Rebeka

Nie wiem co myśleć …. po przeczytaniu książki dowiaduję o jej (rzekomej) wielkiej mocy; tajemniczości i aurze suspensu…. Serio ? Dla mnie przyjemna lektura do poduszki, owszem, ale żeby miała stanowić inspirację czy potrzebę ekranizacji ? No nie. A końcówka już zupełnie - ni w gruszkę ni w nic 🤷‍♀️

Nie wiem co myśleć …. po przeczytaniu książki dowiaduję o jej (rzekomej) wielkiej mocy; tajemniczości i aurze suspensu…. Serio ? Dla mnie przyjemna lektura do poduszki, owszem, ale żeby miała stanowić inspirację czy potrzebę ekranizacji ? No nie. A końcówka już zupełnie - ni w gruszkę ni w nic 🤷‍♀️

Powieść z 1938 roku przyniosła pisarce ogromny sukces. Dziś jest trochę zapomniana, a szkoda, bo to bardzo dobre pisarstwo i będzie gratką dla czytelników rozsmakowanych w romansach historycznych z elementami sensacji i grozy. Książka jest zekranizowana, ale z pewnością nie oddaje atmosfery, którą swymi doskonałymi opisami stworzyła autorka. Chyba największym atutem tej pozycji nie jest sama fabuła, a styl Daphne Du Maurier.

Powieść z 1938 roku przyniosła pisarce ogromny sukces. Dziś jest trochę zapomniana, a szkoda, bo to bardzo dobre pisarstwo i będzie gratką dla czytelników rozsmakowanych w romansach historycznych z elementami sensacji i grozy. Książka jest zekranizowana, ale z pewnością nie oddaje atmosfery, którą swymi doskonałymi opisami stworzyła autorka. Chyba największym atutem tej...

Ma coś w sobie innego niż reszta książek. Nie potrafię nazwać tego uczucia, gdyż zakończenie skłoniło mnie do przekartkowania stron na sam początek, zabieg celowy jak mniemam. Każdemu radzę to zrobić po skończeniu lektury niż zagłębiać się w interpretacje internetowe, a nie jest ciężko sie domyślić cóż zaszło dokładnie :)

Ma coś w sobie innego niż reszta książek. Nie potrafię nazwać tego uczucia, gdyż zakończenie skłoniło mnie do przekartkowania stron na sam początek, zabieg celowy jak mniemam. Każdemu radzę to zrobić po skończeniu lektury niż zagłębiać się w interpretacje internetowe, a nie jest ciężko sie domyślić cóż zaszło dokładnie :)

Mam trochę problem z oceną.
Książka ewidentnie na wysokim poziomie, widać warsztat autora.
Jedyny problem to określenie gatunku. Duża część to obyczajowa książka.

Mam trochę problem z oceną.
Książka ewidentnie na wysokim poziomie, widać warsztat autora.
Jedyny problem to określenie gatunku. Duża część to obyczajowa książka.

Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego.
W dobie wattpadowych książek, pisanych na kolanie i na jedno kopyto... po przeczytaniu tej książki poczułam ulgę. Mam wrażenie, że ta książka coś wniosła do mojego życia. Trzymała mnie w napięciu do ostatniej strony, akcja pomimo lekko nudnego początku była wartka i nie ukrywam dałam się nabrać i główny plot twist książki (mocno mnie zaskoczył).
Zupełnie nie czuć, że powieść była pisana bardzo dawno, nie zestarzała się źle.
Bardzo ciekawie nakreśleni bohaterowie.

Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego.
W dobie wattpadowych książek, pisanych na kolanie i na jedno kopyto... po przeczytaniu tej książki poczułam ulgę. Mam wrażenie, że ta książka coś wniosła do mojego życia. Trzymała mnie w napięciu do ostatniej strony, akcja pomimo lekko nudnego początku była wartka i nie ukrywam dałam się nabrać i główny plot twist książki (mocno mnie...

To studium władzy, iluzji i tego jak łatwo można zakochać się w czyjejś narracji zamiast w prawdzie. Klimat jest duszny, gęsty jak mgła nad posiadłością, dosłownie czuć napięcie w każdym zdaniu. Najciekawsze jest to, że największym „duchem” nie jest wcale zmarła kobieta, tylko brak tożsamości głównej bohaterki. Kiedy nie masz własnego imienia, bardzo łatwo wejść w czyjąś historię jak w cudzą suknię. To opowieść o tym jak niebezpieczne bywa pragnienie bycia wybraną i o tym, że domy mają pamięć ale ludzie mają ego. Czy polecam? Tak. Czy to historia o miłości? Nie. To historia o kontroli i o cenie iluzji.

To studium władzy, iluzji i tego jak łatwo można zakochać się w czyjejś narracji zamiast w prawdzie. Klimat jest duszny, gęsty jak mgła nad posiadłością, dosłownie czuć napięcie w każdym zdaniu. Najciekawsze jest to, że największym „duchem” nie jest wcale zmarła kobieta, tylko brak tożsamości głównej bohaterki. Kiedy nie masz własnego imienia, bardzo łatwo wejść w czyjąś...

8/10

8/10

Bardzo specyficzna pozycja nie dziwię się, że S. King się nią zainspirował.

Bardzo specyficzna pozycja nie dziwię się, że S. King się nią zainspirował.

Nie porwała, opisy przyrody i rozterek wewnętrznych głównej bohaterki rozwleczone do granic wytrzymałości a przez to okropnie nudne a momentami i irytujące. Dziwaczne dialogi ale nie wiem na ile to "zasługa" tłumacza a ile autora.

Nie porwała, opisy przyrody i rozterek wewnętrznych głównej bohaterki rozwleczone do granic wytrzymałości a przez to okropnie nudne a momentami i irytujące. Dziwaczne dialogi ale nie wiem na ile to "zasługa" tłumacza a ile autora.

W latach 30 XX wieku ta powieść musiała być odebrana jako wspaniały kryminał z elementami thrillera i romansu. Wydaje się, że bohaterką powieści jest nieżyjąca tytułowa Rebeka, tajemnicza, złowroga, gotycka, wymagająca, dusząca, niedościgniona żona Maxa, dla którego jest obsesją. Ale miłości czy nienawiści?
Obsesji tej ulega też na początku młodziutka i niedoświadczona a także jakby „przypadkowa” nowa żona Maxa, bezimienna, łagodna, naiwna, otwarta, uległa. Cała akcja powieści, to tak naprawdę obserwacja strefy emocji mieszkańców domu na odludnym brzegu oceanu. Nie dziwię się, że powieść przeniósł na ekran Alfred Hitchcock, mistrz kreowania napięcia, przyciągania i odpychania.
Polecam jako historyczny pierwiosnek thrillera psychologicznego z wielkim potencjałem.

W latach 30 XX wieku ta powieść musiała być odebrana jako wspaniały kryminał z elementami thrillera i romansu. Wydaje się, że bohaterką powieści jest nieżyjąca tytułowa Rebeka, tajemnicza, złowroga, gotycka, wymagająca, dusząca, niedościgniona żona Maxa, dla którego jest obsesją. Ale miłości czy nienawiści?
Obsesji tej ulega też na początku młodziutka i niedoświadczona a...