Chłopiec z latawcem

Piękny i okrutny świat nie tylko w Afganistanie... uniwersalna historia

Piękny i okrutny świat nie tylko w Afganistanie... uniwersalna historia

Ta książka nie jest tylko historią o Afganistanie, jego kulturze i problemach społecznych, ale przede wszystkim uniwersalną opowieścią o winie, której nie da się łatwo zagłuszyć, i o próbie jej naprawienia po latach. Pokazuje, jak cienka bywa granica między lojalnością a zdradą — i jak jedna decyzja potrafi zdefiniować całe życie. To także historia o traumie i trudnej relacji między ojcem a synem.
Nie ma tu prostego oczyszczenia. Przeszłość nie znika, a odkupienie nie cofa krzywd — może je jedynie częściowo uleczyć. Na tle wojny i przemian Afganistanu szczególnie porusza los dzieci, które zbyt wcześnie tracą dzieciństwo.
Ponieważ „W Afganistanie jest wiele dzieci, ale mało dzieciństwa.”

Ta książka nie jest tylko historią o Afganistanie, jego kulturze i problemach społecznych, ale przede wszystkim uniwersalną opowieścią o winie, której nie da się łatwo zagłuszyć, i o próbie jej naprawienia po latach. Pokazuje, jak cienka bywa granica między lojalnością a zdradą — i jak jedna decyzja potrafi zdefiniować całe życie. To także historia o traumie i trudnej...

Poruszająca do głębi, przejmująca i wzruszająca...
Afganistan i jego bolesna historia, inwazja sowiecka, rządy talibów i na tle tych wydarzeń opowieść o winie i odkupieniu, o miłości, przyjaźni i zdradzie, o szlachetności i podłości.
Po prostu piękna książka, jedna z tych, których nigdy się nie zapomina.

Poruszająca do głębi, przejmująca i wzruszająca...
Afganistan i jego bolesna historia, inwazja sowiecka, rządy talibów i na tle tych wydarzeń opowieść o winie i odkupieniu, o miłości, przyjaźni i zdradzie, o szlachetności i podłości.
Po prostu piękna książka, jedna z tych, których nigdy się nie zapomina.

Absolutny fenomen. Jakiejkolwiek recenzji na temat niniejszego tytułu „Chłopiec z latawcem” nie da się napisać rzetelnie. Khaled Hosseini porusza każdą komórkę naszego ciała. Wyczytane słowa wzruszają i sprawiają, że gardło zaciska się w niewyobrażalną gulę, a z potoku łez można utworzyć oczko wodne na swoim podwórku. Tylko tyle i aż tyle.

Z całym przekonaniem jestem w stanie stwierdzić, że historia Amira i Hasana pomimo bólu, śmierci i drastycznej rzeczywistości byłaby dobrą podstawą do zakwalifikowania jej na listę szkolnych lektur. Bo to jest książka, który uczy. Tylko, że życia.

A wszystko rozpoczyna się w latach 70. Afganistan. Autor już na samym początku nie stara się ubarwić panujących na ulicach warunków. Staje przed ogromnym wyzwaniem, a postawioną poprzeczkę przeskakuje jak przez niewielką kałużę, powstałą po trzech minutach opadów.

Z jednej strony podziwiamy historię dwunastolatka – Amira, który zna tylko dostatnie życie, a wychowywany jest i mieszka w otoczeniu samych mężczyzn. W tym – swojego ojca. Z drugiej strony czytelnik nie może oderwać oczu od trzynastoletniego Hasana, który wraz ze swoim tatą służą w domu Amira wspomagając ich przy codziennych obowiązkach.

