Serce to samotny myśliwy

Książka jak ziółka na uspokojenie. Nie, że nudna, o nie. Ona wprowadza w człowieku uporządkowanie. Nie wiem doprawdy, jak ona to robi, ale robi.
Akcja nie za wartka, ale nie ma tak, że jej nie ma. Nie jest to typowo współczesne dzieło, więc nie ma tam samych dialogów i niewielkiego opisu tła. Jest studium wnętrz bohaterów, ich marzenia, smutki...

Odnoszę wrażenie, że ta książka uświadomiła mi, że za dużo mówię, za dużo jest mnie, bo może lepiej jak ten głuchoniemy, nie mówić, kiwać głową i się dziwić nad tymi potokami słów, niepotrzebnym słowotokiem, ludzką paplaniną. Nie słyszeć jej, ale ją widzieć i pozwalać jej być. Swoją drogą najbardziej mi żal właśnie Singera, tego który tak wiele zachowywał dla siebie, tak cicho był, i tym samym pozwalał innym "być". To moja ulubiona postać, trochę naiwna, trochę no tak, trochę jak Bóg, który nie słyszy... i można sobie resztę dopowiedzieć albo doczytać. I może jeszcze trochę polubiłam MIck, tak - ją ze względu na jej zamiłowanie do muzyki. Ogólnie każda z postaci była jak kawałek układanki, wszystkie razem dają obraz.

Bardzo mi się podobała ta książka.

Książka jak ziółka na uspokojenie. Nie, że nudna, o nie. Ona wprowadza w człowieku uporządkowanie. Nie wiem doprawdy, jak ona to robi, ale robi.
Akcja nie za wartka, ale nie ma tak, że jej nie ma. Nie jest to typowo współczesne dzieło, więc nie ma tam samych dialogów i niewielkiego opisu tła. Jest studium wnętrz bohaterów, ich marzenia, smutki...

Odnoszę wrażenie, że ta...

Książka bardzo kameralna, spokojna opisująca życia kilku bohaterów na przestrzeni roku. Jednocześnie dla mnie jedna z najlepszych jakie czytalem.

Książka bardzo kameralna, spokojna opisująca życia kilku bohaterów na przestrzeni roku. Jednocześnie dla mnie jedna z najlepszych jakie czytalem.

Jak to mówią "pierdolnięcie z trzyfuntowej armaty na Twierdzy Kłodzko". Jeśli tak się debiutuje, to nie wiem co robi się potem (ale się dowiem). Czytałam "Serce to samotny myśliwy" w duecie z Faulknerem, no i oczywiście widać zrymowane motywy, ale mimo to Carson McCullers wytrzymuje w "Sercu..." to porównanie i idzie swoją drogą. Zdecydowanie to "wielka powieść amerykańska" i to co mnie w niej na początku denerwowało: niedopowiedzenia, nie do kończenia pewnych wątków, teraz znajduję jako wartość, bo to jest metoda pisarska bliska życiu: nie wszystko się domyka, nie wszystko ma happy end, albo jakikolwiek end. Bardzo podobały mi się losy czwórki głównych bohaterów, tak zupełnie od siebie różnych i w tak groteskowy ale i wzruszający sposób zogniskowane wokół głuchoniemego pana Singera, który toczył swoją walkę. Fantastyczna, dobrze napisana, wciągająca, imponująca żywością i autentycznością powieść z momentu "przed": przed wybuchu II wojny światowej, która przeorała intelektualne kwestie podnoszone w tej książce, melancholijny, ale bezwzględny opis amerykańskiego Południa, które już nie istnieje, a które bywa tak fantastycznie eksplorowane przez kulturę. Być może ten anty-intelektualny tygiel Południa to najbardziej interesująca część Stanów Zjednoczonych i ich jedyna, prawdziwa kultura.

Jak to mówią "pierdolnięcie z trzyfuntowej armaty na Twierdzy Kłodzko". Jeśli tak się debiutuje, to nie wiem co robi się potem (ale się dowiem). Czytałam "Serce to samotny myśliwy" w duecie z Faulknerem, no i oczywiście widać zrymowane motywy, ale mimo to Carson McCullers wytrzymuje w "Sercu..." to porównanie i idzie swoją drogą. Zdecydowanie to "wielka powieść...

Jedna z książek, które kształtowały mój tzw.”gust czytelniczy” :)) i upodobania. Odświeżyłam ją sobie kilka miesięcy temu i zauważyłam w niej dużo więcej, odebrałam inaczej, albo po prostu czytałam jako osoba (bardzo) dorosła, więc zupełnie inna.
Nadal jest to jedna z moich tzw „książek życia”.
Więcej o moich wrażeniach po czytaniu ksiazki po latach, chętni mogą znaleźć na blogu:
https://elizyblogobok.blogspot.com/2026/01/samotny-mysliwy-na-strychu.html

Jedna z książek, które kształtowały mój tzw.”gust czytelniczy” :)) i upodobania. Odświeżyłam ją sobie kilka miesięcy temu i zauważyłam w niej dużo więcej, odebrałam inaczej, albo po prostu czytałam jako osoba (bardzo) dorosła, więc zupełnie inna.
Nadal jest to jedna z moich tzw „książek życia”.
Więcej o moich wrażeniach po czytaniu ksiazki po latach, chętni mogą znaleźć na...

