Cydr z Rosie

Jestem ciekawa oryginału i pierwszego tłumaczenia. Tu niektóre zdania gubią sens.

Jestem ciekawa oryginału i pierwszego tłumaczenia. Tu niektóre zdania gubią sens.

Książka jest szczególną autobiografią autora opisującą jego wczesne wspomnienia z lat dzieciństwa i wczesnej młodości.
To rodzaj lektury do powolnego czytania, smakowania i delektowania każdym słowem, pełna zachwytu faktami z życia rodzinnego autora, otaczającej przyrody miejsca gdzie spędził dzieciństwo.
Akcja toczy się w małej angielskiej wiosce położonej w dolinie, niemal odciętej od świata zewnętrznego, w której życie mieszkańców trwało niemal niezmiennie od wieków.
Jest to swego rodzaju podróż w przeszłość do czasów po I wojnie światowej, autor wspomina czasy nieskalane jeszcze przez cywilizację i nowoczesność.
To książka o życiu w zgodzie z prawami natury, z porami roku, której każda ma przypisane ludziom zajęcia, miejscu będącego ukochanym wszechświatem.
Z gorącymi uczuciami autor wspomina swoją rodzinę, liczne rodzeństwo ( ośmioro dzieci) wychowywane przez samotną matkę. Mimo problemów związanych z ubóstwem wspominane jest niemal idyllicznie i sporą dawką humoru. Ciekawe są również refleksje autora na temat postępu technicznego, rozwoju transportu.
Książka została napisana przez Laurie Lee w 1959 roku, jej pierwsze polskie wydanie przez Wydawnictwo Zysk i S-ka w 2017 roku, przepięknie ilustrowane grafikami tematycznymi odpowiadającymi poszczególnym rozdziałom jest dla mnie prawdziwą perełką literacką.
Dodać należy, ze powieść doczekała się trzech ekranizacji.

Książka jest szczególną autobiografią autora opisującą jego wczesne wspomnienia z lat dzieciństwa i wczesnej młodości.
To rodzaj lektury do powolnego czytania, smakowania i delektowania każdym słowem, pełna zachwytu faktami z życia rodzinnego autora, otaczającej przyrody miejsca gdzie spędził dzieciństwo.
Akcja toczy się w małej angielskiej wiosce położonej w dolinie,...

Wspomnienia z dzieciństwa i młodości spisane pięknym językiem, ale mimo wszystko mało wyraziste.

Wspomnienia z dzieciństwa i młodości spisane pięknym językiem, ale mimo wszystko mało wyraziste.

Zachwycająca powieść pisana pięknym, poetyckim językiem. Odtworzenie dzieciństwa i smaków postrzegania świata. Polecam, bo to perełka, do której po zakończeniu chce się wracać.

Zachwycająca powieść pisana pięknym, poetyckim językiem. Odtworzenie dzieciństwa i smaków postrzegania świata. Polecam, bo to perełka, do której po zakończeniu chce się wracać.

Niewielu jest autorów, którzy z niebywałą plastycznością, precyzją, smakiem i lekkością opisują życie, o którym wielu z nas marzy - uroczej sielance, radości, szczęściu i spełnieniu w życiu prostym, w zgodzie z naturą. Laurie Lee robi to doskonałe. Wraz z nim przemierza się wzgórza Surrey, bawi nad strumykiem, ogląda drzewa i żyje pełnią życia, które mimo ciężkich warunków, dokuczliwego głodu i wszechobecnej nędzy jest piękne - proste, harmonijne, cykliczne. To piękne studium dzieciństwa i pamięci. Radość z pozornie błahych rzeczy, gdzie najważniejszy jest drugi człowiek. Z chęcia przeczytam wszystko co wyszło spod pióra autora.

Niewielu jest autorów, którzy z niebywałą plastycznością, precyzją, smakiem i lekkością opisują życie, o którym wielu z nas marzy - uroczej sielance, radości, szczęściu i spełnieniu w życiu prostym, w zgodzie z naturą. Laurie Lee robi to doskonałe. Wraz z nim przemierza się wzgórza Surrey, bawi nad strumykiem, ogląda drzewa i żyje pełnią życia, które mimo ciężkich warunków,...

Cydr z Rosie to książka do powolnego czytania, odkrywania czasów, których już nie ma i kontemplacji obrazów, które odmalowały się w pamięci autora. Laure Lee czyli John Ward przytacza swoje wspomnienia z dzieciństwa i lat nastoletnich, opisuje wioskę i rodzinę. Wrażenie robi poetycki język, który opowieści dodaje magii.
Poza tym, w wartstwie akcji za dużo się nie dzieje - jest to bardziej przeglądanie albumu czy pamiętnika, nie należy się nastawiać na jakiekolwiek napięcie.
I choć z pewnością jest wartościową pozycją na rynku wydawniczym, nie trafiła jakoś szczególnie w moje oczekiwania, jednak polecam ją osobom, które w literaturze szukają ukojenia i lubią niespieszną lekturę.

Cydr z Rosie to książka do powolnego czytania, odkrywania czasów, których już nie ma i kontemplacji obrazów, które odmalowały się w pamięci autora. Laure Lee czyli John Ward przytacza swoje wspomnienia z dzieciństwa i lat nastoletnich, opisuje wioskę i rodzinę. Wrażenie robi poetycki język, który opowieści dodaje magii.
Poza tym, w wartstwie akcji za dużo się nie dzieje -...

Jedna z ładniej wydanych książek. Jednak treść przykra i przytłaczająca.