Ale ileż w tym chłopcu jest życia! Hasan pomimo tego, że wraz ze swoim ojcem nie mieszka w głównej posiadłości, nie sypia w najdroższych łożach i nie potrafi przeczytać nawet prostego zdania – jest w stanie oddać życie za Amira. Ufa mu bezgranicznie, poprawia nastrój, gdy ma gorszy dzień, zachęca do zabaw, gdy widzi, że Amir się nudzi. Jednym słowem – jest na jego każdego skinienie palca. A co więcej – robi to z ogromnym szacunkiem i porywającym uśmiechem na ustach.

Pewna sytuacja wywraca ich życie do góry nogami, a Hasan wraz z ojcem opuszczają posiadłość Pasztuna z Kabulu. Czy chłopcy będą mieli sposobność aby jeszcze kiedykolwiek się zobaczyć i wyjaśnić co tak naprawdę między nimi zaszło?

Przepiękna, pouczająca, a przede wszystkim życiowa książka, która opisuje nie tylko miłe chwile beztroskiego dzieciństwa. Pokazuje, że każda decyzja może mieć wpływ na dalszy bieg naszego życia. A gdy tak się stanie, to wszelka przyjaźń może zostać zniszczona tak szybko, jak wirujący i opadający z nieba latawiec.

Absolutny fenomen. Jakiejkolwiek recenzji na temat niniejszego tytułu „Chłopiec z latawcem” nie da się napisać rzetelnie. Khaled Hosseini porusza każdą komórkę naszego ciała. Wyczytane słowa wzruszają i sprawiają, że gardło zaciska się w niewyobrażalną gulę, a z potoku łez można utworzyć oczko wodne na swoim podwórku. Tylko tyle i aż tyle.

Z całym przekonaniem jestem w...

W moim mniemaniu jest to książka pomiędzy. Z jednej strony wydaje się, że jest silna prostotą, z drugiej strony jest przekombinowana. Z jednej strony toczy się leniwie, z drugiej strony skacze po czasoprzestrzeni, rwąc historie na strzępy. Z jednej strony mam poczucie, że ta historia broni się realizmem, z drugiej strony jest bardzo nieprawdopodobna. Z jednej strony w niektórych momentach jestem na granicy płaczu z ogromu emocji, z drugiej strony czasem miałam ochotę przewrócić oczami z powodu niesamowitych zbiegów okoliczności i banalnych rozwiązań. Jestem w stanie zrozumieć zarówno osoby, które oceniają tę pozycję na dziesięć gwiazdek, jak i na jedną gwiazdkę.
Przede wszystkim naprawdę cenię tę powieść ze względu na eksplorowanie tematu bycia dobrym człowiekiem: czy jest to w ogóle możliwe, jaki wpływ na postępowanie człowieka ma jego otoczenie, czy naprawdę da się zadośćuczynić swoim błędom i sprawić, by dobro w ostatecznym rozrachunku zwyciężyło.
Moim zdaniem jest to powieść na wskroś męska – opowiada o historii, w której praktycznie nie ma kobiet. Być może jest to zabieg celowy mający na celu ukazanie muzułmańskiego świata, który stawia granicę między dwiema płciami. Oglądamy więc życie w Afganistanie z perspektywy chłopca, któremu towarzyszą jedynie chłopcy i mężczyźni, którzy uczą głównego bohatera, jakie postępowanie jest właściwe oraz pokazują co oznaczają szacunek, oddanie, wsparcie i miłość. Obok tego sytuacja polityczna Afganistanu zmusza bohaterów do podejmowania trudnych decyzji i testowania swojego człowieczeństwa. I myślę, że po części jest to piękna historia, której siłą jest jej prostota pokazująca ludzkie tragedie oraz różne postawy, jakie można przyjąć w odniesieniu do sytuacji granicznych. Niestety, z czasem historia ta skręca w kierunku heroizmu, który w moim mniemaniu nie przystaje do początków tej powieści i odbiera jej największą zaletę – prawdziwość w prostocie.
Ze względu na to, że ta książka jest pomiędzy, muszę ocenić ją też „pomiędzy”.

