Szkoda, że cię tu nie ma

Okładka książki Szkoda, że cię tu nie ma autorstwa Jodi Picoult
Logo Lubimyczytac Patronat
Logo Lubimyczytac Patronat
Okładka książki Szkoda, że cię tu nie ma autorstwa Jodi Picoult
Jodi Picoult Wydawnictwo: Prószyński i S-ka literatura obyczajowa, romans
392 str. 6 godz. 32 min.
Kategoria:
literatura obyczajowa, romans
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Wish You Were Here
Data wydania:
2023-04-11
Data 1. wyd. pol.:
2021-11-25
Data 1. wydania:
2021-01-01
Liczba stron:
392
Czas czytania
6 godz. 32 min.
Język:
polski
ISBN:
9788382953053
Tłumacz:
Magdalena Moltzan-Małkowska
Szukasz opowieści, która pozwoli ci zrozumieć, jak głęboko zmieniły cię ostatnie trzy lata? Oto ona.

Diana O’Toole od zawsze działa według ścisłego harmonogramu. Ślub z ukochanym partnerem jeszcze przed trzydziestką, dzieci w ciągu kolejnych pięciu lat i oszałamiająca kariera to najważniejsze cele, które zamierza w najbliższym czasie zrealizować. Choć jeszcze się nie zaręczyła, wie, że wszystko na pewno się uda - jej chłopak, przyszły chirurg, zamierza przecież oświadczyć się podczas wymarzonych wakacji na Galapagos. Diana O’Toole jest perfekcyjną organizatorką, więc na pewno całe jej życie pójdzie zgodnie z planem.
Problem w tym, że nie przewidziała jednego - pandemii koronawirusa, która obróci wszystko, w co dotąd wierzyła, do góry nogami. Nagle świat zaczyna przyspieszać - ukochany Finn musi zostać w szpitalu, termin wyjazdu zbliża się nieubłaganie, a zwrot pieniędzy okazuje się niemożliwy. Chcąc nie chcąc, Diana zgadza się więc polecieć w podróż marzeń sama.
Rzeczywistość na wyspie mija się jednak z jej oczekiwaniami. Najpierw zgubiony bagaż, potem zamknięty z powodu pandemii hotel, a na koniec zamknięte granice, uniemożliwiające powrót do domu… Diana musi zdać się na znienawidzony łut szczęścia - choć nie zna języka, udaje jej się zaprzyjaźnić z miejscową rodziną i znajduje lokum na czas lockdownu. Niesamowita przyroda wyspy i nowi znajomi sprawiają, że kobieta po raz pierwszy od dawna zagląda w głąb siebie. Przyjdzie czas, że będzie musiała wrócić do siebie. Pytanie tylko, czy taka sama jak dawniej…
Średnia ocen
7,0 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Szkoda, że cię tu nie ma w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Oficjalne recenzje książki Szkoda, że cię tu nie ma i



5793
691
481

Opinia społeczności książki Szkoda, że cię tu nie mai



Książki 1622 Opinie 483

Oceny książki Szkoda, że cię tu nie ma

Średnia ocen
7,0 / 10
426 ocen
Twoja ocena
0 / 10

Opinie i dyskusje o książce Szkoda, że cię tu nie ma

avatar
443
7

Na półkach: ,

Ciekawy zwrot akcji. Ale książka bez szału. Czytałam lepsze książki tej autorki.

Ciekawy zwrot akcji. Ale książka bez szału. Czytałam lepsze książki tej autorki.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
2854
2764

Na półkach: ,

„Szkoda, że cię tu nie ma” Jodi Picoult opowiada historię Diany, której starannie ułożone życie wywraca się do góry nogami przez pandemię. Zmuszona spędzić wymarzone wakacje sama, poznaje nowych ludzi, zaprzyjaźnia się i zaczyna na nowo odkrywać siebie. Książka jest ciepła, zabawna i momentami wzruszająca, pokazując, że czasem nieplanowane sytuacje mogą przynieść najcenniejsze lekcje życia.

