Kartoteka

Nie jest to dzieło łatwe w odbiorze, niemniej mnie urzekło, bo jest tu co analizować.

Nie jest to dzieło łatwe w odbiorze, niemniej mnie urzekło, bo jest tu co analizować.

„Kartoteka" potrafi oczarować za każdym razem. Zawsze wyciągam z tej książki inne cytaty, złote myśli. Wciąż aktualna i bardzo ważna dla literatury, jak i teatru.

„Kartoteka" potrafi oczarować za każdym razem. Zawsze wyciągam z tej książki inne cytaty, złote myśli. Wciąż aktualna i bardzo ważna dla literatury, jak i teatru.

Specyficzny antydramat, innowacyjny i rewolucyjny. Można nawet określić go „kultowym”. Może w teatrze zrobiłby większe wrażenie. Chaos był zaplanowany, ale zaplanowany chaos nadal jest chaosem.
Na pewno doceniam pomysł i temat, trochę mniej wykonanie. Absurd mógłby być trochę bardziej stonowany, ale w końcu nie o to chodziło Różewiczowi. Ciężki orzech do zgryzienia.

Specyficzny antydramat, innowacyjny i rewolucyjny. Można nawet określić go „kultowym”. Może w teatrze zrobiłby większe wrażenie. Chaos był zaplanowany, ale zaplanowany chaos nadal jest chaosem.
Na pewno doceniam pomysł i temat, trochę mniej wykonanie. Absurd mógłby być trochę bardziej stonowany, ale w końcu nie o to chodziło Różewiczowi. Ciężki orzech do zgryzienia.

#WyzwanieLC2025 na marzec: Przeczytam polską książkę wydaną w latach 1945-1989.

#WyzwanieLC2025 na marzec: Przeczytam polską książkę wydaną w latach 1945-1989.

rozumiem myśl. mogłaby być całkiem ciekawa, gdyby była inaczej przedstawiona. tekst mi się nie podoba. może sprawdza się na scenie. ale ja chyba średnio lubię różewicza. tutaj trochę udaje becketta, i to słabe, bo trawestacja się z tego robi, i to taka niekoniecznie zamierzona.

rozumiem myśl. mogłaby być całkiem ciekawa, gdyby była inaczej przedstawiona. tekst mi się nie podoba. może sprawdza się na scenie. ale ja chyba średnio lubię różewicza. tutaj trochę udaje becketta, i to słabe, bo trawestacja się z tego robi, i to taka niekoniecznie zamierzona.

10/10 to stanowczo za mało.

10/10 to stanowczo za mało.

Nie dorosłem do tego chyba.

Nie dorosłem do tego chyba.

Audiobook, a w zasadzie słuchowisko.

Zastanawiam się, czy "Kartotekę" można bez wahania nazwać arcydziełem. I chyba jednak nie mi to oceniać, ale duża jest we mnie niechęć do opinii ujmujących temu dramatowi jakości.

"Kartoteka" to świetne, bardzo chaotyczne, często zabawne, ale w gruncie rzeczy, w swym przesłaniu, jednak bardzo smutne dzieło. Na taki odbiór wpływ ma nade wszystko kontekst. Spustoszenie, dezintegracja emocji, codzienności itd., spowodowane przez wojenne przeżycia głównego bohatera. Przenosi się to oczywiście na sztukę, kompletnie rozbitą na z pozoru przypadkowe sceny, a przy tym i dialogi. Wspomniana dezintegracja, dekonstrukcja, dobrze ukazuje stan umysłowy głównego bohatera, rodzi skojarzenia z szaleństwem czy jakimś zespołem stresu pourazowego. Przynajmniej ja to tak interpretuję.

Dałbym wyższą ocenę, ale po tygodniu od ukończenia coraz mniej pozostaje we mnie z treści dramatu (mimo świetnej realizacji Teatru Polskiego Radia i gry aktorów),jedynie najważniejsze sceny, powtarzane klisze. Mimo to na pewno z chęcią zobaczyłbym "Kartotekę" na deskach teatru, a wszystkim polecam lekturę tego klasyku.

Audiobook, a w zasadzie słuchowisko.

Zastanawiam się, czy "Kartotekę" można bez wahania nazwać arcydziełem. I chyba jednak nie mi to oceniać, ale duża jest we mnie niechęć do opinii ujmujących temu dramatowi jakości.

"Kartoteka" to świetne, bardzo chaotyczne, często zabawne, ale w gruncie rzeczy, w swym przesłaniu, jednak bardzo smutne dzieło. Na taki odbiór wpływ ma...

Czytałam to ostatnio, kiedy miałam 17 lat i nie podobało mi się, przeczytam to dziś i nadal mi się nie podoba. Pewnie porusza czułe struny w duszach cyników, sarkastyków i braci mlecznych Adasia Miauczyńskiego.

W 59 roku to mogła być petarda, a dziś? Ujdzie. Jeśli dobrze wystawione, mogło robić podobnie wbijające się w pamięć wrażenie, jakie swego czasu wywarło na mnie "Dogville" von Triera.

Dodatkowy punkt za większą szczerość w sprawach wojny, niż w 20 lat późniejszej sztuce propagandowej "Do piachu".

Czytałam to ostatnio, kiedy miałam 17 lat i nie podobało mi się, przeczytam to dziś i nadal mi się nie podoba. Pewnie porusza czułe struny w duszach cyników, sarkastyków i braci mlecznych Adasia Miauczyńskiego.

W 59 roku to mogła być petarda, a dziś? Ujdzie. Jeśli dobrze wystawione, mogło robić podobnie wbijające się w pamięć wrażenie, jakie swego czasu wywarło na mnie...

Być może opracowanie Kartoteki w szkole naświetliło mi głębszy sens tekstu, jednakże utwór nie przypadł mi do gustu. Ujrzenie tego na deskach teatru to zupełnie inna sprawa!

Być może opracowanie Kartoteki w szkole naświetliło mi głębszy sens tekstu, jednakże utwór nie przypadł mi do gustu. Ujrzenie tego na deskach teatru to zupełnie inna sprawa!