W moim mniemaniu jest to książka pomiędzy. Z jednej strony wydaje się, że jest silna prostotą, z drugiej strony jest przekombinowana. Z jednej strony toczy się leniwie, z drugiej strony skacze po czasoprzestrzeni, rwąc historie na strzępy. Z jednej strony mam poczucie, że ta historia broni się realizmem, z drugiej strony jest bardzo nieprawdopodobna. Z jednej strony w...

Piękna historia, przepleciona smutkiem, odwagą, ale też słabości i bycie człowiekiem. Przypomina o tym, że czas pozwala nam na zrozumienie wielu rzeczy, zmianę perspektywy, wybaczenie - nie tylko innym, ale też samemu sobie. Powracające motywy - jednooki, zajęcza warga czy tytułowy latawiec - wszystkie naturalnie wplecione w całość.

Piękna historia, przepleciona smutkiem, odwagą, ale też słabości i bycie człowiekiem. Przypomina o tym, że czas pozwala nam na zrozumienie wielu rzeczy, zmianę perspektywy, wybaczenie - nie tylko innym, ale też samemu sobie. Powracające motywy - jednooki, zajęcza warga czy tytułowy latawiec - wszystkie naturalnie wplecione w całość.

Ta historia dostarcza wielu wzruszeń i zmusza do głębokich przemyśleń nad ludzkimi postawami, mechanizmami, które determinują nasze człowieczeństwo. Mówi o tym, że nigdy nie jest za późno, żeby zrozumieć sens naszego istnienia.
Autor umiejętnie gra na naszych emocjach i bardzo dobrze mu to wychodzi.
Polecam.

Ta historia dostarcza wielu wzruszeń i zmusza do głębokich przemyśleń nad ludzkimi postawami, mechanizmami, które determinują nasze człowieczeństwo. Mówi o tym, że nigdy nie jest za późno, żeby zrozumieć sens naszego istnienia.
Autor umiejętnie gra na naszych emocjach i bardzo dobrze mu to wychodzi.
Polecam.

O treści już tu wiele napisano. Piękny język i melodia zdań - to chyba zasługa tłumaczki.

O treści już tu wiele napisano. Piękny język i melodia zdań - to chyba zasługa tłumaczki.

Po 22 latach od pierwszego wydania ta książka już się w oczach wytrawnego czytelnika nie obroni. Za dużo tu przewidywalności wyuczonej na innych literackich pozycjach opowiadających o niebezpiecznym i trudnym Afganistanie lat dominacji talibów, restrykcyjnie przestrzeganego szariatu i wojny z Rosją. Jednak uczciwie przyznaję, że koniec książki jednak zaskakująco dla mnie ciekawy.

Po 22 latach od pierwszego wydania ta książka już się w oczach wytrawnego czytelnika nie obroni. Za dużo tu przewidywalności wyuczonej na innych literackich pozycjach opowiadających o niebezpiecznym i trudnym Afganistanie lat dominacji talibów, restrykcyjnie przestrzeganego szariatu i wojny z Rosją. Jednak uczciwie przyznaję, że koniec książki jednak zaskakująco dla mnie...

Moje drugie spotkanie z autorem po "tysiac wspaniałych słońc" ktoremu również wystawiłam mocne 10.
Autor jak zawsze kreuje i przedstawia nam postaci tak, abyśmy czuli się z nimi związani. Historia chłopca który tak bardzo pragnie miłości ojca, że stawia to ponad swoją przyjaźń.
Rewelacyjna, mocna, momentami przerażająca. Polecam bardzo!

Moje drugie spotkanie z autorem po "tysiac wspaniałych słońc" ktoremu również wystawiłam mocne 10.
Autor jak zawsze kreuje i przedstawia nam postaci tak, abyśmy czuli się z nimi związani. Historia chłopca który tak bardzo pragnie miłości ojca, że stawia to ponad swoją przyjaźń.
Rewelacyjna, mocna, momentami przerażająca. Polecam bardzo!