Jesień cudów

Jodi Picoult znam z jednej książki, więc postanowiłam poznać jej kolejne. Podało na „Jesień cudów” i cóż nie był to dobry wybór.
Mariah oddała swojemu mężowi wszystko. Ten jednak nie umiał tego docenić i notorycznie ją zdradzał. Kobieta przyłapuje go na tym w ich domu i popada w depresję, bo wie, że to nie jest jego pierwszy raz. Ich córeczka Faith, która widziała to wszystko zaczyna zwierzać się wyimaginowanej przyjaciółce. W sumie to nic dziwnego, ale wkrótce dziewczynka zaczyna do niej mówić Bóg i dokonywać cudownych uzdrowień, a na jej dłoniach pojawiają się stygmaty. Wkrótce sprawa trafia do mediów, które zaczynają koczować pod domem Mariah i Faith, a to prowadzi do destabilizacji życia rodzinnego, a także rozdrapywania ran na Sali sądowej.
Jodi Picoult zawsze porusza trudne tematy. W „Jesieni cudów” nie jest inaczej, bo czy uwierzyć siedmiolatce, że rozmawia z Bogiem? Że nie okalecza się sama? Jak w tym wszystkim ma zachować się rodzic? Co robić? Mariah próbowała udać się z córką do psychiatry, ale jak się okazało to właśnie uruchomiło lawinę. Od tego momentu dziennikarze zaczęli koczować pod ich domem uniemożliwiając normalne funkcjonowanie i zabierając Faith beztroskie chwile dzieciństwa.
Muszę przyznać, że to, w czym dobra jest Jodi Picoult to rozprawy na Sali sądowej. Zawsze te sceny są dobrze opisane i wciągają ogromnie. Przez te strony wręcz przepływałam, wręcz nie mogłam się ich doczekać. To zadanie autorka zawsze odrabia dobrze i wiem to po przeczytaniu zaledwie dwóch książek.
To, co zauważyłam i bardzo mnie bolało i boli obecnie, że dziennikarze nie mają litości. Gonią za sensacją i nie patrzą, kogo to wszystko dotyczy. Nikt nie jest dla nich święty. Nawet dziecko, które samo nie wie, co się z nim dzieje. Na dodatek ci wszyscy ludzie, którzy zjechali się pod dom Mariah i Faith. Nie mieli litości dla kilkuletniej dziewczynki, która nie wiedziała, co się z nią dzieje i na dodatek utknęła w domu. Nie mogła być po prostu dzieckiem. Mariah chciała ją chronić i tak miała dość stresu związanego z rozwodem rodziców oraz nową rodziną ojca. Swoją drogą ojciec Faith, którego imienia nawet już nie pamiętam jest postacią irytującą, ponieważ nie patrzył na to, co było dobre dla żony, a dla niego i w przeszłości postępował wbrew jej woli i był gotowy robić to dalej.
Na dodatek to otwarte zakończenie, które niczego nie wyjaśnia. Zauważyłam, że to jest chyba bardzo w stylu Jodi Picoult i nie do końca to mi się podobało, ponieważ zostawiło mnie to w jeszcze większym zdezorientowaniu. Plus nie lubię jak w powieściach obyczajowych są dodawane wątki religijne czy też fantastyczne i nie jest to w żaden sposób wyjaśnione.
Bardzo rozczarowująca pozycja, chociaż do tej pory Jodi Picoult była moim pewniakiem.
"Jeśli raz doświadczyłeś cierpienia, ono już wie, jak do ciebie trafić. Przychodzi dręczyć cię w środku nocy, wślizguje się w najmniej oczekiwanej chwili i nokautuje, nim masz szanse odeprzeć atak." ~ Jodi Picoult, Jesień cudów, Warszawa 2014, s. 433.

Jodi Picoult znam z jednej książki, więc postanowiłam poznać jej kolejne. Podało na „Jesień cudów” i cóż nie był to dobry wybór.
Mariah oddała swojemu mężowi wszystko. Ten jednak nie umiał tego docenić i notorycznie ją zdradzał. Kobieta przyłapuje go na tym w ich domu i popada w depresję, bo wie, że to nie jest jego pierwszy raz. Ich córeczka Faith, która widziała to...

Ciekawy pomysł, niezła fabuła, niestety rozczarowujące zakończenie.
Dodatkowo bardzo denerwowało mnie że autorka (sprawdziłam też angielskie recenzje i problemem nie jest raczej tłumaczenie) myli zespół Münchhausena z zastępczym zespołem Münchhausena a to dwie różne rzeczy: w pierwszej chory wywołuje objawy u siebie, podczas gdy w drugim u osoby bliskiej (najczęściej dziecka). Niestety w książce przez 99% akcji jest mowa o zwykłym zespole Münchhausenaco jest sprzeczne z treścią książki. Ktoś na etapie redakcji powinien był tego dopilnować.