„Szkoda, że cię tu nie ma” Jodi Picoult opowiada historię Diany, której starannie ułożone życie wywraca się do góry nogami przez pandemię. Zmuszona spędzić wymarzone wakacje sama, poznaje nowych ludzi, zaprzyjaźnia się i zaczyna na nowo odkrywać siebie. Książka jest ciepła, zabawna i momentami wzruszająca, pokazując, że czasem nieplanowane sytuacje mogą przynieść...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
1437
809

Na półkach:

Historia pokręcona, ale przemęczyłam do końca, bo liczyłam na inne zakończenie.

Historia pokręcona, ale przemęczyłam do końca, bo liczyłam na inne zakończenie.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

840 użytkowników ma tytuł Szkoda, że cię tu nie ma na półkach głównych
  • 500
  • 340
179 użytkowników ma tytuł Szkoda, że cię tu nie ma na półkach dodatkowych
  • 59
  • 56
  • 23
  • 13
  • 8
  • 7
  • 7
  • 6

Inne książki autora

Jodi Picoult
Jodi Picoult
Studiowała nauki humanistyczne na Uniwersytecie Princeton i pedagogikę na Uniwersytecie Harvarda. W 2003 roku otrzymała nagrodę New England Book Award za całokształt twórczości. Jest autorką trzynastu powieści, m.in.: "Bez mojej zgody", "Zagubionej przeszłości", "Świadectwa prawdy" i "Dziesiątego kręgu". Urodziła się i wychowała na Long Island. Już w trakcie studiów na Uniwersytecie Princeton udało jej się opublikować dwa krótkie opowiadania w magazynie "Seventeen". "Kiedy po raz pierwszy zadzwonił wydawca i powiedział, że chcą zapłacić za moje opowiadanie, od razu zadzwoniłam do mamy i oświadczyłam, że zostanę pisarką!" - mówi Picoult. "To świetnie" - powiedziała mama i zapytała, w jaki sposób zamierzam się utrzymywać? Tak postawione pytanie sprowadziło Jodi Picoult na ziemię. Po ukończeniu Princeton podejmowała różne prace, które zapewniały jej samodzielność finansową. Uzyskała dyplom na Harvardzie i wyszła za mąż za Tima Van Leera, którego poznała jeszcze podczas studiów w Princeton. Pierwszą powieść ukończyła, gdy była w ciąży z pierwszym dzieckiem. "Dowiedziałam się, że moja powieść zostanie opublikowana tuż przed narodzinami mojego syna. Miałam wtedy dość wyidealizowaną wizję życia po jego narodzinach. Widziałam, jak będzie siedział u moich stóp, gaworzył, a ja będę pisać kolejną powieść. Nie muszę dodawać, że nie do końca mi się to udało". Próba pogodzenia życia zawodowego z byciem pełnoetatową matką zaowocowała jednak powstaniem kolejnej powieści. Przez kilka kolejnych lat wydawała na świat - na zmianę - dziecko i nową powieść. Teraz - z trójką dzieci - przyznaje, że będąc sławną pisarką, tak naprawdę jest po prostu matką. "Trochę czasu zajęło mi znalezienie równowagi - mówi. - Ale jestem lepszą matką, bo piszę... I lepszą pisarką, bo jako matka wiem, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć dla ludzi, których kochamy". Jodi Picoult mieszka z rodziną w Hanoverze, w New Hampshire.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy Szkoda, że cię tu nie ma przeczytali również

