Seans z workiem oraz inne rady i przestrogi

Michaux w wyborze i z posłowiem, bardzo ciekawym zresztą, Julii Hartwig. Może miałem za duże oczekiwania, ale nie było tego zachwytu, co przy lekturze Ekwadoru. Dużo sennej prozy poetyckiej (klimaty jak Leris). Krótkie kawałki, tytułowy worek dotyka jakiegoś pierwotnego instynktu (złapać, zbić, zgnieść). Generalne wrażenie, jakby kogoś bolał ząb we śnie. Najbardziej dotknęło mnie opowiadanko pt. Błazen - szczerością i bezkompromisową treścią. Za Błazna dodaję do oceny jeden punkt. To ten wschodni Michaux, o którym zresztą Hartwig wspomina. Ciekawie było zobaczyć jego rysunki (w necie, nie w książce),dość abstrakcyjne, ale na swój sposób melodyjne. Może ktoś kiedyś wyda to wszystko razem, fajnie by było. Póki co, poluję na Barbarzyńcę w Azji.

Michaux w wyborze i z posłowiem, bardzo ciekawym zresztą, Julii Hartwig. Może miałem za duże oczekiwania, ale nie było tego zachwytu, co przy lekturze Ekwadoru. Dużo sennej prozy poetyckiej (klimaty jak Leris). Krótkie kawałki, tytułowy worek dotyka jakiegoś pierwotnego instynktu (złapać, zbić, zgnieść). Generalne wrażenie, jakby kogoś bolał ząb we śnie. Najbardziej...

Fajne, takie, sympatyczne, chcę jeszcze. Widać ze spisu że jest sporo tomów prozy poetyckiej Michaux, może ktoś by to wydał w Polsce? Jak nie, pozostaje mi standardowo nauczyć się francuskiego, jest jeszcze tego trochę po angielsku, ale w sumie też dość mało.

Em, w każdym razie... Rany, jak by to opisać. Więc, chyba "proza poetycka" pasuje. Zwłaszcza początkowo, jest też surrealizm (choć Julia Hartwig pisze że z surrealizmem/surrealistami Michaux nie miał dużo wspólnego, ale też przyznaje że jego utwory mają jednak też coś z surrealizmu)... [W sumie mógłbym tu wkleić sam esej Hartwig, bo naprawdę fantastycznie opisuje Michaux, świetnie mi się go czytało i dużo się dowiedziałem.] Ale, myśląc jeszcze... Pisarz faktycznie kreuje wizje, całe własne światy, jak zauważa Hartwig, wszystko jest żywe, a część jest niczym uzewnętrznienie jego własnych doznań emocjonalnych. Można faktycznie odnieść wrażenie że część z tych utworów składa się z metaforycznego opisu stanu emocjonalnego pisarza. Przyprawionego czarnym humorem, dystansem... absurdem? Tak że wszystkie te skomplikowane emocje nie wydają się być takie przytłaczające. A skomplikowanych emocji jest tu sporo.

Momentami robi się nawet trochę filozoficznie. Obrazy mogą płynąć i nabierać poetyckich walorów. Poruszają. Czasami to szkice. W ogóle utwory są krótkie, często na stronę, dwie, trzy.

Czytając to czuje się zaciekawienie, zastanawia się co Michaux znowu wymyśli i jak poprowadzi akcję, z drugiej strony czytelnik daje się unieść emocjom obecnym w tekstach. Tytułowy seans z workiem wymiótł, myśl o schowaniu do worka i biciu nieprzyjaciół...eeee....pomaga? xD Spodobało mi się jeszcze wyciąganie instrumentów, orkiestry z czaszki by móc pokrzyczeć w spokoju, przez nikogo nie słyszanym, można się w tym odnaleźć. Nawet oddychanie nie jest tu zwyczajne, a nad-zwyczajne, a konik był uroczy. O, i jeszcze: "Rzadko mogę patrzeć na kogoś i nie uderzyć. Inni wolą monolog wewnętrzny. Ja nie. Wolę bić." Biada monologowi wewnętrznemu. ;)

I takie tam. Sympatyczne. Warto sięgnąć. Czyta się to z ciekawym uczuciem w środku. W ogóle zdziwiło mnie to że autor był podobno samotnikiem, bo z tekstów wywnioskowałbym że to przewrotny ekstrawertyk. A może tylko mam takie skojarzenia. No, sam nie wiem... Wydawały mi się dość figlarne mimo wszystko. Skomplikowane emocje, ale podane tak, że uśmiechałem się czytając je. Może jest z nim podobnie jak z Robertem Musilem, autorem "Człowieka bez właściwości", którego styl też wydawał się ekstrawertyczny a był introwertykiem.

A, wiecie z kim mi się momentami kojarzy Michaux? Z Daniłem Charmsem (rosyjskim XXwiecznym absurdystą, tym od całej serii tłukących się starych kobiet wypadających z okna) W każdym razie zachęcam do sięgnięcia po Charmsa, jest zabawny. ^-^

PS Co do skomplikowanych emocji... Napisałem o tym i w sumie sam nie jestem pewny. Wydaje się że pod powierzchnią czai się coś jeszcze, ukryte pod maską dystansu i humoru. Ale możliwe też że momentami przesadzam, niektóre teksty są po prostu normalnie lekkie. Najlepiej sami przeczytajcie i oceńcie.

Fajne, takie, sympatyczne, chcę jeszcze. Widać ze spisu że jest sporo tomów prozy poetyckiej Michaux, może ktoś by to wydał w Polsce? Jak nie, pozostaje mi standardowo nauczyć się francuskiego, jest jeszcze tego trochę po angielsku, ale w sumie też dość mało.

Em, w każdym razie... Rany, jak by to opisać. Więc, chyba "proza poetycka" pasuje. Zwłaszcza początkowo, jest też...

ah ten Michaux... świr totalny ;)

ah ten Michaux... świr totalny ;)