Wróciłam do tej książki po latach, bo niewiele z niej zapamiętałam. Tytuł ponownie mnie urzekł, spodobało mi się też, że głównym bohaterem jest osoba głuchoniema. Ale sam pomysł na książkę to za mało, bo stworzyć porywającą opowieść.
Mamy tu całą galerię postaci, które krążą wokół Singera, traktując go jako guru, mędrca czy ostoję w świecie pełnym przemocy i biedy. Pojawia się też mnóstwo problemów, które zasługiwałyby na rozwinięcie. Rasizm, wyzysk słabo zarabiających robotników, nędza, z której trudno się wykaraskać czy brak dostępu do usług medycznych. W tle pojawia się Hitler, który rozpoczyna brutalne rządy, a jeśli nazizm to i antysemityzm. Za dużo tych kwestii na jedną niewielką objętościowo książkę. W dodatku autorka nie stroni od wydarzeń traumatycznych, pozycja jest nimi aż naszpikowana, w związku z czym po pewnym czasie czytelnik przestaje się nimi przejmować i przyjmuje je jako oczywistość. Mogłaby to być naprawdę świetna pozycja, ale zdecydowanie powinna zostać dogłębniej przemyślana.

Wróciłam do tej książki po latach, bo niewiele z niej zapamiętałam. Tytuł ponownie mnie urzekł, spodobało mi się też, że głównym bohaterem jest osoba głuchoniema. Ale sam pomysł na książkę to za mało, bo stworzyć porywającą opowieść.
Mamy tu całą galerię postaci, które krążą wokół Singera, traktując go jako guru, mędrca czy ostoję w świecie pełnym przemocy i biedy. Pojawia...

Południe Stanów Zjednoczonych w latach 30 minionego wieku.
Smutna opowieść o samotności i przyjaźni.

Południe Stanów Zjednoczonych w latach 30 minionego wieku.
Smutna opowieść o samotności i przyjaźni.

Jako miłośnik amerykańskiej literatury musiałem w końcu dotrzeć do tej znakomitej powieści. Pisarka pokazała styl dorównujący Steinbeckowi, ale z większą dawką melancholii i introspekcji. Małe miasteczko na Południu USA, końcówka lat 30tych, tuż przed wybuchem w Europie wojny. Głównym bohaterem można tutaj nazwać samotność z jaką zmagały się postacie. Barman, który stracił żonę, młoda dziewczyna, której marzyło się komponowanie muzyki, czarnoskóry lekarz zaangażowany w wyzwolenie ludu i agitator o bolszewicko-pijackich skłonnościach. I wszystkich tych bohaterów spajał głuchoniemy Singer, fascynująca postać na swój sposób. Był on niczym lustro, w którym mogli się przejrzeć ludzie. A i on zmagał się z rozdzieleniem ze swoim greckim przyjacielem. Czytało się to znakomicie, prosty język, bez skomplikowanych słów, trochę jak "Grona Gniewu". Ocena to mocne 8,5. Z przyjemnością obejrzę ekranizację.

Jako miłośnik amerykańskiej literatury musiałem w końcu dotrzeć do tej znakomitej powieści. Pisarka pokazała styl dorównujący Steinbeckowi, ale z większą dawką melancholii i introspekcji. Małe miasteczko na Południu USA, końcówka lat 30tych, tuż przed wybuchem w Europie wojny. Głównym bohaterem można tutaj nazwać samotność z jaką zmagały się postacie. Barman, który stracił...

nie dokończyłam

nie dokończyłam

"Serce to samotny myśliwy” do przyjemnych lektur nie należy. Ludzie nie są piękni, bogaci, nie mieszkają w ślicznych domkach z trawnikiem przed domem i nie sączą martini w leniwe popołudnia. Wręcz przeciwnie. Sugestywnie odmalowane robotnicze miasteczko na głębokim południu Stanów Zjednoczonych zapadnie mi w pamięć jako jedno z najbardziej przygnębiających miejsc do życia napotkanych w literaturze.
Carson McCullers daje głos odrzuconym, samotnym, niezrozumianym, niepasującym do reszty społeczeństwa.
Dla mnie jest to książka o potrzebie wyrażania siebie, o konieczności posiadania chociaż tej jednej, jedynej osoby, która wysłucha tego, co chce się przekazać. Przykre tylko, że czasami jest to relacja jednostronna. To tylko jeden sposób odczytania powieści McCullers, tematów jest tam na pewno więcej i jestem przekonany, że jeśli kiedyś przeanalizuję raz jeszcze "Serce to samotny myśliwy”, to znajdę coś zupełnie innego.

"Serce to samotny myśliwy” do przyjemnych lektur nie należy. Ludzie nie są piękni, bogaci, nie mieszkają w ślicznych domkach z trawnikiem przed domem i nie sączą martini w leniwe popołudnia. Wręcz przeciwnie. Sugestywnie odmalowane robotnicze miasteczko na głębokim południu Stanów Zjednoczonych zapadnie mi w pamięć jako jedno z najbardziej przygnębiających miejsc do życia...

Byłem urzeczony sposobem napisana tej książki. Od samego początku zafascynowały mnie te przeróżne postacie, ich wątki osobiste i społeczne. Z pewnością wrócę do tej lektury!

Byłem urzeczony sposobem napisana tej książki. Od samego początku zafascynowały mnie te przeróżne postacie, ich wątki osobiste i społeczne. Z pewnością wrócę do tej lektury!