Utracona JP Delaney
Utracona
JP Delaney
Trzeba przyznać, że książka jest bardzo wciągająca, ciężko się oderwać od lektury. Porusza trudne tematy związane z adopcją, problemami psychicznymi, problemami w związku. Pokazuje też, że czasem można wyjść na prostą, pomimo popełnionych w przeszłości błędów. Pokazuje także łuki i trudności jakie występują w systemie prawnym oraz adopcyjnym w UK. Nie ukrywam jednak, że od połowy książki czułam się bezradna i poirytowana różnymi decyzjami podejmowanymi (lub niepodejmowanymi) przez głównych bohaterów - Susie i Gabe'a, oraz ich podejściem do wielu spraw. Myślę, że pod wieloma względami byli oni zbyt mało konsekwentni i naprawdę niewiele brakowało, żeby wpadli w prawdziwe kłopoty przez córkę Susie - Sky. Uważam też (choć może to wynika z mojej wrodzonej nieufności i pesymizmu),że pomimo ogromu krzywd i stresu, jakich doświadczyli, mieli bardzo ,,luźne'' podejście do wybryków Sky. Sądzę, że przez to książka wypada momentami niewiarygodnie i sztucznie. Ciężko mi sobie wyobrazić, żeby ktoś był tak naiwny i tak bardzo dał sobie wejść na głowę, tak długo był w stanie znosić krzywdy i manipulacje. Wiem, że autor tłumaczył zachowanie Susie i Gabe'a matczyną miłością i traumami przeszłości oraz chęcią zrehabilitowania się, ale i tak wydaje mi się to nie do końca wiarygodnie. Końcówka też nie satysfakcjonuje mnie do końca. Uważam, że każdy kto krzywdzi celowo innych powinien ponieść karę. Bardzo lubię JP Delaney'a, tą książkę czytało mi się przez większość czasu przyjemnie, ale ,,Utracona'' nie będzie moją ulubioną z jego repertuaru.
ultraviolence - awatar ultraviolence
ocenił na61 rok temu
Potem Kristin Harmel
Potem
Kristin Harmel
"Tęsknota jest najdokładniejszym sposobem pomiaru siły miłości." ( P.G.) ⬇️ "Potem" Autor @kristinharmel Wydawnictwo @wydawnictwo_swiatksiazki Sobota dla rodziny Mann jest wyjątkowym dniem. Wyczekiwany poranek przej trójkę rodzeństwa to czas tylko z tatą i śniadanie w restauracji. Mama w tym czasie ma wolne i czas tylko dla siebie. Sielsko prawda? Tej pamiętnej soboty, wszystko idzie nie tak. Pokłócona ze starszym bratem Lacey, specjalnie spowalnia wyjście z domu. Ociąga się,długo poprawia makijaż,a zejście ze schodów zajmuje wieki.Nawet zapięcie pasów idzie opornie. Podróż do knajpki nie trwa długo, ale ta jedna chwila zmienia ich życie na zawsze.Na światłach w ich samochód z impetem wjeżdża inny pojazd.Ostatnim co Lacey pamięta,to krzyk Logana i przytulenie się Tannera.Po przebudzeniu,dowiaduje się o śmierci taty. Powieść ta jest ogromnie poruszająca. Utkana z bólu po stracie bliskiej osoby, pokazuje jak śmierć wstrząsa ludźmi. Żałoba jest silnie związana ze smutkiem,żalem, tęsknotą i bólem psychicznym. Każdy inaczej przeżywa ten okres. Dorośli mogą rzucić się w wir pracy i obowiązków, często zaniedbując przy tym dzieci. To one najbardziej cierpią, nie wiedząc co się dzieje, nie umiejąc nazwać uczyć i ich przepracować. To im przede wszystkim potrzebne wsparcie, bo bez niego ich zycie traci na wartości. Książka porusza też kwestie poczucia winy i to, co się dzieje w głowie DZIECKA, gdy całą winą za wypadek i śmierć rodzica obarcza siebie. Historia pokazuje jak życie bywa okrutne i niesprawiedliwe, z jakimi emocjami walczą osoby po stracie, w międzyczasie mierząc się z innymi trudnościami czy okresem dojrzewania. Idealna dla ludzi przechodzących żałobę, ale również dla rodziców, by lepiej mogli zrozumieć to,z czym borykają się wtedy dzieci. Książka jest wartościowa i na długo zapada w pamięć. Uświadamiająca,że los jest nieprzewidywalny, a każda decyzja ma wpływ na dalsze życie. meggi.books
meggibooks - awatar meggibooks
ocenił na91 rok temu
Córka z Włoch Soraya Lane
Córka z Włoch
Soraya Lane