Ciekawy pomysł, niezła fabuła, niestety rozczarowujące zakończenie.
Dodatkowo bardzo denerwowało mnie że autorka (sprawdziłam też angielskie recenzje i problemem nie jest raczej tłumaczenie) myli zespół Münchhausena z zastępczym zespołem Münchhausena a to dwie różne rzeczy: w pierwszej chory wywołuje objawy u siebie, podczas gdy w drugim u osoby bliskiej (najczęściej...

Kolejna bardzo dobra, pomimo że trochę kontrowersyjna, powieść Jodi Picoult, opowiadająca o 7-letniej dziewczynce, której zaczyna objawiać się Bóg. Historia z jednej strony opowiada o losach matki walczącej o dobro swojej córki, z drugiej zaś zwraca uwagę na temat wiary, Boga i tego, co wydaje się niemożliwe do ogarnięcia ludzkim umysłem. Czytając, bałam się, że autorka ten drugi aspekt powieści potraktuje trochę lekceważąco, ale tak się nie stało. Książkę czytało się świetnie do ostatnich stron. Gorąco polecam! :)

Kolejna bardzo dobra, pomimo że trochę kontrowersyjna, powieść Jodi Picoult, opowiadająca o 7-letniej dziewczynce, której zaczyna objawiać się Bóg. Historia z jednej strony opowiada o losach matki walczącej o dobro swojej córki, z drugiej zaś zwraca uwagę na temat wiary, Boga i tego, co wydaje się niemożliwe do ogarnięcia ludzkim umysłem. Czytając, bałam się, że autorka ten...

Autorka poza wątkami typowo obyczajowymi zawsze wybiera sobie intrygujący motyw przewodni i w tym tytule nie było inaczej. Temat religii i objawień zawsze wzbudza wiele emocji. Niestety tym razem czegoś mi zabrakło by lektura okazała się całkowicie pochłaniająca. Przede wszystkim podobały mi się końcowe rozdziały, a o początkowych wolałabym zapomnieć. Pierwsze strony były banalne, puste i sztuczne. Emocje wkradają się tak naprawdę na sam koniec. Finał procesu był naprawdę emocjonujący i aż żałuję, że tak mocno zawiodłam się większą częścią książki. Nawet bohaterowie pozostali tylko imionami na kartce. Zabrakło im autentyczności i głębi, by ich historie mogły mnie poruszyć. Chyba autorkę zjadł ten trudny temat, bo skupiła się na nim tak bardzo, że zapomniała o dopracowaniu pozostałych elementów powieści. Znając już inne książki Jodi Picoult czuję pewien niedosyt. Tym razem lektura mnie nie wciągnęła, nie porwała, a wręcz momentami przytłoczyła swą bezbarwnością.

Autorka poza wątkami typowo obyczajowymi zawsze wybiera sobie intrygujący motyw przewodni i w tym tytule nie było inaczej. Temat religii i objawień zawsze wzbudza wiele emocji. Niestety tym razem czegoś mi zabrakło by lektura okazała się całkowicie pochłaniająca. Przede wszystkim podobały mi się końcowe rozdziały, a o początkowych wolałabym zapomnieć. Pierwsze strony były...

Siedmioletnia Faith nie radzi sobie z rozwodem rodziców. Ale niespodziewanie wymyślona przyjaciółka pozwala jej przetrwać trudny okres. Ale niespodziewanie wymyślona przyjaciółka Faith ściąga na siebie uwagę mediów. Czy przyjaciółka Faith to objawienia boskie? A może to tylko wymysł przerażonej małej dziewczynki?

Siedmioletnia Faith nie radzi sobie z rozwodem rodziców. Ale niespodziewanie wymyślona przyjaciółka pozwala jej przetrwać trudny okres. Ale niespodziewanie wymyślona przyjaciółka Faith ściąga na siebie uwagę mediów. Czy przyjaciółka Faith to objawienia boskie? A może to tylko wymysł przerażonej małej dziewczynki?

