Holocaust F

"Holocaust F" to powieść z nurtu sci-fi/cyberpunk nieco skręcających w stronę fantasy, w której świat stał się miejscem niezwykle brutalnym, zdegradowanym, w którym technologia tak przekonstruowała człowieka, że w zasadzie przestał nim być w dzisiejszym rozumieniu. Proza Zbierzchowskiego przywodzi na myśl "Ślepowidzenie" Wattsa, a pomysł przenoszenia świadomości może kojarzyć się z "Modyfikowanym węglem".

Z jednej strony, autor ma bardzo dobry styl pisania, z drugiej jednak - pod względem fabularnym książka idealna nie jest - akcja, mimo przeskoków i zwrotów, jest w sumie dość prosta i jednak, jak na mój gust, trochę zbyt "strzelankowa". W warstwie rozważań, książka pozostawia czytelnika z istotnymi pytaniami: "czym jest człowiek i czy jest taki moment na drodze transhumanizmu, kiedy istota ludzka przestaje już być człowiekiem?", a ogólniej: "dokąd zmierzamy jako ludzkość?". Pytań nasuwających się po lekturze "Holocaustu F" jest zresztą dużo więcej, przy czym autor nie narzuca swoich odpowiedzi, tylko znalezienie ich pozostawia czytelnikowi, co jest kolejnym atutem powieści.

Książka zdecydowanie nie należy do lekkich i przyjemnych, ale z pewnością jest warta przeczytania.

"Holocaust F" to powieść z nurtu sci-fi/cyberpunk nieco skręcających w stronę fantasy, w której świat stał się miejscem niezwykle brutalnym, zdegradowanym, w którym technologia tak przekonstruowała człowieka, że w zasadzie przestał nim być w dzisiejszym rozumieniu. Proza Zbierzchowskiego przywodzi na myśl "Ślepowidzenie" Wattsa, a pomysł przenoszenia świadomości może...

Meh.
"Distortion" Zbierzchowskiego zrobiło na mnie duże wrażenie, bardzo mi się spodobało. Zachęcona tym uniwersum sięgnęłam z entuzjazmem po "Holocaust F" I zawiodłam się. Styl nadal świetny, ale tym razem autor zdecydowanie przekombinował. Jakby chciał zmieścić w książce za dużo pomysłów na raz, w efekcie opowieść kilka razy jakby przerywa swój bieg i okazuje się być czymś innym, niż zapowiadała.
Rozważania niby około filozoficzne według mnie mają tylko pozór głębi.
Ciekawe natomiast, jak celnie momentami autor oddaje niektóre dzisiejsze nastroje (zarówno społeczne jak i w relacji do SI),mimo że skończył pisać książkę w 2013 roku.
Podsumowując całość - szkoda.

Meh.
"Distortion" Zbierzchowskiego zrobiło na mnie duże wrażenie, bardzo mi się spodobało. Zachęcona tym uniwersum sięgnęłam z entuzjazmem po "Holocaust F" I zawiodłam się. Styl nadal świetny, ale tym razem autor zdecydowanie przekombinował. Jakby chciał zmieścić w książce za dużo pomysłów na raz, w efekcie opowieść kilka razy jakby przerywa swój bieg i okazuje się być...

Wiele celnych pytań. Większość bez odpowiedzi i chyba dobrze. Odbieram tą książkę jako analizę abstrakcyjnych scenariuszy. Kiedy kończy się człowiek a zaczyna android? Jak wiele organów można wymienić? Czy wymazywanie pamięci to lek na całe otaczające zło? Cyberpunk z dużą dozą psychoanalizy. Pozycja, ciekawa, mogę polecić.

Wiele celnych pytań. Większość bez odpowiedzi i chyba dobrze. Odbieram tą książkę jako analizę abstrakcyjnych scenariuszy. Kiedy kończy się człowiek a zaczyna android? Jak wiele organów można wymienić? Czy wymazywanie pamięci to lek na całe otaczające zło? Cyberpunk z dużą dozą psychoanalizy. Pozycja, ciekawa, mogę polecić.

Trans humanistyczne, cyber fantasy, przepełnione akcją, przemyśleniami na temat świadomości, człowieczeństwa i przywiązania do tego co ludzkie i co nie ludzkie. Rollercoaster wydarzeń okraszony cyberpunkowym sosem. Wielu ludzi może odbić się od tej książki ze względu na specyfikę fabuły czy pióro przypominające trochę Wattsa w Ślepowidzeniu. Mi jednak bardzo przypadła do gustu, ponieważ w bardzo dobrych proporcjach łączyła w jeden (może nieco niespójny, ale co najmniej zadowalający) amalgamat wiele interesujących motywów. Pozycja zdecydowanie warta sprawdzenia

Trans humanistyczne, cyber fantasy, przepełnione akcją, przemyśleniami na temat świadomości, człowieczeństwa i przywiązania do tego co ludzkie i co nie ludzkie. Rollercoaster wydarzeń okraszony cyberpunkowym sosem. Wielu ludzi może odbić się od tej książki ze względu na specyfikę fabuły czy pióro przypominające trochę Wattsa w Ślepowidzeniu. Mi jednak bardzo przypadła do...