" Nie możemy pozwalać, by ktoś odbierał nam marzenia. Czasami musimy w życiu dokonywać własnych wyborów, nawet kiedy inni chcieliby, żebyśmy decydowali inaczej."(str.207) Jest to pierwsza książka z serii "Utracone córki". To historia o poszukiwaniu prawdy, rodzinnych sekretach i sile kobiet, które muszą się zmierzyć z konsekwencjami podjętych decyzji. Narracja prowadzone jest dwutorowo. Współczesna bohaterka odkrywa ślady przeszłości, które prowadzą ją do Włoch, a równolegle poznajemy dramatyczne losy młodej kobiety, żyjącej przed i w czasie II Wojny Światowej. W roku 1937 śledzimy losy utalentowanej dziewczynki, Estee, która uwielbiała tańczyć. Uczęszczała na lekcje baletu, gdzie dostrzeżono jej talent. Miała odmienić los rodziny. Żyła pod presją surowej i wymagającej matki. Mimo, że jej występy były idealne, zawsze spotykały się z krytyką matki. Jako nastolatka poznała Felixa i ich przyjaźń z czasem przerodziła się w gorące uczucie. Jednak ich rodziny zaplanowały przyszłość obojga nastolatków. Estee dostała się do Akademii Baletowej przy La Scali i tam odnosiła wspaniałe sukcesy. Mimo że z Felixem nie widziała się osiem lat ich nastoletnia miłość przetrwała. Młodzi zakochali mieli plany na wspólne życie, jednak jego rodzina je pokrzyżowała. To spowodowało przyszłe dramatyczne wydarzenia. Oboje byli ofiarami rodzinnych knowań. Współczesną bohaterką jest Lily, która wraca do domu po czterech latach nieobecności. Pracowała w winnicy w Nowej Zelandii. Otrzymała pismo od prawnika do stawienia się w kancelarii. Tam otrzymała pudełko znalezione w Domu dla niezamężnych matek, gdzie urodziła się jej babcia. W środku znalazła dwa kawałki papieru napisane po włosku. Udała się do Włoch, tam miała nagraną pracę w winnicy. Chciała też rozwiązać zagadkę tajemnicy z pudełka i poznać losy prababci. Uwielbiała pracę w winnicy . Tą pasją zaraził ją ojciec i planowali wspólnie stworzenie własnej winnicy. Jednak jego śmierć zweryfikowała plany. Pracowała w słynnej winnicy Martinellich. Tutaj funkcjonowanie winnicy oparte było na tradycyjnych metodach, co nieraz skłócało członków rodziny, kładących nacisk na nowoczesność. Została przyjęta bardzo serdecznie przez rodzinę. Lily była pracoholiczką. Nigdy nie mieszała spraw zawodowych z życiem osobistym i przyjemnościami. Mężczyzn trzymała na dystans. Małymi krokami posuwała się do przodu odkrywając rodzinne tajemnice i odnajdując żyjących członków rodziny. Tam też zrozumiała, że powinna zejść z drogi, którą wytyczyła wspólnie z ojcem i realizować własne marzenia. Kobiety w tej powieści są silne, choć często nie zdają sobie z tego sprawy. Ich historie splatają się w sposób naturalny, a odkrywanie rodzinnych tajemnic daje satysfakcję i wzrusza. To książka o miłości , która musi przetrwać przeciwności. O pasji z wykonywanego zawodu. O odwadze, by zmierzyć się z prawdą. O kobietach, które muszą znaleźć swoje miejsce na ziemi.
Alicja - awatar Alicja
oceniła na625 dni temu
Opowieść sióstr Donatella Di Pietrantonio
Opowieść sióstr
Donatella Di Pietrantonio
Trudności w relacjach… „Opowieść sióstr” to kontynuacja losów bezimiennej dziewczynki, którą poznajemy w „Porzuconej córce”. Dziewczynki, która, jak zbędna rzecz, dwukrotnie w życiu została oddawana. Raz jako półroczne niemowlę, następnie jako 13-latka… Ukończyła szkołę. Ukończyła studia. Pracuje jako nauczyciel akademicki. A mimo to, zadra z dzieciństwa nadal w niej siedzi… W „Opowieści sióstr” jesteśmy świadkami rozpadu więzi jaka łączyła w dzieciństwie, dorosłą już teraz, kobietę oraz jej siostrę Adrianę. Więzi, dzięki której dziewczynka przetrwała piekło odrzucenia od rodziny, która podobno ją kochała… Jednocześnie, mamy wgląd w życie kobiety – jej małżeństwo i problemy z nim związane. Autorka na przestrzeni obu tych tomów idealnie ukazuje dynamikę i różnice w relacjach tworzonych przez dzieci i przez dorosłych. Ukazuje oddalanie się od siebie ludzi wraz z dojrzewaniem i dorastaniem - rozchodzenie się ich ścieżek życiowych, co skutkuje poluźnieniem, nawet silnych dotychczas, relacji. Adriana i kobieta-narratorka są wykreowane na zasadzie kontrastu, pokazując wpływ tego w jakich warunkach wychowuje się dziecko i jakimi