Morderstwo w Madingley Grange

Podobny styl do Christie. Locked room I angielski humor

Podobny styl do Christie. Locked room I angielski humor

Oceny bardzo skrajne, od entuzjastycznych do niezwykle krytycznych. Myślę, że wynika to z tego że gdy czeka się na poważny kryminał w starym stylu, a otrzymuje coś zupełnie innego można poczuć się zawiedzionym. Na pewno nie jest to Barnaby, ale wspaniale skomponowana komedia z galerią ciekawych postaci i akcją toczącą się w starej rodowej siedzibie. Nie brakuje domieszki angielskiego humoru i świetnego, przewrotnego zakończenia. Osobiście dobrze się bawiłam przy lekturze i spokojnie mogę ją polecić do przeczytania.

Oceny bardzo skrajne, od entuzjastycznych do niezwykle krytycznych. Myślę, że wynika to z tego że gdy czeka się na poważny kryminał w starym stylu, a otrzymuje coś zupełnie innego można poczuć się zawiedzionym. Na pewno nie jest to Barnaby, ale wspaniale skomponowana komedia z galerią ciekawych postaci i akcją toczącą się w starej rodowej siedzibie. Nie brakuje domieszki...

Co to było??? Autorka chyba bardzo potrzebowała pieniędzy...
Po naprawdę dobrej serii z Barnabym nagle coś takiego? Ani to mądre, ani zabawne.
Mały plusik za scenerię i przywołanie lat 30-tych.

Co to było??? Autorka chyba bardzo potrzebowała pieniędzy...
Po naprawdę dobrej serii z Barnabym nagle coś takiego? Ani to mądre, ani zabawne.
Mały plusik za scenerię i przywołanie lat 30-tych.

Niedoceniona w Polsce - śmieszna komedia omyłek. W swojej klasie dla mnie 10. Polecam!

Niedoceniona w Polsce - śmieszna komedia omyłek. W swojej klasie dla mnie 10. Polecam!

Strasznie nudna książka.

Strasznie nudna książka.

Zapowiadał się niezły kryminał w stylu Agathy Christie. Przynajmniej tak zapewniał opis na okładce. W rzeczywistości w tej książce od królowej kryminałów aż się roi (czytaj: od wymienianych tytułów jej książek),gdyż bohaterowie próbują odegrać morderstwo trochę na wzór literatury autorstwa Agathy Christie. Jednak nie warto tutaj oczekiwać rasowego, klasycznego czy też mocnego kryminału, gdyż autorka podeszła do tej sprawy z przymrużeniem oka i ukazała całą historię groteskowo, lecz nie głupio.

Miałam wrażenie, że autorka pisząc tę książkę doskonale się bawiła. Ja bawiłam się umiarkowanie, być może dlatego, że nastawiona byłam na dobry kryminał. W rzeczywistości otrzymałam lekką książkę, niewymagającą myślenia, będąca krótką odskocznią od poważnych spraw czy mniej lub bardziej rzetelnych książek.

Zapowiadał się niezły kryminał w stylu Agathy Christie. Przynajmniej tak zapewniał opis na okładce. W rzeczywistości w tej książce od królowej kryminałów aż się roi (czytaj: od wymienianych tytułów jej książek),gdyż bohaterowie próbują odegrać morderstwo trochę na wzór literatury autorstwa Agathy Christie. Jednak nie warto tutaj oczekiwać rasowego, klasycznego czy też...

Ni to kryminał, ni to zabawna opowieść. W sumie nie do końca wiem, co to za typ gatunku literackiego. Odrobinę prześmiewczy, odrobinę romans, troszkę zalatuje kryminałem, wszystkiego jest jednak za mało. Znam autorkę jako twórczynię serii Morderstwa w Midsommer i zdecydowanie bardziej podobały mi się tamte książki tej autorki. W sumie lekkie czytadełko.

Ni to kryminał, ni to zabawna opowieść. W sumie nie do końca wiem, co to za typ gatunku literackiego. Odrobinę prześmiewczy, odrobinę romans, troszkę zalatuje kryminałem, wszystkiego jest jednak za mało. Znam autorkę jako twórczynię serii Morderstwa w Midsommer i zdecydowanie bardziej podobały mi się tamte książki tej autorki. W sumie lekkie czytadełko.

Tak pisałaby Christie, gdyby jeszcze żyła. Inteligentna rozrywka!

Tak pisałaby Christie, gdyby jeszcze żyła. Inteligentna rozrywka!

Przeczytałam wszystkie powieści Caroline Graham, a "Morderstwo w Madingley Grange" było ostatnią pozycją, która została mi została. Znając poprzednie dzieła autorki, jej styl pisania, umiejętność kreowania postaci - byłam pewna, że i tym razem powieść okaże się rewelacyjna. W lekką konsternację wprawiły mnie więc mało pochlebne recenzje na lubimyczytac.pl.

