Agrypina. Cesarstwo we krwi

Morderstwa, zdrady, intrygi, wszystko to na porządku dziennym, jak oni mogli tak żyć?! Autor opisuje dość dokładnie jak dochodziło się do władzy w tamtych czasach, mówiąc krótko, po trupach do celu. Polecam

Morderstwa, zdrady, intrygi, wszystko to na porządku dziennym, jak oni mogli tak żyć?! Autor opisuje dość dokładnie jak dochodziło się do władzy w tamtych czasach, mówiąc krótko, po trupach do celu. Polecam

Tytuł książki mówi wszystko.
Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp...
Co tu więcej pisać ?
Acha, czyta się dobrze !!!

Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu:
" dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi "
" pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ".
Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne.
Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze.
Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ?

POLECAM !!!

Tytuł książki mówi wszystko.
Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp...
Co tu więcej pisać ?
Acha, czyta się dobrze !!!

Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu:
" dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi "
" pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ".
Charakteryzuje się...

Agrypina Młodsza, matka cesarza Nerona, to kobieta owiana czarną legendą. Jest kojarzona jako bezwzględna morderczyni, która pozbyła się swojego męża Klaudiusza i namówiła Nerona do pozbycia się innych pretendentów do tronu. Jednak przecież nie urodziła się potworem, sam Michał Kubicz w ,,Tyberiuszu” przedstawił ją jako niewinną, łagodną dziewczynę. Tym razem próbuje odpowiedzieć na pytanie, co uczyniło Agrypinę jedną z najbardziej znienawidzonych kobiet w Rzymie.

Po śmierci cesarza Kaliguli jego siostra Agrypina powraca z wygnania do Rzymu i na nowo próbuje odbudować swoją pozycję. Nie będzie to łatwe, ponieważ Messalina, żona nowego cesarza Klaudiusza, nienawidzi jej i uważa za rywalkę. Agrypina chce za wszelką cenę zapewnić bezpieczeństwo sobie i swojemu synowi Lucjuszowi. W końcu dochodzi do wniosku, że może to uczynić jedynie cesarska korona.

Michał Kubicz przyzwyczaił mnie do wysokiej jakości i tym razem też się nie zawiodłam. Starożytny Rzym to trudny temat, bez wątpienia fascynujący, ale jednocześnie ówczesny brak szacunku do ludzkiego życia czy rozpasanie seksualne mogą szokować nawet dziś. Autor nie ukrywa tych najgorszych, najbrudniejszych elementów rzymskiej codzienności, niektóre zachowania bohaterów przerażają, szczególnie że dla nich są całkowicie naturalne. Jednocześnie nie mam poczucia epatowania makabrą na siłę, jest po prostu pokazanie pewnego świata. A świat ten jest budowany obrazowymi opisami miasta, zwyczajów, nawiązywaniem do historii czy mitologii. Na pierwszym miejscu jest tu zdecydowanie polityka i obraz społeczeństwa. To nie jest romans historyczny, gdzie najważniejsze jest, kto się w kim zakochał na dworze. Oczywiście, ze względu na specyfikę epoki samej erotyki mamy tu sporo, ale nie jest ona romantyczna. Ważny jest też wątek relacji matki i syna, ale jednocześnie Michał Kubicz nie daje nam nadziei, że to może być coś, co uratuje sumienia bohaterów. W tym świecie żądza władzy i brutalna walka o przetrwanie niszczy wszystko.