Polska transhumanistyczna SF. Trafiła w moje ręce przypadkiem, więc nie miałem oczekiwań, które można by zawieść. Autor stworzył bardzo, ale to bardzo rozbudowany świat pełen futurystycznych technologii, post-ludzkich szczepów i jakiś metafizyczny sos, który zupełnie mi do tego nie pasował.
“Holocaust F” jest niby ładnie napisany, ale prawdę powiedziawszy to wpada raczej w poetycką grafomanię. Wspomnianym światem autor chyba jest bardzo zachwycony, bo serwuje go nam w ogromnych ilościach, choć niewiele wnosi do fabuły… której jest niewiele. Dominuje podróż bohatera, jego górnolotne przemyślenia, które mnie nie kupiły.
Prawdę powiedziawszy, choć to krótka książka, choć jest tu kilka fajnych pomysłów to i tak mnie wymęczyła. Bohater był mi obojętny, fabuła nie wciągnęła, samozachwyt autora zbyt wielki.

Polska transhumanistyczna SF. Trafiła w moje ręce przypadkiem, więc nie miałem oczekiwań, które można by zawieść. Autor stworzył bardzo, ale to bardzo rozbudowany świat pełen futurystycznych technologii, post-ludzkich szczepów i jakiś metafizyczny sos, który zupełnie mi do tego nie pasował.
“Holocaust F” jest niby ładnie napisany, ale prawdę powiedziawszy to wpada raczej w...

Po prostu cudowna!
Chce więcej od tego autora !!!

Założe się, że każdy (w tym i ja) przechodząc obok tej książki myślał sobie: " yhhh kolejna książka o apokalipsie, nuuuda".

Ojj nie, nie tym razem. Ta książka niesie potężny przekaz i dawkę emocjonalną.

Na początku myślisz, że książka jest super bo akcja toczy się od samego początku i nie sposób się od niej oderwać i świetnie się bawisz, a to nie ty się bawisz tylko autor bawi się tobą wciągając Cię w co raz to większą ciemność, by zrobić ci na samym końcu światopoglądowy rachunek sumienia

To wszystko opakowane w czarny depresyjny klimat, poczucie beznadziei, rozpadu... Trochę poczułem się jak przy książkach mojego ukochanego Petera Wattsa, a ale jednak coś ich różni w pewnej ważnej kwestii, ale nie będę spoilerował.

Jedna z najlepszych polskich książek jakie czytałem. Tylko ją trzeba zrozumieć i poczuć, a nie tylko przeczytać. Pamiętajcie.

Po prostu cudowna!
Chce więcej od tego autora !!!

Założe się, że każdy (w tym i ja) przechodząc obok tej książki myślał sobie: " yhhh kolejna książka o apokalipsie, nuuuda".

Ojj nie, nie tym razem. Ta książka niesie potężny przekaz i dawkę emocjonalną.

Na początku myślisz, że książka jest super bo akcja toczy się od samego początku i nie sposób się od niej oderwać i...

Dobrze się czyta. Ciekawy pomysł, który został dobrze wykorzystany.

Dobrze się czyta. Ciekawy pomysł, który został dobrze wykorzystany.

Super książka. Jazda bez trzymanki. Ciężko było gdy zaczynałem ją czytać, ale w pewnym momencie wpadłem w trans i stałem się jej wielkim fanem. Raczej nie każdemu siądzie, bo jest bardzo specyficzna.

Super książka. Jazda bez trzymanki. Ciężko było gdy zaczynałem ją czytać, ale w pewnym momencie wpadłem w trans i stałem się jej wielkim fanem. Raczej nie każdemu siądzie, bo jest bardzo specyficzna.

