The Kite Runner

Wzruszająca historia.

Wzruszająca historia.

Poruszająca historia. O zdradzie, wyrzutach sumienia. O złamanych obietnicach. O dobrych ludziach, którzy nie mają przyszłości. Dzięki niej doceniam wszystko co mam. I to tysiąc razy.

Poruszająca historia. O zdradzie, wyrzutach sumienia. O złamanych obietnicach. O dobrych ludziach, którzy nie mają przyszłości. Dzięki niej doceniam wszystko co mam. I to tysiąc razy.

O tym, żeby nie oceniać siebie zbyt surowo.
Amir, syn bogatego Afgańczyka, przyjaźni się z synem służącego - chłopcy od urodzenia są właściwie nierozłączni. Pewne dramatyczne wydarzenie sprawi, że dojdzie między nimi do ostatecznego rozłamu, za który Amir będzie się winił jeszcze ponad dwadzieścia lat później, mieszkając już na innym kontynencie. Nieoczekiwanie dostanie szansę na odkupienie swoich win.
Jednym z najciekawszych elementów tej książki jest relacja Amira z Hasanem, zdecydowanie bardziej złożona, niż można by przypuszczać na pierwszy rzut oka. Niewątpliwie mnóstwo tu szczerej sympatii i oddania, ale jest tu też stosunek podległości (Hasan mimo wszystko cały czas jest służącym Amira),rywalizacja, zawiść i ogromne poczucie winy. Największa tragedia Amira polega na tym, że nie potrafi sobie wybaczyć czegoś, za co nigdy nie oczekiwano od niego przeprosin i zadośćuczynienia, bo nikt nigdy nie obarczał go żadną winą. Z kolei Hasan jest wzorem z Sevres prawdziwego przyjaciela - to postać niemal zbyt dobra dla tego świata.
Jak zawsze u Hosseiniego mamy opowieść o ludzkich dramatach opisaną na tle historii upadku Afganistanu. Czuć tu ogromny żal i tęsknotę za za ojczystym krajem, za pięknem i beztroską lat dziecinnych, za światem, który został pogrzebany żywcem i nic już z niego nie zostało, i za tym jak mogłoby być, gdyby sprawy potoczyły się inaczej. Książka jest przejmująco smutna, choć nie pozbawiona iskierki nadziei. Hosseini pisze pięknie i czule, i przede wszystkim zdecydowanie za mało.

O tym, żeby nie oceniać siebie zbyt surowo.
Amir, syn bogatego Afgańczyka, przyjaźni się z synem służącego - chłopcy od urodzenia są właściwie nierozłączni. Pewne dramatyczne wydarzenie sprawi, że dojdzie między nimi do ostatecznego rozłamu, za który Amir będzie się winił jeszcze ponad dwadzieścia lat później, mieszkając już na innym kontynencie. Nieoczekiwanie dostanie...

Piękny i okrutny świat nie tylko w Afganistanie... uniwersalna historia

Piękny i okrutny świat nie tylko w Afganistanie... uniwersalna historia

Ta książka nie jest tylko historią o Afganistanie, jego kulturze i problemach społecznych, ale przede wszystkim uniwersalną opowieścią o winie, której nie da się łatwo zagłuszyć, i o próbie jej naprawienia po latach. Pokazuje, jak cienka bywa granica między lojalnością a zdradą — i jak jedna decyzja potrafi zdefiniować całe życie. To także historia o traumie i trudnej relacji między ojcem a synem.
Nie ma tu prostego oczyszczenia. Przeszłość nie znika, a odkupienie nie cofa krzywd — może je jedynie częściowo uleczyć. Na tle wojny i przemian Afganistanu szczególnie porusza los dzieci, które zbyt wcześnie tracą dzieciństwo.
Ponieważ „W Afganistanie jest wiele dzieci, ale mało dzieciństwa.”

Ta książka nie jest tylko historią o Afganistanie, jego kulturze i problemach społecznych, ale przede wszystkim uniwersalną opowieścią o winie, której nie da się łatwo zagłuszyć, i o próbie jej naprawienia po latach. Pokazuje, jak cienka bywa granica między lojalnością a zdradą — i jak jedna decyzja potrafi zdefiniować całe życie. To także historia o traumie i trudnej...