Główna bohaterka Agrypina bez wątpienia jest kobietą bezwzględną i okrutną. Początkowo poznajemy ją po prostu jako osobę, którą życie doświadczyło, więc teraz nie ufa ludziom i chwyta się każdego sposobu, by przetrwać. Z czasem Agrypina pozwala sobie na coraz więcej, zatraca wszelkie moralne standardy i skupia się tylko na tym, by utrzymać się przy władzy i znów nie stać się więźniem. Kubicz jej nie wybiela, nie pokazuje jako biednej ofiary, w pewnym momencie Agrypinie po prostu nie da się życzyć dobrze… Niemniej jej motywacje w świetle epoki są zrozumiałe i realne, co oznacza, że mamy do czynienia z dobrze zarysowaną postacią. W innych książkach tego autora miałam wiele sympatii dla Klaudiusza, który tutaj jest już trochę zniszczony życiem i zniechęcony do działania, jednak nadal ma inteligencję i charyzmę. Ciekawie wypadł wątek Tygellina, zakończenie naprawdę mnie zaskoczyło i widzę tu ogromny potencjał. W porównaniu do książek o Liwii i Julii w tej nie byłam tak zaangażowana w postacie drugoplanowe i moim zdaniem warstwa psychologiczna była tu trochę mniejsza, ale zdecydowanie moją uwagę przykuł Lucjusz, późniejszy Neron. Poznajemy go jako niewinnego, uczuciowego chłopca, bardzo mocno naznaczonego przez sytuację rodziny. Jego relacja z matka początkowo wydaje się wspierająca i ciepła, ale z czasem staje się coraz bardziej toksyczna. Widzimy jak wrażliwy chłopak o artystycznej duszy przybiera pozę dumnego władcy, by zyskać odrobinę samodzielności i niezależności. Moim zdaniem wypadł nawet ciekawiej niż sama Agrypina – raz mu współczułam i wydawało mi się, że nie miał wyboru, w innych fragmentach jego zachowanie mnie przerażało i wydawał mi się gorszy od swojej matki i otoczenia. A że Michał Kubicz nie kryje się z chęcią napisania powieści o tym cesarzu, to czekam niecierpliwie na rozwinięcie jego historii. Zwłaszcza że widzę też duży potencjał w relacji z Seneką, który jest tu bardzo mądry i dalekowzroczny, ale dość słaby i nie do końca umiejący wykorzystać swoje możliwości.

Jak mówiłam: twórczość Michała Kubicza jest dla mnie gwarancją jakości. Jeśli lubicie mocne, brutalne, ale z refleksją powieści historyczne, ze skomplikowanymi postaciami i dobrym researchem, to nie wahajcie się.

,, Władza nie jest dana raz na zawsze. Gdy ją pochwycisz, musisz walczyć dzień i noc, by ją utrzymać.”

Agrypina Młodsza, matka cesarza Nerona, to kobieta owiana czarną legendą. Jest kojarzona jako bezwzględna morderczyni, która pozbyła się swojego męża Klaudiusza i namówiła Nerona do pozbycia się innych pretendentów do tronu. Jednak przecież nie urodziła się potworem, sam Michał Kubicz w ,,Tyberiuszu” przedstawił ją jako niewinną, łagodną dziewczynę. Tym razem próbuje...

Książka bardzo mnie wciągnęła.Swietnie opisani główni bohaterowie,Agrypina,jako walcząca o pozycję i przetrwanie w Rzymie będącym wówczas gniazdem wszelakich spisków i intryg,Neron,będący z początku nieco zagubionym chłopakiem,bardzo kochającym matkę,a następnie przeistaczającym się w tyrana i okrutnika,Messalina,opisana jako z jednej strony dama,z drugiej zaś intrygantka i rozpustnica.Ksiazke dobrze się czytało i miło spędziłem przy niej czas.

Książka bardzo mnie wciągnęła.Swietnie opisani główni bohaterowie,Agrypina,jako walcząca o pozycję i przetrwanie w Rzymie będącym wówczas gniazdem wszelakich spisków i intryg,Neron,będący z początku nieco zagubionym chłopakiem,bardzo kochającym matkę,a następnie przeistaczającym się w tyrana i okrutnika,Messalina,opisana jako z jednej strony dama,z drugiej zaś intrygantka i...