zasobami dysponują jego opiekunowie na jego dalsze życie. Jedna dobrze sytuowana, druga biedna… W „Opowieści sióstr” mamy zachowany sposób narracji, tzn. nadal poznajemy historię z perspektywy oddawanej dziewczynki, kobiety. Jednak, tak charakterystyczny dla „Porzuconej córki” styl narracyjny – prosty, niekiedy wręcz naiwny, idealnie oddający perspektywę dziecka w „Opowieści…” zmienia się w styl dorosłej kobiety, styl naznaczony licznymi retrospekcjami i domysłami. Liczne narracyjne powroty do przeszłości z jednej strony dają pełniejszy obraz sytuacji kobiety i jej rodziny, a jednocześnie wprowadzają wrażenie poszatkowania narracji. „Porzucona córka” zachwyciła mnie narracją, historią, emocjami i poczuciem niewiadomej, które z niej wyzierało. „Opowieść sióstr” już tak nie uderza, niemniej stanowi dopełnienie tej historii. Moja ocena: 6,5/10 https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni
Aleksandra - awatar Aleksandra
oceniła na612 dni temu
Córka komendanta John Boyne
Córka komendanta
John Boyne
Recenzja Córka komendanta autorstwa John Boyne to dla mnie zapis dość ambiwalentnego doświadczenia czytelniczego - książki ważnej i intrygującej, ale jednocześnie momentami irytującej. Nie sposób nie zestawić jej z książką, której jest kontynuacją... Zdecydowanie nie jest to jednak to samo co pierwsza część, czyli "Chłopiec w pasiastej piżamie". Tamta historia była przejmująco prosta, niemal baśniowa w formie, a przez to uderzała z ogromną siłą emocjonalną. „Córka komendanta” idzie w zupełnie inną stronę - to powieść bardziej refleksyjna, psychologiczna, skupiona na długofalowych konsekwencjach wojny i winy. Problem w tym, że ta zmiana tonu nie zawsze działa na korzyść książki. Tutaj poznajemy losy siostry Bruna - Gretel, która po wojnie była zmuszona się ukrywać (a właściwie zmuszona to chyba złe słowo - bo to był przecież jej wybór...). Bo pomimo ogromnych wyrzutów sumienia i życiowych przypominajek o wydarzeniach, których była niemym świadkiem, wybrała milczenie i ukrywanie się właściwie do końca życia. Gretel nie jest jednoznacznie ofiarą ani sprawczynią. Jest kimś pomiędzy: świadkiem, który milczał. I to milczenie definiuje całe jej życie. Boyne bardzo konsekwentnie prowadzi jej wewnętrzne rozdarcie. Wyrzuty sumienia, powracające wspomnienia, drobne „pęknięcia” w codzienności - wszystko to buduje obraz osoby, która nigdy tak naprawdę nie uciekła od przeszłości. Książka przepełniona jest rozterkami moralnymi Gretel, a jej perypetie na pewno skłaniają czytelnika do zastanowienia się nad wieloma trudnymi pytaniami, na które nie ma chyba dobrej odpowiedzi: Czy dzieci powinny odpowiadać za zbrodnie swoich rodziców? Czy nieme uczestnictwo w zbrodni zwalnia z odpowiedzialności za nią? Czy rozliczając katów z ich zbrodni, sami się nimi nie stajemy? Gdzie jest prawdziwa granica naszego człowieczeństwa? I to właśnie w tych momentach książka działa najlepiej: gdy zmusza do konfrontacji z pytaniami bez dobrych odpowiedzi. Jednocześnie jednak trudno pozbyć się wrażenia, że niektóre elementy fabuły są zbyt naciągane. Zbiegi okoliczności, pewne decyzje bohaterów czy konstrukcja niektórych wątków momentami podważają wiarygodność historii. A to szczególnie problematyczne w powieści, która próbuje mierzyć się z tak ciężkim, historycznie zakorzenionym tematem. Te fabularne nieprawdopodobieństwa wybijają z rytmu i - co gorsza - osłabiają emocjonalny wydźwięk całości. Przez to odbiór książki pozostaje niejednoznaczny. Z jednej strony to powieść ambitna, skłaniająca do refleksji, pełna trudnych moralnych dylematów. Z drugiej - momentami zbyt wykoncypowana, jakby mniej zakorzeniona w realności niż powinna. „Córka komendanta” zostawia czytelnika z pytaniami, które długo nie dają spokoju - i to jej największa wartość. Szkoda tylko, że nie zawsze potrafi utrzymać wiarygodność, przez co zamiast w pełni poruszyć, chwilami po prostu irytuje.
AnMar - awatar AnMar
ocenił na61 miesiąc temu