Zacznijmy od tego, że to nie jest książka łatwa w odbiorze, pewnie sporo osób "się odbije" od niej.
Sztafaż cyberpunkowy kojarzy się (wbrew rodowodowi) z prostymi strzelankami w niedalekiej przyszłości.
Mamy tu powrót do korzeni - autor poszedł w podobnym kierunku co Watts w "Ślepowidzeniu", tylko zamiast obracać na wszystkie strony pojęcie świadomości, tu mamy bardzo mocne rozważania nad definicją człowieczeństwa/człowieka.
Definicją dość istotną, bo nie wiem czy w książce znajdzie się chociaż jedna postać będąca w 100% człowiekiem, pod względem fizycznym - pomimo, że na pierwszy rzut oka większości się od "zwykłych" ludzi nie da odróżnić. To właśnie zmiany "w środku" są ważne w książce i to na zasadzie "im głębiej, tym ważniejsze". Kluczowe są rozważania o tym "co właściwie definiuje każdego człowieka". Niby każdy z nas jest inny, ale ile z każdego z nas, jest wynikiem wpływów zewnętrznych? W książce mamy w pewnym sensie bardziej łopatologiczne zauważenie (wykorzystując cyberpunkowe przenośnie) , że na nas jako każdego "pojedynczego człowieka" wpływa środowisko, inne osoby, ich wspomnienia które potrafimy w jakimś stopniu przyswoić, a często nawet zagregować jako swoje. Ale również wpływ na nas mają informacje jakie pozyskujemy z otoczenia, nie wprost od innych ludzi a z "przedmiotów" (fizycznych i wirtualnych, w tym mediów). Patrząc na przebieg całego życia - ile z "mnie" jest od początku, a ile to "wpływy czynników obcych". Kiedy "ja" przestanę już być "sobą", mimo, że w ogóle tego nie zauważę. Na ile te wpływy zewnętrzne mogą na nas wpływać coraz bardziej negatywnie, wbrew temu jacy byliśmy "na początku". I czy da się "przywrócić siebie" w jakiś sposób.
Na to pytanie wydaje się, ze autor próbuje również odpowiedzieć. Każdy człowiek buduje w pewien sposób swój własny świat (w swojej głowie). W pewnym sensie życie każdego z nas to jakbyśmy przerabiali wszechświat, od wielkiego wybuchu, aż do jego końca. Czy jeśli przeżyjemy "koniec świata" budowanego w głowie (w oderwaniu od ciała fizycznie),to pozwoli nam wrócić do "ustawień fabrycznych" i zacząć od nowa? Czy i kto mógłby być "aniołem"/"bogiem" który nas przez taki koniec naszego świata może przeprowadzić i w pewnym sensie "zresetować"?
Jednocześnie mamy dość mocne ostrzeżenie/rozważania: jak bardzo ludzkość stanowi zagrożenie dla samej siebie i swojego świata przy okazji. Czy dążąc cały czas do rozwoju, nie idziemy jednocześnie ku samozagładzie (niszcząc jednocześnie swój świat, a właściwie nie tylko swój).
Zapewne, podobnie jak ze "Ślepowidzeniem", książkę musiałbym przeczytać kilka razy, żeby więcej zrozumieć i wyłapać, bo podejrzewam, że sporo rzeczy zauważymy dopiero przy kolejnych czytaniach. Książka wszakże również jest czynnikiem zewnętrznym wpływającym na nas, który nas w jakimś stopniu zmieni i możliwe, że "bardziej do siebie dostroi" przed kolejnym podejściem. ;-)
Na pewno ląduje w książkach które mogę polecić, mimo że również na pewno - niektóre osoby się od niej odbiją, lub uznają "taka sobie strzelanka, wojna, jakieś androidy, nie wiadomo skąd się biorą i w ogóle o co chodzi". ;-) To nie jest książka którą można czytać "po łebkach" i "na wyścigi". Zalecałbym nawet po przeczytaniu, poświęcić trochę (więcej) czasu i się nad nią zastanowić, a na pewno spróbować zajrzeć "pod" tego cyberpunka i strzelanki.

Zacznijmy od tego, że to nie jest książka łatwa w odbiorze, pewnie sporo osób "się odbije" od niej.
Sztafaż cyberpunkowy kojarzy się (wbrew rodowodowi) z prostymi strzelankami w niedalekiej przyszłości.
Mamy tu powrót do korzeni - autor poszedł w podobnym kierunku co Watts w "Ślepowidzeniu", tylko zamiast obracać na wszystkie strony pojęcie świadomości, tu mamy bardzo mocne...

Niewciągająca fabuła, chociaż to już trzecia książka cyberpunkowa, po Trylogii Ciągu i Czarnych Oceanach, do której nie moge sie przekonać. Historia opiera się głównie na ciągłej walce. Jak dla mnie jest to nudne i nawet świat hi-tech nie jest w stanie zmienić tego obrazu. Chyba po prostu ze świata SF musze wyrzucić cyberpunk.

Niewciągająca fabuła, chociaż to już trzecia książka cyberpunkowa, po Trylogii Ciągu i Czarnych Oceanach, do której nie moge sie przekonać. Historia opiera się głównie na ciągłej walce. Jak dla mnie jest to nudne i nawet świat hi-tech nie jest w stanie zmienić tego obrazu. Chyba po prostu ze świata SF musze wyrzucić cyberpunk.