Pomimo tego, że Agrypina, matka Nerona nie ma dobrego PR-u wśród współczesnych, to właśnie tę kobietę Michał Kubicz wybrał na główną bohaterkę jednej ze swoich książek. Spotykamy ją jako dorosłą już kobietę, która po śmierci szalonego cesarza Kaliguli (jej rodzonego brata, nota bene) wraca z wygnania do Rzymu. Nowym cesarzem jest jej wuj, Klaudiusz, a u jego boku zasiada kuzynka obojga, czyli Waleria Messalina. Wedle pomysłu autora, obie kobiety śmiertelnie się nienawidzą i w mniej lub bardziej jawny sposób wzajemnie sobie szkodzą. A stawką w walce jest życie ich samych oraz ich synów, którzy jako praprawnukowie samego Oktawiana Augusta (to Neron) oraz jego siostry Oktawii (to Brytanik),mają podstawy, by zostać spadkobiercami obecnie urzędującego princepsa. Z upływem czasu i wraz z dorastaniem chłopców, konflikt przybiera na sile i jasnym się staje, że Wieczne Miasto jest za małe, by pomieścić ambicje obu niewiast. Dochodzi do ostatecznej rozgrywki, w której wygrać może tylko jedna ze stron. Lecz nawet pokonanie przeciwniczki nie załatwia sprawy. Przecież na dworze cesarskim aż roi się od różnych stronnictw, które nie zawsze przychylnie patrzą na wzrastającą siłę kobiety, choćby i żony cesarza. Ba, niektórym nie w smak również jest sam Klaudiusz i chętnie zastąpiliby go kimś, kim łatwiej byłoby manipulować. W efekcie Agrypina nigdy nie może spać spokojnie, niezależnie od tego, jak wysoko już zaszła. Zawsze jest ktoś, kto jej źle życzy i chętnie dołożyłby ręki do jej upadku. Musi więc być czujna, przebiegła i zdolna do największych podłości, by zachować swoją pozycję i utorować synowi drogę do tronu. Niestety, w jej przypadku spełniło się powiedzenie, że to najbliżsi zadają najboleśniejsze ciosy.

Myślę, że jest to ciekawe przedstawienie dość kontrowersyjnej postaci. Wprawdzie to nie tak, że autor pochwala pomysły Agrypiny na pozbywanie się jej wrogów (zarówno tych prawdziwych, jak i urojonych),ale uzasadnia to naturalnym instynktem przetrwania. Nie wiem, czy tak było naprawdę, ale z pewnością jest to jedna z możliwych opcji.

Duży plus za opisy zarówno starożytnego Rzymu, jak i realiów codziennego życia mieszkańców Miasta z różnych warstw społecznych.

Pomimo tego, że Agrypina, matka Nerona nie ma dobrego PR-u wśród współczesnych, to właśnie tę kobietę Michał Kubicz wybrał na główną bohaterkę jednej ze swoich książek. Spotykamy ją jako dorosłą już kobietę, która po śmierci szalonego cesarza Kaliguli (jej rodzonego brata, nota bene) wraca z wygnania do Rzymu. Nowym cesarzem jest jej wuj, Klaudiusz, a u jego boku zasiada...

Pasjonująca, z masą detali, widać, że autor poważnie podchodzi do badań.

Pasjonująca, z masą detali, widać, że autor poważnie podchodzi do badań.

Zapraszam do poznania fascynującej historii jednej z najbarwniejszych postaci cesarstwa rzymskiego.

Zapraszam do poznania fascynującej historii jednej z najbarwniejszych postaci cesarstwa rzymskiego.

To kolejna książka Kubicza, którą miałem przyjemność przeczytać.
Ciekawa tak jak poprzednia, choć kilka razy odłożyłem, aby do niej ponownie wrócić - nie lubię zostawiać niedoczytanych publikacji.
Książka nie jest zła, ma spory potencjał, który można by rozwinąć.

To kolejna książka Kubicza, którą miałem przyjemność przeczytać.
Ciekawa tak jak poprzednia, choć kilka razy odłożyłem, aby do niej ponownie wrócić - nie lubię zostawiać niedoczytanych publikacji.
Książka nie jest zła, ma spory potencjał, który można by rozwinąć.

