The Strange Death of Europe: Immigration, Identity, Islam

Douglas Murray, brytyjski dziennikarz i analityk polityczny, napisał książkę, która dla jednych jest proroczym ostrzeżeniem, a dla innych kontrowersyjnym manifestem pesymizmu. Przedziwna śmierć Europy, oceniona przeze mnie na mocne 8/10, to lektura gęsta od faktów, napisana z niezwykłą elegancją, ale też przeszywająco chłodna w swoich konkluzjach. To jedna z tych pozycji, które niezależnie od poglądów politycznych czytelnika, zmuszają do wyjścia ze strefy komfortu i zmierzenia się z pytaniami o fundamenty zachodniej cywilizacji.

Teza Murraya jest radykalna i wyłożona bez zbędnych eufemizmów: Europa, jaką znamy, popełnia samobójstwo. Autor argumentuje, że proces ten odbywa się na dwóch płaszczyznach. Pierwszą jest masowa, niespotykana wcześniej w historii migracja, która zmienia strukturę demograficzną kontynentu. Drugą, zdaniem Murraya znacznie groźniejszą, jest duchowa i kulturowa pustka, w jaką zapadł się Zachód. Autor twierdzi, że Europejczycy stracili wiarę w swoje tradycje, religię i sens własnego istnienia, co doprowadziło do stanu „egzystencjalnego zmęczenia”.

Książka jest imponująca pod względem dokumentacji. Murray podróżuje do obozów dla uchodźców w Grecji i we Włoszech, rozmawia z politykami, ale też analizuje teksty filozoficzne i statystyki demograficzne. Jego styl jest błyskotliwy, pełen erudycji, a argumentacja prowadzona z chłodną, niemal matematyczną precyzją. Autor nie boi się wytykać hipokryzji europejskim elitom, oskarżając je o krótkowzroczność i lęk przed oskarżeniami o brak tolerancji, co jego zdaniem paraliżuje rzetelną debatę o przyszłości kontynentu.

Najciekawsze fragmenty książki to te poświęcone „poczucie winy”. Murray analizuje, jak kolonialna przeszłość i zbrodnie XX wieku sprawiły, że Europa przestała wierzyć w legitymację własnej kultury. To właśnie ten brak wiary sprawia, że Stary Kontynent nie potrafi – lub nie chce – asymilować przybyszów, oferując im jedynie konsumpcjonizm zamiast wspólnych wartości. Autor rysuje wizję przyszłości, w której Europa staje się jedynie „muzeum” lub terytorium bez jasnej tożsamości.

Nota jest wysoka, ponieważ Murray potrafi nazwać lęki, które wielu ludzi odczuwa, ale boi się wyartykułować w obawie przed społecznym ostracyzmem. To książka odważna i intelektualnie stymulująca. Jednocześnie ocena nie jest maksymalna, ponieważ autor momentami wpada w ton jednostronny. Choć jego diagnozy są oparte na faktach, Murray niemal całkowicie pomija pozytywne aspekty wielokulturowości czy zdolność demokracji do autokorekty. Jego pesymizm jest tak głęboki, że momentami wydaje się wręcz deterministyczny, nie dając czytelnikowi niemal żadnej nadziei na inny scenariusz.

Przedziwna śmierć Europy to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć napięcia targające dzisiejszą Unią Europejską. To książka bolesna, irytująca i fascynująca zarazem. Douglas Murray nie pisze po to, by przypodobać się komukolwiek; pisze, by wywołać wstrząs. Niezależnie od tego, czy zgadzamy się z jego diagnozą „śmierci” kontynentu, trudno przejść obok tej argumentacji obojętnie. To ważny głos w debacie o tym, co właściwie sprawia, że Europa jest Europą i czy jesteśmy gotowi o to walczyć.

Douglas Murray, brytyjski dziennikarz i analityk polityczny, napisał książkę, która dla jednych jest proroczym ostrzeżeniem, a dla innych kontrowersyjnym manifestem pesymizmu. Przedziwna śmierć Europy, oceniona przeze mnie na mocne 8/10, to lektura gęsta od faktów, napisana z niezwykłą elegancją, ale też przeszywająco chłodna w swoich konkluzjach. To jedna z tych pozycji,...

Dostałem tę książkę od ojca z wyraźnym zastrzeżeniem: „czytaj, ale zachowaj rozsądek”. Przeczytałem - i rozumiem, dlaczego dodał to ostrzeżenie.