Poruszająca do głębi, przejmująca i wzruszająca...
Afganistan i jego bolesna historia, inwazja sowiecka, rządy talibów i na tle tych wydarzeń opowieść o winie i odkupieniu, o miłości, przyjaźni i zdradzie, o szlachetności i podłości.
Po prostu piękna książka, jedna z tych, których nigdy się nie zapomina.

Poruszająca do głębi, przejmująca i wzruszająca...
Afganistan i jego bolesna historia, inwazja sowiecka, rządy talibów i na tle tych wydarzeń opowieść o winie i odkupieniu, o miłości, przyjaźni i zdradzie, o szlachetności i podłości.
Po prostu piękna książka, jedna z tych, których nigdy się nie zapomina.

Absolutny fenomen. Jakiejkolwiek recenzji na temat niniejszego tytułu „Chłopiec z latawcem” nie da się napisać rzetelnie. Khaled Hosseini porusza każdą komórkę naszego ciała. Wyczytane słowa wzruszają i sprawiają, że gardło zaciska się w niewyobrażalną gulę, a z potoku łez można utworzyć oczko wodne na swoim podwórku. Tylko tyle i aż tyle.

Z całym przekonaniem jestem w stanie stwierdzić, że historia Amira i Hasana pomimo bólu, śmierci i drastycznej rzeczywistości byłaby dobrą podstawą do zakwalifikowania jej na listę szkolnych lektur. Bo to jest książka, który uczy. Tylko, że życia.

A wszystko rozpoczyna się w latach 70. Afganistan. Autor już na samym początku nie stara się ubarwić panujących na ulicach warunków. Staje przed ogromnym wyzwaniem, a postawioną poprzeczkę przeskakuje jak przez niewielką kałużę, powstałą po trzech minutach opadów.

Z jednej strony podziwiamy historię dwunastolatka – Amira, który zna tylko dostatnie życie, a wychowywany jest i mieszka w otoczeniu samych mężczyzn. W tym – swojego ojca. Z drugiej strony czytelnik nie może oderwać oczu od trzynastoletniego Hasana, który wraz ze swoim tatą służą w domu Amira wspomagając ich przy codziennych obowiązkach.

Ale ileż w tym chłopcu jest życia! Hasan pomimo tego, że wraz ze swoim ojcem nie mieszka w głównej posiadłości, nie sypia w najdroższych łożach i nie potrafi przeczytać nawet prostego zdania – jest w stanie oddać życie za Amira. Ufa mu bezgranicznie, poprawia nastrój, gdy ma gorszy dzień, zachęca do zabaw, gdy widzi, że Amir się nudzi. Jednym słowem – jest na jego każdego skinienie palca. A co więcej – robi to z ogromnym szacunkiem i porywającym uśmiechem na ustach.

Pewna sytuacja wywraca ich życie do góry nogami, a Hasan wraz z ojcem opuszczają posiadłość Pasztuna z Kabulu. Czy chłopcy będą mieli sposobność aby jeszcze kiedykolwiek się zobaczyć i wyjaśnić co tak naprawdę między nimi zaszło?

Przepiękna, pouczająca, a przede wszystkim życiowa książka, która opisuje nie tylko miłe chwile beztroskiego dzieciństwa. Pokazuje, że każda decyzja może mieć wpływ na dalszy bieg naszego życia. A gdy tak się stanie, to wszelka przyjaźń może zostać zniszczona tak szybko, jak wirujący i opadający z nieba latawiec.

Absolutny fenomen. Jakiejkolwiek recenzji na temat niniejszego tytułu „Chłopiec z latawcem” nie da się napisać rzetelnie. Khaled Hosseini porusza każdą komórkę naszego ciała. Wyczytane słowa wzruszają i sprawiają, że gardło zaciska się w niewyobrażalną gulę, a z potoku łez można utworzyć oczko wodne na swoim podwórku. Tylko tyle i aż tyle.

Z całym przekonaniem jestem w...