Jak już zapewne zauważyliście - uwielbiam ostatnio zagłębiać się w powieściach o starożytnym Rzymie, gdzie na czele Imperium zasiadali cesarze. Ostatnio pisałam o Kaliguli, którego wszyscy mieli za szaleńca a dziś będzie o jego siostrze Agrypinie Młodszej, którą to za swego panowania zesłał na wygnanie,a która została ułaskawiona przez jego następcę Klaudiusza. Pewnie i tak Wam to nic nie mówi. A jak zdradzę, że była to matka Nerona - tego co niby podpalił Rzym? (Podobno nawet w Quo Vadis było o tym napisane- ,ale nie wiem bo nie czytałam 🙈.)
No dobra, ale skupmy się na naszej bohaterce. Jaką kobietą była? Czym zasłynęła prócz tego,że wydała na świat władcę Rzymu? Otóż Agrypina Młodsza była rządną władzy kobietą, która nie cofała się przed niczym. W tamtych czasach jednak kobiety nie mogły być władcami,dlatego ona chciała rządzić za pośrednictwem syna. Był jednak mały problem. Na tronie zasiadał już jej wuj Klaudiusz, kulawy, śliniący się jąkała. Do tego ten jąkała miał już syna Germanika,którego przechrzcił po zdobyciu Brytanii na Brytanika. Mało tego Klaudiusz miał już żonę,która to...🤫🤐
Jednak dla Agrypiny nie było rzeczy niemożliwych...by zdobyć szacunek i poważanie ,ale przede wszystkim władzę. Zdawała sobie sprawę,że tylko przy swoim wuju może coś znaczyć ,że tylko namówienie go do adopcji jej syna -wyniesie jego,ale przede wszystkim ją na piedestał. By tak się stało - musiała stać się jego żoną...

Genialna powieść od której ciężko się oderwać. Pełna intrg, knowań, zwrotów akcji, ale przede wszystkim w realny sposób oddająca klimat tamtych czasów. Czasów gdzie szansę na przetrwanie mieli tylko ci najsprytniejsi a słabi - no cóż... Słabi byli zsyłani do Hadesu.

Jak już zapewne zauważyliście - uwielbiam ostatnio zagłębiać się w powieściach o starożytnym Rzymie, gdzie na czele Imperium zasiadali cesarze. Ostatnio pisałam o Kaliguli, którego wszyscy mieli za szaleńca a dziś będzie o jego siostrze Agrypinie Młodszej, którą to za swego panowania zesłał na wygnanie,a która została ułaskawiona przez jego następcę Klaudiusza. Pewnie i tak...

Świetna książka,bardzo wciągająca.Dobrze opisane realia panujące w starożytnym Rzymie,ze wszystkimi spiskami,intrygami,zawieranymi i łamanym sojuszami i zabójstwami.Ciekawie opisany Neron,który z wrażliwego,młodego chłopaka staje się okrutnym cesarzem.Messalina to rowniez niezwykle barwna postać,bezwzględna,okrutna,bardzo rozwiązła,co nie jest jedynie wspomniane,a opisane z konkretnymi sytuacjami.Agrypina ukazana jest jako twarda kobieta,nie cofająca się przed niczym,by zapewnić władze swemu synowi.

UWAGA SPOILER

I przyjdzie jej zapłacić za to najwyższa cenę.Książka jak już wspomniałem,swietna.Wlasciwie to nie ma się do czego przyczepić,może poza tym,ze akcja w pewnym momencie bardzo przyspiesza,przynajmniej w moim odczuciu.Neron długo jest chłopcem,by potem przejąć władze i dość szybko zamienic się w okrutnika.Jednak to tylko szczegół.Zdecydowanie bardzo dobra pozycja.

Świetna książka,bardzo wciągająca.Dobrze opisane realia panujące w starożytnym Rzymie,ze wszystkimi spiskami,intrygami,zawieranymi i łamanym sojuszami i zabójstwami.Ciekawie opisany Neron,który z wrażliwego,młodego chłopaka staje się okrutnym cesarzem.Messalina to rowniez niezwykle barwna postać,bezwzględna,okrutna,bardzo rozwiązła,co nie jest jedynie wspomniane,a opisane z...