Wiktoria jest przekonana, że to znaki dawane przez jej zaginionych rodziców.
Z pewnością ich szukają! Nie ma innej możliwości, prawda?

Podczas wędrówki czekają na nie przeróżne przygody, które nie zawsze kończą się dla nich szczęśliwie. Padają ofiarami mechanicznego oszusta, dziwnego latającego robota, który wykorzystuje je do własnych celów. Spotykają też przyjazne, pomocne stworzenie - tapira, który wcześniej mieszkał w lokalnym ZOO.

Tapir zaprowadza ich do prawdziwej, cudownej, zielonej oazy, czyli do ostatniego ogrodu. Zachowała się tam zieleń, a nawet jest czysta woda! Zdaje się, że to wspaniała kryjówka, miejsce do zamieszkania. Jednak Wiktoria musi odnaleźć rodziców...

To pierwszy tom postapokaliptycznej, komiksowej serii dla dzieci, której autorem jest Marcin Podolec. To powieść graficzna, która wzrusza i skłania do przemyśleń, ale także potrafi rozbawić. Po przeczytaniu pierwszej części, mam ochotę od razu sięgnąć po kolejne przygody Wiktorii i Bajki.
Moim zdaniem, komiks można czytać już nawet dzieciom w wieku 4/5 lat. Będzie też ciekawą lekturą dla starszych dzieci.

Komiks przekazuje uniwersalne wartości i jest zaproszeniem do rozmów o ekologii, sensie ochrony środowiska i zgubnym wpływie człowieka na otaczający nas świat. Mamy tutaj idealny przykład tego, do czego może doprowadzić ludzka bezmyslność, do jakiej ruiny możemy doprowadzić naturę i obrócić wszystko w pył.

Zabieram Was dzisiaj w podróż do krainy „jutra”, w bliżej nieokresloną przyszłość. To miejsce nie napawa optymizmem... To świat, który został zniszczony w wyniki wielkiego wybuchu. Krajobraz składa się głównie z dymiących kraterów, wymarłych lasów, gruzowisk i ciagnących się aż po smutny horyzont, ogromnych płaci zniszczonej, spalonej i wysuszonej ziemii.

Wiktoria wędruje...

Już całkiem dawno (bo z kilka dni!:D) nie było u nas komiksu! A przecież jest tyle świetnych komiksów, obok których nie sposób przejść obojetnie.

Dziś chciałabym pokazać Wam pierwsza część fantastycznej serii od @kultura_gniewu - Bajka na końcu świata, której autorem jest Marcin Podolec. ,,Bajka na końcu świata.. Ostatni ogód" to pierwsza częśż z tej serii.

Piękne ilustracje, wręcz zachwycająca oprawa graficzna oraz wciągająca i ciekawa treść, która momentmi potrafi chwycić za serce! Wiktoria i Bajka wyruszają w podróż w poszukiwaniu rodziców, chociażwygląd świata po wielkim wybuchu nie zachęca do podróżowania.

Co przyniesie im ta podróż?

Wydawca: @kultura_gniewu
Seria: Bajka na końcu świata
Data premiery: 31.05.2017
Wiek: 5+

#kulturagniewu #krótkiegatki #komiksy #komiksdladzieci #dladzieci #książkidladzieci #bajka #bajkanakońcuswiata #marcinpodolec #forkids #booksforkids

Już całkiem dawno (bo z kilka dni!:D) nie było u nas komiksu! A przecież jest tyle świetnych komiksów, obok których nie sposób przejść obojetnie.

Dziś chciałabym pokazać Wam pierwsza część fantastycznej serii od @kultura_gniewu - Bajka na końcu świata, której autorem jest Marcin Podolec. ,,Bajka na końcu świata.. Ostatni ogód" to pierwsza częśż z tej serii.

Piękne...

Nie ma zbyt wielu opowieści postapokaliptycznych dla dzieci. Jest oczywiście mnóstwo historii przeznaczonych dla młodzieży, ale nie ma niczego dla kilkulatków. Marcin Podolec postanowił zapełnić tę niszę. Jak wyszło?

Główną bohaterką jest kilkuletnia Wiktoria. Razem z psem Bajką przemierzają opustoszały świat w poszukiwaniu rodziców dziewczynki.

Historia łączy ze sobą motywy bajkowe i postapokaliptyczne. Z jednej strony wszędzie pokazane są zniszczenia po bliżej nieokreślonej katastrofie, ale z drugiej strony bohaterka spotyka na swojej drodze mówiące zwierzęta rodem z bardziej pogodnych opowieści. Nie ma tu przy tym drastycznych czy bardzo brutalnych scen, a nad wszystkim unosi się słodko-gorzka atmosfera.

Przygody nie są zbyt skomplikowane. Często polegają na tym, że Wiktoria i Bajka spotykają na swojej drodze jakiś problem, który wspólnie mogą rozwiązać.

