Szkoda, że cię tu nie ma

Ciekawy zwrot akcji. Ale książka bez szału. Czytałam lepsze książki tej autorki.

Ciekawy zwrot akcji. Ale książka bez szału. Czytałam lepsze książki tej autorki.

„Szkoda, że cię tu nie ma” Jodi Picoult opowiada historię Diany, której starannie ułożone życie wywraca się do góry nogami przez pandemię. Zmuszona spędzić wymarzone wakacje sama, poznaje nowych ludzi, zaprzyjaźnia się i zaczyna na nowo odkrywać siebie. Książka jest ciepła, zabawna i momentami wzruszająca, pokazując, że czasem nieplanowane sytuacje mogą przynieść najcenniejsze lekcje życia.

„Szkoda, że cię tu nie ma” Jodi Picoult opowiada historię Diany, której starannie ułożone życie wywraca się do góry nogami przez pandemię. Zmuszona spędzić wymarzone wakacje sama, poznaje nowych ludzi, zaprzyjaźnia się i zaczyna na nowo odkrywać siebie. Książka jest ciepła, zabawna i momentami wzruszająca, pokazując, że czasem nieplanowane sytuacje mogą przynieść...

Historia pokręcona, ale przemęczyłam do końca, bo liczyłam na inne zakończenie.

Historia pokręcona, ale przemęczyłam do końca, bo liczyłam na inne zakończenie.

26/2026

26/2026

Książkę całkiem przyjemnie się czyta, nadaje się na leżak na wakacjach. Tematyka pandemii jest również interesująca, szczególnie ze względu, że od tamtego czasu minęło ledwie kilka lat. Natomiast wybitnie przeszkadzała mi tępota i samolubstwo głównej bohaterki. Nie byłam w stanie ani się z nią identyfikować, ani jej polubić.

Książkę całkiem przyjemnie się czyta, nadaje się na leżak na wakacjach. Tematyka pandemii jest również interesująca, szczególnie ze względu, że od tamtego czasu minęło ledwie kilka lat. Natomiast wybitnie przeszkadzała mi tępota i samolubstwo głównej bohaterki. Nie byłam w stanie ani się z nią identyfikować, ani jej polubić.

Przeczytałam kilka książek autorki, wszystkie mnie zachwyciły. Ta nie za bardzo… temat ciekawy, cześć na Galapagos super, reszta kiepska.

Przeczytałam kilka książek autorki, wszystkie mnie zachwyciły. Ta nie za bardzo… temat ciekawy, cześć na Galapagos super, reszta kiepska.

Jodi Picoult tym razem mierzy się z tematem niezwykle aktualnym i osobistym dla nas wszystkich – pandemią COVID-19. Według mnie to nie jest zwykła "pandemiczna opowieść". To głęboka, wielowarstwowa historia o tym, jak globalny kryzys może stać się początkiem najbardziej intymnych przemian. Z jednej strony jest to opowieść, z którą może utożsamić się każdy, kto doświadczył pandemicznej izolacji. Z drugiej – to bardzo osobista historia kobiety na rozdrożu, której losy wciągają jak najlepszy thriller psychologiczny. Z pewnością jest to powieść warta przeczytania.

Jodi Picoult tym razem mierzy się z tematem niezwykle aktualnym i osobistym dla nas wszystkich – pandemią COVID-19. Według mnie to nie jest zwykła "pandemiczna opowieść". To głęboka, wielowarstwowa historia o tym, jak globalny kryzys może stać się początkiem najbardziej intymnych przemian. Z jednej strony jest to opowieść, z którą może utożsamić się każdy, kto doświadczył...

" W kryzysie szukamy schronienia w bezpiecznej przystani." (str.318)

Jest to poruszająca i refleksyjna opowieść, która zabiera nas w podróż nie tylko na Galapagos, ale też w głąb siebie. Autorka przybliża tragedię jaka dotknęła cały świat. Opisuje realia pandemii, nie tylko statystyki, ale przede wszystkim emocje jakie jej towarzyszyły, lęki i samotność zwykłych ludzi. Morderczą walkę służby zdrowia z nieznanym wirusem, covid - 19, który zebrał śmiertelne żniwo. Tysiące ludzi przegrało walkę z nim, wielu nawet jeśli przeżyło długo odczuwało jego skutki. Zamknięcie ludzi w domach wpłynęło na ich psychikę. W pandemii każdy coś lub kogoś stracił. Każdy coś lub kogoś opłakiwał. Lecz trzeba było podążać do przodu, a nie oglądać się wstecz.