Cytaty z książki Szkoda, że cię tu nie ma

Więcej

,,Jestem zajęty" - to eufemizm, który oznacza, że zamiast skupić się na tym, co mam, gonię za czymś, czego mi brak To mechanizm obronny. Ponieważ jeśli przestajesz się krzątać - gdy wciskasz pauzę – zaczynasz się zastanawiać, na co ci to wszystko potrzebne.

,,Jestem zajęty" - to eufemizm, który oznacza, że zamiast skupić się na tym, co mam, gonię za czymś, czego mi brak To mechanizm obronny. Pon...

Rozwiń
Jodi Picoult Szkoda, że cię tu nie ma Zobacz więcej

Gdy wciskasz pauzę - zaczynasz się zastanawiać, na co ci to wszystko potrzebne. (...) Nie widzę tego, co przede mną, widzę to, co we mnie.

Gdy wciskasz pauzę - zaczynasz się zastanawiać, na co ci to wszystko potrzebne. (...) Nie widzę tego, co przede mną, widzę to, co we mnie.

Jodi Picoult Szkoda, że cię tu nie ma Zobacz więcej

Jedyną miarą postępu jest świadomość, od czego zaczęliśmy.

Jedyną miarą postępu jest świadomość, od czego zaczęliśmy.

Jodi Picoult Szkoda, że cię tu nie ma Zobacz więcej
Więcej