Wcześniej czytałem „Bez mojej zgody” tej autorki , która jest cudowna. Jednak „Jesień cudów” mnie rozczarowała

Wcześniej czytałem „Bez mojej zgody” tej autorki , która jest cudowna. Jednak „Jesień cudów” mnie rozczarowała

Jeśli ktoś nie zna twórczości Jodi, niechaj od tej powieści nie zaczyna, bo się może zrazić i klops. Jeśli zna i się zachwyca (jak ja),niech sobie odpuści, bo to w moim odczuciu najsłabsza powieść autorki. „Najsłabsza” nie oznacza beznadziejna, bo takiej Jodi pewnie nie umiałaby napisać. Ale nie wciągnęła mnie opowieść o 7- latce i jej mamie, rozwodzie, depresji, walce o dziecko. Na szczęście autorka nie zrezygnowała z tego, co dla mnie w jej powieściach najatrakcyjniejsze - motywu rozprawy sądowej. Trochę ją za to poniosło, przyziemne tematy okrasiła stygmatami, wskrzeszeniami, objawieniami i Bogiem, który ponoć jest kobietą. No może...

Jeśli ktoś nie zna twórczości Jodi, niechaj od tej powieści nie zaczyna, bo się może zrazić i klops. Jeśli zna i się zachwyca (jak ja),niech sobie odpuści, bo to w moim odczuciu najsłabsza powieść autorki. „Najsłabsza” nie oznacza beznadziejna, bo takiej Jodi pewnie nie umiałaby napisać. Ale nie wciągnęła mnie opowieść o 7- latce i jej mamie, rozwodzie, depresji, walce o...

Niestety nie porwała mnie ta opowieść. Uwielbiam książki tej autorki, do tej pory się nie zawiodłam. Aż do teraz. Nie wiem czy temat nie dla mnie czy powieść nieudana. Czytałam ją bardzo długo, były momenty, że musiałam się zmuszać do sięgnięcia po książkę. Za długa, nudna, temat naciągany, zakończenie niejednoznaczne. Na prawdę są ciekawsze pozycje tej autorki.

Niestety nie porwała mnie ta opowieść. Uwielbiam książki tej autorki, do tej pory się nie zawiodłam. Aż do teraz. Nie wiem czy temat nie dla mnie czy powieść nieudana. Czytałam ją bardzo długo, były momenty, że musiałam się zmuszać do sięgnięcia po książkę. Za długa, nudna, temat naciągany, zakończenie niejednoznaczne. Na prawdę są ciekawsze pozycje tej autorki.

Nie zawsze da się pisać same rewelacyjne książki, q dorobku Jodi Picoult mamy ksiazki absolutnie genialne i te słabsze. Ta wlasnie należy do tej drugiej kategorii

Nie przekonała mnie ta książka, nie przemówiła do mnie

Na plus zaliczam proces na sali sądowej, bo te zdecydowanie są konikiem Picoult. Niestety cała reszta jest jakaś taka miałka i nijaka

Nie przekonała mnie ta historia, nie zmusiła do refleksji.

Nie polecam zaczynać przygody z Picoult od tej pozycji

Nie zawsze da się pisać same rewelacyjne książki, q dorobku Jodi Picoult mamy ksiazki absolutnie genialne i te słabsze. Ta wlasnie należy do tej drugiej kategorii

Nie przekonała mnie ta książka, nie przemówiła do mnie

Na plus zaliczam proces na sali sądowej, bo te zdecydowanie są konikiem Picoult. Niestety cała reszta jest jakaś taka miałka i nijaka

Nie przekonała mnie...

Jodi Picoult jest świetną, zdolną pisarką, umie prowadzić temat, utrzymywać napięcie, a nade wszystkto - jej książki budzą emocje, a to duża umiejętność. Łatwość pisania, a zapewne także chęć odniesienia sukcesu komercyjnego, sprowadza ją niekiedy na milizny. I opowieść o siemioletniej dziewczynce, która słyszy głos Boga i czyni cuda, jakkowiek czyta się tę książkę łatwo i przyjemnie, jest w sumie banalna, z obowiązkowym amerykańskim happy endem. Nie jest to niedobra czy głupia powieść, wręcz przeciwnie - godna zarekomendowania, ale bardziej dla miłośników ckliwych romansów i tzw. oczywistych obyczajowych rozważań.

Dla miłośników gatunku.

Jodi Picoult jest świetną, zdolną pisarką, umie prowadzić temat, utrzymywać napięcie, a nade wszystkto - jej książki budzą emocje, a to duża umiejętność. Łatwość pisania, a zapewne także chęć odniesienia sukcesu komercyjnego, sprowadza ją niekiedy na milizny. I opowieść o siemioletniej dziewczynce, która słyszy głos Boga i czyni cuda, jakkowiek czyta się tę książkę łatwo i...