W moim mniemaniu jest to książka pomiędzy. Z jednej strony wydaje się, że jest silna prostotą, z drugiej strony jest przekombinowana. Z jednej strony toczy się leniwie, z drugiej strony skacze po czasoprzestrzeni, rwąc historie na strzępy. Z jednej strony mam poczucie, że ta historia broni się realizmem, z drugiej strony jest bardzo nieprawdopodobna. Z jednej strony w niektórych momentach jestem na granicy płaczu z ogromu emocji, z drugiej strony czasem miałam ochotę przewrócić oczami z powodu niesamowitych zbiegów okoliczności i banalnych rozwiązań. Jestem w stanie zrozumieć zarówno osoby, które oceniają tę pozycję na dziesięć gwiazdek, jak i na jedną gwiazdkę.
Przede wszystkim naprawdę cenię tę powieść ze względu na eksplorowanie tematu bycia dobrym człowiekiem: czy jest to w ogóle możliwe, jaki wpływ na postępowanie człowieka ma jego otoczenie, czy naprawdę da się zadośćuczynić swoim błędom i sprawić, by dobro w ostatecznym rozrachunku zwyciężyło.
Moim zdaniem jest to powieść na wskroś męska – opowiada o historii, w której praktycznie nie ma kobiet. Być może jest to zabieg celowy mający na celu ukazanie muzułmańskiego świata, który stawia granicę między dwiema płciami. Oglądamy więc życie w Afganistanie z perspektywy chłopca, któremu towarzyszą jedynie chłopcy i mężczyźni, którzy uczą głównego bohatera, jakie postępowanie jest właściwe oraz pokazują co oznaczają szacunek, oddanie, wsparcie i miłość. Obok tego sytuacja polityczna Afganistanu zmusza bohaterów do podejmowania trudnych decyzji i testowania swojego człowieczeństwa. I myślę, że po części jest to piękna historia, której siłą jest jej prostota pokazująca ludzkie tragedie oraz różne postawy, jakie można przyjąć w odniesieniu do sytuacji granicznych. Niestety, z czasem historia ta skręca w kierunku heroizmu, który w moim mniemaniu nie przystaje do początków tej powieści i odbiera jej największą zaletę – prawdziwość w prostocie.
Ze względu na to, że ta książka jest pomiędzy, muszę ocenić ją też „pomiędzy”.

W moim mniemaniu jest to książka pomiędzy. Z jednej strony wydaje się, że jest silna prostotą, z drugiej strony jest przekombinowana. Z jednej strony toczy się leniwie, z drugiej strony skacze po czasoprzestrzeni, rwąc historie na strzępy. Z jednej strony mam poczucie, że ta historia broni się realizmem, z drugiej strony jest bardzo nieprawdopodobna. Z jednej strony w...

Piękna historia, przepleciona smutkiem, odwagą, ale też słabości i bycie człowiekiem. Przypomina o tym, że czas pozwala nam na zrozumienie wielu rzeczy, zmianę perspektywy, wybaczenie - nie tylko innym, ale też samemu sobie. Powracające motywy - jednooki, zajęcza warga czy tytułowy latawiec - wszystkie naturalnie wplecione w całość.

Piękna historia, przepleciona smutkiem, odwagą, ale też słabości i bycie człowiekiem. Przypomina o tym, że czas pozwala nam na zrozumienie wielu rzeczy, zmianę perspektywy, wybaczenie - nie tylko innym, ale też samemu sobie. Powracające motywy - jednooki, zajęcza warga czy tytułowy latawiec - wszystkie naturalnie wplecione w całość.

Ta historia dostarcza wielu wzruszeń i zmusza do głębokich przemyśleń nad ludzkimi postawami, mechanizmami, które determinują nasze człowieczeństwo. Mówi o tym, że nigdy nie jest za późno, żeby zrozumieć sens naszego istnienia.
Autor umiejętnie gra na naszych emocjach i bardzo dobrze mu to wychodzi.
Polecam.

Ta historia dostarcza wielu wzruszeń i zmusza do głębokich przemyśleń nad ludzkimi postawami, mechanizmami, które determinują nasze człowieczeństwo. Mówi o tym, że nigdy nie jest za późno, żeby zrozumieć sens naszego istnienia.
Autor umiejętnie gra na naszych emocjach i bardzo dobrze mu to wychodzi.
Polecam.