Zimowa zawierucha

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

Na scenę Sagi wkracza Villemo. Żywiołowa, pełna pasji przypomina swoje poprzedniczki Sol i Cecylię. Jednak o ile Sol była obciążona straszliwym dziedzictwem, to Villemo jest jedną z wybranych, chociaż na razie nikt nie wie co może być jej darem. Urodziła się w niezwykłym pokoleniu, w którym oprócz niej jest jeszcze dwóch innych wybranych - Niklas i Dominik. Dary chłopców są widoczne i namacalne.

Niespokojna natura Villemo połączona z dziewczęcą naiwnością oraz romantycznymi wyobrażeniami o miłości już na samym początku dorosłego życia sprowadzą na dziewczynę kłopoty. Zakochana w starszym Eldarze wpląta się w niebezpieczną intrygę, która ma znacznie większy zasięg aniżeli początkowo może podejrzewać. Ściągnie na siebie śmiertelne zagrożenie oraz zobaczy okrutny świat istniejący poza bezpiecznymi granicami parafii Grastensholm.

,,Zimowa zawierucha" to brutalne zderzenie naiwnego, dziecinnego i romantycznego spojrzenia na świat jakie ma dorastająca Villemo z brutalną rzeczywistością. To kolejny tom, w którym pojawiają się wątki społeczne, tym razem walka o niepodległość Norwegii oraz kolejny raz, niewolnicza praca do której zmuszani są najsłabsi. Impulsywność dziewczyny ściąga na nią kłopoty, które zmuszają ją do szybkiego dorośnięcia. Dorastała otoczona miłością rodziny w bezpiecznym otoczeniu, a teraz odkrywa, że nie każdy jest tak szlachetny oraz istnieje przerażające, namacalne zło, które nie jest legendą przekazywaną z pokolenia na pokolenie.

,,Zimowa zawierucha" to bardzo dobry tomik. Dynamiczny, pełen akcji i emocji. Nie da się przy nim nudzić i zupełnie nie wiadomo kiedy się kończy. A zostawia czytelnika z bardzo niepokojącym pytaniem więc tym bardziej chce się sięgnąć po kolejny.

Na scenę Sagi wkracza Villemo. Żywiołowa, pełna pasji przypomina swoje poprzedniczki Sol i Cecylię. Jednak o ile Sol była obciążona straszliwym dziedzictwem, to Villemo jest jedną z wybranych, chociaż na razie nikt nie wie co może być jej darem. Urodziła się w niezwykłym pokoleniu, w którym oprócz niej jest jeszcze dwóch innych wybranych - Niklas i Dominik. Dary chłopców są...

Uwielbiam!

Uwielbiam!

Jeden z najsłabszych tomów.
Trochę się wynudziłam. Nie polubiłam też Villemo chociaż myślałam, że będzie inaczej. Jest naiwna, infantylna, głupiutka. Trzeba oczywiście wziąć poprawkę na to, że jest bardzo młoda a końcówka tego tomu zapowiada ciekawy rozwój tej postaci więc może będzie lepiej.

Jeden z najsłabszych tomów.
Trochę się wynudziłam. Nie polubiłam też Villemo chociaż myślałam, że będzie inaczej. Jest naiwna, infantylna, głupiutka. Trzeba oczywiście wziąć poprawkę na to, że jest bardzo młoda a końcówka tego tomu zapowiada ciekawy rozwój tej postaci więc może będzie lepiej.

Jedna z lepszych części Sagi o Ludziach Lodu, które przeczytałam! Nie dłużyła się, wciągnęłam ją tak naprawdę w dwa dni. Oby następne były równie interesujące!

Jedna z lepszych części Sagi o Ludziach Lodu, które przeczytałam! Nie dłużyła się, wciągnęłam ją tak naprawdę w dwa dni. Oby następne były równie interesujące!

Jeden z najsłabszych tomów. Początek ciekawszy, niż późniejszy rozwój wydarzeń. Postać Villemo da się lubić (choć wyobrażałam ją sobie inaczej, spodziewałam się nowego wcielenia Sol),natomiast fabuła wielokrotnie poraża naiwnością, jak to w tej sadze ma w zwyczaju bywać. Wątek romansowy przeraźliwie słaby. I ta fatalna narracja... Słowo daję, że gdybym nie czekała na przeczytanie tej sagi tyle lat (wyjaśniłam to w recenzji pierwszej części),poddałabym się już kilka tomów temu. Zobaczymy, ile jeszcze zdzierżę ;)

Jeden z najsłabszych tomów. Początek ciekawszy, niż późniejszy rozwój wydarzeń. Postać Villemo da się lubić (choć wyobrażałam ją sobie inaczej, spodziewałam się nowego wcielenia Sol),natomiast fabuła wielokrotnie poraża naiwnością, jak to w tej sadze ma w zwyczaju bywać. Wątek romansowy przeraźliwie słaby. I ta fatalna narracja... Słowo daję, że gdybym nie czekała na...

W/g mnie to najsłabszy tom "Sagi" który przeczytałam, dłużył się niemiłosiernie, myślałam, że nie dotrwam do końca. Postać Villemo bardzo drażniąca, może później się zmieni. Nie pamiętam jak za pierwszym razem ją odebrałam, ale imię pamiętam :)

W/g mnie to najsłabszy tom "Sagi" który przeczytałam, dłużył się niemiłosiernie, myślałam, że nie dotrwam do końca. Postać Villemo bardzo drażniąca, może później się zmieni. Nie pamiętam jak za pierwszym razem ją odebrałam, ale imię pamiętam :)

Pozycja słabsza od swoich poprzedniczek, jakoś Villemo wydawała mi się dorastać na zupełnie inną osobę, niż finalnie została. I niestety nie zdołałam jej polubić tak bardzo, jak chociażby jej matkę.

Historia ta trochę mnie wynudziła, nie śledziłam akcji z zapartym tchem, jak na przykład historię Mattiasa, albo Mikaela. Być może to jeszcze nie są najlepsze lata Villemo.

Ale widzę, co się szykuje i w sumie to wolałabym, aby nie było więcej romansów pomiędzy kuzynostwem. Już mieliśmy informację, że to wcale nie jest dobry pomysł.

Pozycja słabsza od swoich poprzedniczek, jakoś Villemo wydawała mi się dorastać na zupełnie inną osobę, niż finalnie została. I niestety nie zdołałam jej polubić tak bardzo, jak chociażby jej matkę.

Historia ta trochę mnie wynudziła, nie śledziłam akcji z zapartym tchem, jak na przykład historię Mattiasa, albo Mikaela. Być może to jeszcze nie są najlepsze lata...

Pisarka świetnie tu opisała i przedstawiła młodą, niedoświadczoną jeszcze życiem osobę, jak poprzez emocje i uczucia, łatwo można się wplątać w niepotrzebne i niebezpieczne sytuacje.

Pisarka świetnie tu opisała i przedstawiła młodą, niedoświadczoną jeszcze życiem osobę, jak poprzez emocje i uczucia, łatwo można się wplątać w niepotrzebne i niebezpieczne sytuacje.

Na powrót zrobiło się ciekawie. Villemo daje czadu.

Na powrót zrobiło się ciekawie. Villemo daje czadu.