To bardzo sprawnie napisana, wciągająca opowieść o kontynencie, który - w narracji Murraya - popełnia kulturowe i demograficzne samobójstwo. Autor jest elokwentny, konsekwentny i retorycznie bardzo skuteczny. Argumenty układają się w spójną całość, dającą czytelnikowi silne poczucie porządku i wyjaśnienia chaosu.

To książka, od której trudno się oderwać - i właśnie w tym tkwi jej siła, ale też problem.

Z jednej strony to lektura „do poczytania” na najwyższym poziomie. Z drugiej - tekst silnie perswazyjny, mobilizacyjny i ideologiczny, który może służyć intelektualnemu uzasadnianiu twardych, wykluczających odpowiedzi politycznych. Murray nie nie prowokuje wprost do agresji, ale prowadzi czytelnika do wniosków, które zaczynają wydawać się jedynymi rozsądnymi.

Jeśli chcecie poczytać jakie mechanizmy psychologii politycznej zastosował i dlaczego czyta się to tak dobrze i źle jednocześnie, to zapraszam na omówienie z perspektywy psychologicznej na moim blogu (link w moim bio).

Nie potrafię tej książki jednoznacznie ocenić "gwiazdkami". Jako narracja - 10/10. Jako wpływ na sposób myślenia - lektura wymagająca dużej czujności.

Warto przeczytać. Ale warto też wiedzieć, jak ta książka działa.

Dostałem tę książkę od ojca z wyraźnym zastrzeżeniem: „czytaj, ale zachowaj rozsądek”. Przeczytałem - i rozumiem, dlaczego dodał to ostrzeżenie.

To bardzo sprawnie napisana, wciągająca opowieść o kontynencie, który - w narracji Murraya - popełnia kulturowe i demograficzne samobójstwo. Autor jest elokwentny, konsekwentny i retorycznie bardzo skuteczny. Argumenty układają...

Czas się obudzić....

Czas się obudzić....

bardzo słaba, jednostronna, populistyczna książka. autor myli przyczyny ze skutkami, nie widzi tego co nieuchronnie sie dzieje i majaczy o powrocie do korzeni. To jak zawracanie kijem rzeki. Nie daje żadnych recept, które byłyby akceptowalne. To, że Europa dzięki swojej demografii skazana jest na imigrantów to jasne jak słońce. A to, że z drugiej strony jeśli chodzi o politykę migracyjna kraje zachodu poza może Danią zrobiły chyba wszystkie możliwe błedy - to też jasne. Taki pseudo elementarz dla konfiarzy i Jędraszewskiego.

bardzo słaba, jednostronna, populistyczna książka. autor myli przyczyny ze skutkami, nie widzi tego co nieuchronnie sie dzieje i majaczy o powrocie do korzeni. To jak zawracanie kijem rzeki. Nie daje żadnych recept, które byłyby akceptowalne. To, że Europa dzięki swojej demografii skazana jest na imigrantów to jasne jak słońce. A to, że z drugiej strony jeśli chodzi o...

Książkę czytałem ponad 5 lat temu i jej treść mogła zatrącać nieco mało wyszukanym czarnowidztwem, rysując - wówczas jeszcze nie tak bijący po oczach - stan agonalny Europy, a w zasadzie to pewnego europejskiego projektu politycznego.
Pamiętam, że kiedy tuż po lekturze, na blogu Adama Szostkiewicza przywołałem książkę i zawartą w niej diagnozę dotyczącą kondycji Europy i rokowania na najbliższą przyszłość, znany dziennikarz zbył mój komentarz: "To znany angielski prawicowiec, on zawsze coś takiego pisze."
No i z tego co widać za oknem, pisać raczej nie przestanie, a i mentorzy dziennikarza ze świata polskiej polityki, też jakby ostatnio przejrzeli na oczy.
Swoją drogą książkę ( a właściwie wstęp do niej) rozpoczyna zdanie: "Europa popełnia samobójstwo." Kilka lat później (2022 rok) francuski dziennikarz i polityk Eric Zemmour wydaje książkę zatytułowaną "Francuskie samobójstwo".
Czy coś łączy jeszcze te dwie książki, oprócz tej wisielczej retoryki?
Pierwszą Murraya czytałem. Drugą jedynie przeglądałem.
Z tej pierwszej przebija często powtarzana wprost (na przykład cytatami Jana Pawła II) teza, że problemy Europy to w zasadzie "zasługa" wyparcia ze świadomości polityków przy stanowieniu europejskiego prawa chrześcijańskich wartości. Zdaniem politycznych decydentów, dwudziestopierwszowieczna Europa może spokojnie funkcjonować bez tych anachronicznych prawd i postulatów.
W drugiej (tutaj raczej przypadkowo) natknąłem się na zdanie, które doszukując się przyczyn powiela argumentacje Murraya:

"Chrześcijaństwo zostało wyrugowane z polityki łapami chrześcijańskich demokratów, którzy już bardzo daleko odeszli od pierwszych ideałów swojego ugrupowania" - pisze coś takiego Zemmour.