Simon i jego siostra Laurie korzystając z chwilowej nieobecności ciotki, postanawiają wykorzystać jej ogromną posiadłość. Zamieszczają ogłoszenie w gazecie i organizują tzw. "weekend z morderstwem" - grę dla znudzonych życiem i miłośników kryminałów.

Początek zapowiadał się obiecująco - stara posiadłość, szemrani służący, galeria ekscentrycznych postaci. Jednak im brnęłam dalej, miałam przeczucie, że Caroline Graham zaserwowała nam coś w rodzaju parodii. Ponieważ jak wspominałam wcześniej, zapoznałam się jej z całym dorobkiem, znałam jej umiejętność pisania kryminałów. Nie mam wątpliwości, że w " Morderstwie w Madingley Grange" - śmieje się zarówno z miłośników kryminałów (postać Dereka),jak i z wielbicieli romansów (miłość od pierwszego wejrzenia - cukierkowata i przepisana jakby żywcem z Harlequina). Czytając, miałam wrażenie, że autorka doskonale się bawi, powielając sztampowe schematy z kryminałów i kiepskich romansów. Początek książki zapowiada klasyczny kryminał i jest to chwytliwe zmylenie czytelnika.

Jeśli chcecie zacząć swoją przygodę z powieściami Caroline Graham, proszę nie zaczynajcie od "Morderstwa w Madingley Grange" - tylko zniechęci Was do pozostałych książek i wprawi w wątpliwość umiejętności pisarskie autorki. A potrafi pisać świetne kryminały, czego dowodem jest cieszący się popularnością serial - "Morderstwa w Midsomer". Ci, którzy przeczytali już "Morderstwa w Madingley Grange" i postawili krzyżyk na autorce - proszę, żeby tego nie robili i przekonali się, inne jej powieści są warte uwagi. Ta natomiast pozycja to zgrabna parodia kryminałów i romansów.

Przeczytałam wszystkie powieści Caroline Graham, a "Morderstwo w Madingley Grange" było ostatnią pozycją, która została mi została. Znając poprzednie dzieła autorki, jej styl pisania, umiejętność kreowania postaci - byłam pewna, że i tym razem powieść okaże się rewelacyjna. W lekką konsternację wprawiły mnie więc mało pochlebne recenzje na lubimyczytac.pl.

Simon i jego...

Prawie, ale nie za bardzo, odizolowana od świata, imponująca rezydencja na wsi, sztuk raz. Jeden piękny utracjusz w finansowych tarapatach, z tendencją do tworzenia planów, które nie mają szans na powodzenie, robiący wrażenie na kobietach, koniecznie z czarującą siostrą o wielkim sercu – należy wybrać dorodny egzemplarz z „perspektywami”. Szemrani służący, sztuk dwie – ważne: jedno ślepe, drugie z pociągiem do napojów wysoko procentowych. Pęczek dobrze wyrośniętych, acz przypadkowych gości, którzy na pierwszy rzut oka powinni być sobie kompletnie obcy, choć powiązania miedzy nimi mogą być skomplikowane, mile widziane relacje rodzinne – pęczek im większy, tym leszy, dobrze jeśli mają podobne, albo chociaż dziwne imiona i do granic absurdu przerysowane cechy charakteru i/lub dziwne hobby. Dodać do tego weekendową grę towarzyską w „Morderstwo”, zbiegi okoliczności prowadzące do katastrofy i urocze poboczne wątki romansowe. Szczypta humoru do smaku.

Oto lista składników, która teoretycznie powinna pozwolić stworzyć całkiem przyjemny kryminał w sprawdzonym stylu Agathy Christie. A jak nie kryminał, to chociaż zabawny pastisz powieści kryminalnej, jeśli autor posiada odpowiednio duże poczucie humoru i wiedzę. Nie wiem, co dokładnie było celem Caroline Graham, gdy pracowała nad „Morderstwem w Madingley Grange”, bo ani to kryminał, ani pastisz, choć usilnie ociera się o jedno i drugie. Muszę jednak przyznać, że całkiem nieźle się bawiłam czytając ten, w gruncie rzeczy bardzo lekki, utwór i parę razy roześmiałam się nawet w głos. Nie jest to najlepsza książka, ale stworzone przez pisarkę postaci zapadają w pamięć, a liczne nawiązania do klasyki kryminału i wolta w wykonaniu dwójki bohaterów na samym końcu książki, każą mi myśleć, że to jednak swojego rodzaju parodia była celem tej pisaniny. I jeśli z tej perspektywy patrzeć na tę powieść, to wcale nie jest bardzo zła.

Prawie, ale nie za bardzo, odizolowana od świata, imponująca rezydencja na wsi, sztuk raz. Jeden piękny utracjusz w finansowych tarapatach, z tendencją do tworzenia planów, które nie mają szans na powodzenie, robiący wrażenie na kobietach, koniecznie z czarującą siostrą o wielkim sercu – należy wybrać dorodny egzemplarz z „perspektywami”. Szemrani służący, sztuk dwie –...