Jedna z ładniej wydanych książek. Jednak treść przykra i przytłaczająca.

Jeśli macie ochotę na prozę o przyziemnych rzeczach, takich jak bieda, głód i wiejskie życie pełne krowiego łajna i błota, a przy tym pisaną zadziwiająco cudownym, poetyckim językiem, który wymusza uważność, sięgnijcie po tę książkę. Tu znajdziecie opisy przyrody, których nie będziecie chcieli omijać, a także portrety barwnych i mniej ciekawych postaci ze świata angielskiej prowicji początków XX wieku. Postaci, które gdyby nie Laurie Lee pozostałyby anonimowe jak tysiące innych, podobnych. Szczerze wierzę, że każda miejscowość typu tej, gdzie dorastał autor, ma mieszkańców godnych anegdot i opowieści. Jednak trzeba takiego talentu do malowania słowem (i tuszem),jaki miał Lee, żeby ich uwiecznić. Świetna książka do przeczytania wiosną i głupio mi, że po pierwszych dwóch rozdziałach chciałam ją porzucić z nudów. Konieczny był krótki wyjazd z miasta, abym po powrocie przestawila się na "wolniejsze obroty" i rzeczywiście smakowała tę książkę, a nie przewracała kartki z jedynie minimalnym skupieniem. Polecam do czytania włączyć sobie playlistę z soundtrackami do historycznych seriali BBC :)

Jeśli macie ochotę na prozę o przyziemnych rzeczach, takich jak bieda, głód i wiejskie życie pełne krowiego łajna i błota, a przy tym pisaną zadziwiająco cudownym, poetyckim językiem, który wymusza uważność, sięgnijcie po tę książkę. Tu znajdziecie opisy przyrody, których nie będziecie chcieli omijać, a także portrety barwnych i mniej ciekawych postaci ze świata...

Czasy które odeszły... Książka opowiada o dzieciństwie chłopca w świecie, który już przestał istnieć, w którym dzieci nie oddzielano od wydarzeń przykrych i strasznych, ludzkich i normalnych. Kiedy rodziny były duże a ludzie sobie pomagali w biedzie. Nie ma tu wartkiej akcji i fajerwerków, jest przytulna miłość i spokojny czas na wszystko...

Czasy które odeszły... Książka opowiada o dzieciństwie chłopca w świecie, który już przestał istnieć, w którym dzieci nie oddzielano od wydarzeń przykrych i strasznych, ludzkich i normalnych. Kiedy rodziny były duże a ludzie sobie pomagali w biedzie. Nie ma tu wartkiej akcji i fajerwerków, jest przytulna miłość i spokojny czas na wszystko...

"Cydr z Rose" to swoistego rodzaju dziennik autora na kartach którego opisał historie swojego życia. To on jest narratorem tej opowieści. Wraz z jego wspomnieniami podróżujemy w przeszłość do wczesnych lat jego dzieciństwa - czasów po I wojnie światowej. Czytamy między innymi o tym jak w wieku trzech lat wraz z mamą i sześciorgiem rodzeństwa przeprowadził się do małej, ubogiej, rolniczej angielskiej wioski. Jego ojciec odszedł i nie miał zamiar wracać. Mimo tego, wysyłał swojej żonie pieniądze, dzięki, którym mogła przy życiu liczną rodzinę. Nie było łatwo.

Dorastający chłopiec starał się zapamiętać to co go otaczało i spotykało. Widoki, dźwięki, smaki (np.chleba z cukrem),unoszące się zapachy i to nie tylko te z kuchni. Błękit nieba, zapach bzu, śpiew ptaków, ciepłe promienie słońca, kłos zboża, snopy siana, brzęczące pszczoły i motyle, konie pracujące w polu. Rodzinny dom, codzienne rytuały, zabawy, pierwsze przyjaźnie, miłości, proste i całkiem zwyczajne rzeczy. Wydawać by się mogło, że błahe i nudne ale tak naprawdę ważne i niekiedy bolesne. Bo lata młodości, które z były dla niego czasem radości, zabaw i beztroski, przynosiły również rodzinne tragedie, choroby, śmierć najbliższych, powodzie, susze, głód, tęsknotę, gorycz, smutek...

Kilka rozdziałów. Poszczególne momenty z życia. Takie opowiadania - obrazy. Przepełnione nie tylko radością i spokojem ale również obawami, smutkiem, tęsknotą, strachem. Historie nie tylko z własnego życia - te opisujące swoją rodzinę lub pory roku i związane z nimi obowiązki a także towarzyszące zabawy. To również opowieści opowiadające o szkole, świętach, innych mieszkańcach wioski. Opowieść o ludziach. Opowieść o życiu. Opowieść życia.

Tak naprawdę nie ma tutaj akcji. Narrator snuje wspomnienia. Niezwykle plastyczne, nasycone barwami, emocjami i uczuciami. Wprawiające w stan nostalgii, zadumy, rozmarzenia - być może dla niektórych również lenistwa lub znużenia. Takie książki trzeba lubić. Dla mnie to była miła, letnia lektura.

"Cydr z Rose" to swoistego rodzaju dziennik autora na kartach którego opisał historie swojego życia. To on jest narratorem tej opowieści. Wraz z jego wspomnieniami podróżujemy w przeszłość do wczesnych lat jego dzieciństwa - czasów po I wojnie światowej. Czytamy między innymi o tym jak w wieku trzech lat wraz z mamą i sześciorgiem rodzeństwa przeprowadził się do małej,...