Cytat dnia
Są takie rzeczy, których nigdy nie można być zupełnie pewnym (...) Wątpliwości zawsze pozostaną, nawet gdybyśmy dożywali setki. I to właśnie...
Najnowsze artykuły
Artykuły„Ostatni smrek” Marii Gąsienicy-Zawadzkiej trzyma w napięciu do ostatniej strony
1
ArtykułyNie jesteśmy skazani na powtarzanie błędów, ale jesteśmy na to podatni2Artykuły
Gdy prawdy powiedzieć nie możesz, a kłamać nie chcesz
1
ArtykułySportowa opowieść o sile dziecięcego charakteru – „Akademia Piłkarska. #1 Gra się zaczyna”2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Gejsza z Gion Mineko Iwasaki 
Piękna opowieść o "świecie wierzb i kwiatów". Dzięki wspomnieniom prawdziwej gejszy Mineko Iwasaki poznajemy ten fragment Japonii i jej kultury związanej z gejszami. Nam ludziom Zachodu wydaje się to nierealne, że kobiety w Japonii od najmłodszych lat szkolone są w tym celu, aby zostać geiko i maiko. Autorka już w wieku 3 lat została niejako wprowadzona do tego świata i ciężko pracowała, aby przejść kolejne etapy by stać się słynną gejszą.
Bardzo ciekawa i mądra powieść, zwłaszcza dla tych, którzy interesują się kulturą Wschodu.
Gejsza z Gion Mineko Iwasaki
Jako źródło wiedzy o konkretnej części japońskiej kultury - "Gejsza z Gion" jest świetna. To jednak to, co można wyczytać między wierszami, jest najciekawsze i najbardziej wartościowe. Sposobowi wyrażania się Mineko Iwasaki bowiem daleko do bezpośredniości.
Podczas lektury najbardziej uderza fakt, jak bardzo autorka unika nazywania rzeczy po imieniu... bo jeśli oddajesz komuś dziecko, a ten ktoś ci za to zapłaci, jest to handel ludźmi i żadne mydlenie oczu o "świadomej decyzji" podjętej przez trzylatkę tego nie zmieni. Tak samo jak nawet najdłuższa tyrada o ambicji oraz chęci odniesienia sukcesu nie zmieni kwestii, że cała "instytucja gejszy" (czyli wychowywanie małych dziewczynek pod tym kątem, aby potrafiły umilać czas bogatym mężczyznom) to owoc mocno patriarchalnej tradycji. Choć Iwasaki pod koniec wyraża ubolewanie, iż tradycja ta obumiera, sama wcześniej przyznaje, że życie jako sławna geiko wyszło jej bokiem. I nie ma co jej się dziwić.
Być może jest to kwestia tłumaczenia, ale narracyjnie "Gejsza z Gion" nie porywa. Napisana jest raczej suchym, rzeczowym jezykiem, nie starającym się zbytnio pobudzić wyobraźni czytelnika. Wielkim plusem są natomiast zamieszczone w książce zdjęcia, które ułatwiają nam zobrazowanie sobie w głowie licznych skomplikowanych opisów wyszukanych strojów, misternych fryzur i uroczystych ceremonii.
Nie ujmując niczego barwnemu życiorysowi autorki, trudno przyjąć jako stuprocentowo prawdziwe chociażby wspomnienia kilkuletniego dziecka, przedstawione z niewiarygodną dokładnością i upstrzone nawet takimi detalami jak wzory na kimonach poszczególnych osób. Lecz autobiografia Iwasaki jest interesująca nie tyle ze względu na samą treść, ile jako krótki zarys mentalności osoby dorastającej w okiya (domu gejsz) w połowie ubiegłego wieku. Mentalności, która oczywiście nadal jest poniekąd żywa w dzisiejszym społeczeństwie japońskim.