Główna bohaterka Diana, to osoba, która ceniła sobie porządek, kontrolę i przewidywalność. Jej życie zarówno zawodowe, jak i prywatne było starannie zaplanowane. Pracowała w prestiżowym domu akcyjnym, dążyła do awansu. Zmuszona była do realizowania cudzych oczekiwań, a niekoniecznie własnych pragnień. Jej związek z przyszłym chirurgiem wydawał się idealny. Oboje zaplanowali wymarzone wczasy na Galapagos, gdzie Finn miał jej się oświadczyć. Plany jednak trzeba było zweryfikować w związku z wybuchem pandemii i ogłoszeniem stanu wyjątkowego.

Finn musiał zostać w szpitalu. Wraz z innymi lekarzami walczył z covidem, ale tak naprawdę nikt nie wiedział dokładnie jak leczyć pacjentów. Zwrot kosztów wczasów nie wchodził w grę, więc na wymarzone wakacje Diana pojechała sama. Początki nie były obiecujące, zagubiony bagaż, zamknięty hotel, gdzie miała spędzić wakacje, zamknięte restauracje i sklepy, słaby zasięg. Diana robiła wszystko by wrócić do domu, lecz nie było sposobu. Ścisła kwarantanna na wyspie, wstrzymano loty samolotów, zamknięto granice.

Przemiła staruszka wynajęła jej pokój, natomiast z jej wnukiem Gabrielem Diana nie dogadywała się. Poznała też jego córkę i jej problemy i starała się w miarę możliwości jej pomóc. Z upływem czasu relacje z domownikami małego gospodarstwa się zacieśniły. W ich towarzystwie Diana poznawała uroki wyspy, ciekawe miejsca, zakamarki, świat podwodny i zwierzęta. Tam też zaczęła się zastanawiać nad swoim życiem, nad słusznością swoich wyborów. Zaczęła kwestionować swoje dotychczasowe wartości. Na wyspie Diana się dowiedziała, że została wysłana na urlop bezpłatny z powodu krachu w branży. Lecz czy Galapagos to sen czy jawa?.

Diana opisuje swoje relacje z rodzicami. Matka stawiała karierę na pierwszym miejscu. Była jedną z najsłynniejszych fotograficzek i ciągle podróżowała. Dianę wychował ojciec, z którym miała świetne relacje. Jego utrata była dla niej ogromnym ciosem. Kiedy po latach matka pojawiła się w życiu Diany okazało się że cierpi na demencję i córka umieściła ją w domu opieki i rzadko odwiedzała. W czasie pandemii Diana zrozumiała, co kierowało tak naprawdę postępowaniem matki.

Kiedy wydawało się, że fabuła zmierza ku przewidywalnemu zakończeniu nastąpił zupełnie nieoczekiwany zwrot akcji. Obserwujemy przemianę Diany, z osoby żyjącej według schematów w kobietę spontaniczną, zasłuchaną w siebie. Dostrzegającą piękno przyrody i problemy innych ludzi. Ujawniła się jej wrażliwość i zdolność do głębokiego współodczuwania emocji innych ludzi. Brak dostępu do technologii, kontaktu z partnerem, czasowa utrata pracy, zdanie na łaskę innych ludzi zmusił ją do konfrontacji z samą sobą. W izolacji zaczęła słuchać samej siebie i swoich potrzeb. Jej największym wyzwaniem była akceptacja, że wszystkiego nie da się zaplanować. Zrozumiała, że prawdziwa bliskość nie polega na wspólnych planach, ale na wzajemnym zrozumieniu i obecności. Dojrzała emocjonalnie i duchowo. Ta powieść składa do refleksji nad własnym życiem.

" W kryzysie szukamy schronienia w bezpiecznej przystani." (str.318)

Jest to poruszająca i refleksyjna opowieść, która zabiera nas w podróż nie tylko na Galapagos, ale też w głąb siebie. Autorka przybliża tragedię jaka dotknęła cały świat. Opisuje realia pandemii, nie tylko statystyki, ale przede wszystkim emocje jakie jej towarzyszyły, lęki i samotność zwykłych ludzi....

Wciąga od pierwszych stron. Wyspa Galapagos ukazana w taki sposób że czujesz jak byś tam był/ była

Wciąga od pierwszych stron. Wyspa Galapagos ukazana w taki sposób że czujesz jak byś tam był/ była

Po tej autorce nie spodziewałabym się tak słabej książki. Ogromne rozczarowane, męczyłam, żeby tylko dobrnąć do końca, z nadzieją, że może jednak mnie wciągnie. Mam wrażenie, że książka napisana na siłę, bez większego pomysłu. Strata czasu. Gdybym wiedziała, że do końca będzie tak słabo dałabym sobie spokój po kilkudziesięciu stronach.

Po tej autorce nie spodziewałabym się tak słabej książki. Ogromne rozczarowane, męczyłam, żeby tylko dobrnąć do końca, z nadzieją, że może jednak mnie wciągnie. Mam wrażenie, że książka napisana na siłę, bez większego pomysłu. Strata czasu. Gdybym wiedziała, że do końca będzie tak słabo dałabym sobie spokój po kilkudziesięciu stronach.