Wracając do pierwszej - uwzględniając, że nie jest to jakaś szczególna nowość - książka warta pochylenia się nad jej zawartością.
Czytałem ją trochę jako nietrudne do przewidzenia proroctwo, dzisiaj czytelnik może zapoznać się z jej treścią konfrontując z opisem medialnym tego, z czym boryka się Stary Kontynent...
...i przy okazji mając satysfakcję, że to nie liberalni mądralińscy z telewizora, ale prawicowy dziennikarz okazał się mieć rację przy diagnozowaniu jednostki chorobowej toczącej zachodnią Europę...
...ale z drugiej strony, trochę gorzka satysfakcja.
Może lepiej było się mylić?

Książkę czytałem ponad 5 lat temu i jej treść mogła zatrącać nieco mało wyszukanym czarnowidztwem, rysując - wówczas jeszcze nie tak bijący po oczach - stan agonalny Europy, a w zasadzie to pewnego europejskiego projektu politycznego.
Pamiętam, że kiedy tuż po lekturze, na blogu Adama Szostkiewicza przywołałem książkę i zawartą w niej diagnozę dotyczącą kondycji Europy i...

Polecam z całego serca tę książkę. Otwiera oczy wszystkim, którzy są ślepi na problemy związane z niekontrolowanym napływem obcych kulturowe ludzi do Europy. Każdy powinien przeczytać tę książkę, by zrozumieć z jakimi problemami zmagają się kraje Europy zachodniej i jakie to niebezpieczeństwa grożą Polsce.

Polecam z całego serca tę książkę. Otwiera oczy wszystkim, którzy są ślepi na problemy związane z niekontrolowanym napływem obcych kulturowe ludzi do Europy. Każdy powinien przeczytać tę książkę, by zrozumieć z jakimi problemami zmagają się kraje Europy zachodniej i jakie to niebezpieczeństwa grożą Polsce.

Autor książki według mnie w dość ciekawy sposób opisuje mechanizmy związane z imigranatmi, i to jak obcokrajowcy niestety są wpuszczani do krajów gdzie często ich religia jak i również poglądy nie są tożsame i to powoduje ogromne problemy geopolityczne. 🙂 Polecam przeczytać dla lepszego zrozumienia kwesti geopolitycznych.

Autor książki według mnie w dość ciekawy sposób opisuje mechanizmy związane z imigranatmi, i to jak obcokrajowcy niestety są wpuszczani do krajów gdzie często ich religia jak i również poglądy nie są tożsame i to powoduje ogromne problemy geopolityczne. 🙂 Polecam przeczytać dla lepszego zrozumienia kwesti geopolitycznych.

książka mogła być dość nudnym przedstawieniem sytuacji, ale Douglas idzie krok dalej. Szczególnie od rozdziału "Znudzenie" próbuje rozprawić się z przyczynami procesów jakie zachodzą w Europie, pokazać tego skutki i nakreślić głównych autorów. Te rodziały to ciekawa lektura, bo tyczy się samej europy i jej kultury oraz społeczeństwa. Taka krótka synteza myśli europejskiej. Natomiast na zakończenie książki jest analiza i spojrzenie co mogło by być i co prawdopodobnie będzie w dość realistycznym ujęciu bez zbędnie apokaliptycznych czy optymistycznych wizji.

Ps. Jeśli ktoś zarzuca autorowi bycie islamofobem to najprawdopodobniej nie czytał żadnej z jego książek czy artykułów, lub nie słuchał ze zrozumieniem jego wypowiedzi.

książka mogła być dość nudnym przedstawieniem sytuacji, ale Douglas idzie krok dalej. Szczególnie od rozdziału "Znudzenie" próbuje rozprawić się z przyczynami procesów jakie zachodzą w Europie, pokazać tego skutki i nakreślić głównych autorów. Te rodziały to ciekawa lektura, bo tyczy się samej europy i jej kultury oraz społeczeństwa. Taka krótka synteza myśli europejskiej....

Wartościowa książka poszerzająca horyzonty.

Wartościowa książka poszerzająca horyzonty.

Gość dobrze pisze ale ten Pierce go ciśnie w wywiadach.

Gość dobrze pisze ale ten Pierce go ciśnie w wywiadach.