Podobało mi się jak autor bardzo ostrożnie wprowadza pewne bardziej pomysłowe elementy. Występuje tu tajemniczy czynnik nadnaturalny, który moim zdaniem trochę zbyt szybko znika z historii. Trochę nostalgiczny jest też motyw tytułowego ostatniego ogrodu i jego mieszkańca.

Rysunki przez większość kadrów są dosyć proste. Nie ma ty zbyt wielu szczegółów, chociaż jednocześnie udaje się autorowi dobrze pokazać ślady katastrofy. Czasami jednak zdarzają zaskakująco dopracowane kadry jak chociażby ten przedstawiający upadek Bajki.

Najprawdopodobniej dla dorosłego czytelnika komiks ten może okazać się za prosty. Wydaje mi się jednak idealny dla kilkulatków.

Nie ma zbyt wielu opowieści postapokaliptycznych dla dzieci. Jest oczywiście mnóstwo historii przeznaczonych dla młodzieży, ale nie ma niczego dla kilkulatków. Marcin Podolec postanowił zapełnić tę niszę. Jak wyszło?

Główną bohaterką jest kilkuletnia Wiktoria. Razem z psem Bajką przemierzają opustoszały świat w poszukiwaniu rodziców dziewczynki.

Historia łączy ze sobą...

Nie wiedzieć czemu, świat stał się niczym wielka piaskownica, a na tym pustkowiu była sobie mała dziewczynka - Weronika, a wraz z nią i Bajka, wcale nie ta za siedmioma górami i lasami, ale ogonem merdająca. Za światłami podążają, by rodziców odnaleźć. Gdzie jesteście? Na jakim krańcu was szukać?
Ruszamy w tę wędrówkę niebezpieczną. W tę opowieść drogi i przygody.

Dystopijnie tu, bez zieleni i z dymiącymi kraterami. Pusto, w ruinie i daleko od atmosfery miękkiego fotela z kubkiem kakao. Raczej sucho, raczej surowo. Do tego groźne "uuu" słychać na skraju przepaści. Idziemy jednak w tę niepewność.

Ale, ale i błyski zaskoczenia się zdarzą razy kilka. Jak choćby Latawiec, który się transfer..., no zmienia po prostu, więc Zmiennokształtnym zostaje nazwany czy Cukroland, do którego i ja zbyt często zachodzę. Jest też kurier w paski - strażnik lasu czyli młody tapir roznoszący cebulki kwiatów, tak po prostu. Jego mieszkaniem od urodzenia było zoo i najprawdopodobniej tylko on przeżył kataklizm, bo nic pewnego tu nie ma.

Mimo, że niepokojąco, to i czule tu, przyjacielsko i roślinka, która kiełkuje nadzieję daje. Są obawy, ale ciepło, które je oswaja. Jest ciemność, alei jasność. Jest zagubienie, ale i bliskość, która zamiast murów, dom tworzy - gdziekolwiek się jest. Okazuje się, że strach ma wielkie oczy i czasem warto w nie spojrzeć.

Krótka forma i urokliwa, miękka kreska sprawiają, że wraca się do niej. Dostajemy barwy ziemi, pozostałości po ułożonym życiu, choć i ostatni ogród się znajdzie, i uśmiech mam nadzieję nieostatni. Przecież zawsze się znajduje. Przecież zawsze. Wreszcie prawdziwą Bajkę spotykamy, ale nie powiem nic więcej. Ciii...

Bo końca świata są też plusy, jak choćby ten, że myć się już nie musisz. Okazać się też może, że i w chwilach ostatecznych myśli wędrują do pysznych patyków, których się już nie obgryzie. Krańcowe sytuacje uczą nas samych siebie. Uczą życia jak żaden inny wykład i opasły podręcznik. Uczą być.

"- Posiedzmy tu jeszcze chwilę, okej? Albo dwie.
- Albo trzy."

Przecież nigdzie się nam nie spieszy.

Nie wiedzieć czemu, świat stał się niczym wielka piaskownica, a na tym pustkowiu była sobie mała dziewczynka - Weronika, a wraz z nią i Bajka, wcale nie ta za siedmioma górami i lasami, ale ogonem merdająca. Za światłami podążają, by rodziców odnaleźć. Gdzie jesteście? Na jakim krańcu was szukać?
Ruszamy w tę wędrówkę niebezpieczną. W tę opowieść drogi i...

Bajka to pies który ma swoją właścicielkę która nazywa się
Weronika i razem chodzą po świecie i szukają rodziców. Bardzo ciekawa historia.

Bajka to pies który ma swoją właścicielkę która nazywa się
Weronika i razem chodzą po świecie i szukają rodziców. Bardzo ciekawa historia.