Wiedza obiektywna. Ewolucyjna teoria epistemologiczna

Kocham Poppera. Czytałam ze trzy razy. Jeśli macie przeczytać jedną książkę z filozofii nauki, to to może być dobry pomysł.

Kocham Poppera. Czytałam ze trzy razy. Jeśli macie przeczytać jedną książkę z filozofii nauki, to to może być dobry pomysł.

Autor uważa, że głownym zajęciem w filozofii i w nauce powinno być poszukiwanie prawdy, jako korespondencji z faktami. Rozwój nauki polega na przechodzeniu od starych problemów do nowych problemów drogą hipotez i ich obalania. Prawdy nigdy nie osiągniemy, może być tylko aproksymacja do prawdy. Nie lubi Platona, ale jego teoria jest zbliżona do Platona. Siedzimy sobie w jaskini i kolejnymi hipotezami, teoriami staramy się jak najlepiej opisać cienie na ścianie. Według Poppera rodzimy się już z pewną wiedzą.
Twierdzi,że nigdy nie interesują go słowa, definice, ich znaczenie. Słowom przeciwstawia stwierdzenia (które też składają się ze słow),sensowi - prawdziwość. Ale jak porozumieć się kiedy pod słowem bęą tkwiły różne znaczenia. Oprócz tego sam wprowadza definicje np. prawdoupodobnienie, broni definicji Tarskiego prawdy, tyle tylko, że nazywa to teoriami.
Wprowadza pojęcie trzeciego świata. Pierwszy świat jest to świat fizyczny, drugi - doświadczeń swiadomości, zaś trzeci to świat logiczny treści książek, biblotek pamięci komputerów i im podobnych. Jednak granica pomiędzy drugim i trzecim światrm jest płynna, gdyż później włacza do niego część języka, część procesów zachodzących w umyśle. A więć drugi świat to świat instyktów. Walczy ciągle z wiedzą subiektywną interesuje go tylko wiedza obiektywna, ale czy kiedyś każda wiedza przed opublikwaniem, nie była wiedzą subiektywną. Przyznaje, że trzeci świat jest dziełem ludzkim, ale podkreśla, że ten świat istnieje w znacznej mierze autonomicznie i tworzy własne problemy.Najważniejsza jest sama autonomia i anonimowość trzeciego świata. Czy trzeci świat jest anonimowy, skoro zbudowali go konkretni twórcy i sam powołu?je się na teotie tych twórców? Przypomina mi to platonowski świat ideii, niezależny i autonomiczny od ludzi, tyle tylko, że zamiast ideii mamy problemy i hipotezy, amy kierujemy reflektor naszej uwagi na jakiś problem. Ale żeby zając się daną hiopotezą musi ona "wejść" do naszej świadomości.
Walcząc z empiryzmem podważa znaczenie obserwacji. Jest przekonany, że teorie, przynajmniej pewne prymitywne teorie lu oczekiwania zawsze poprzedzają obserwacje. Dlatego uważa,że nie wychodzimy od obserwacji, ale zawsze od problemu.Obserwacja zawsze zakłada pewien system oczekiwań. Oczekiwania te można sformułować w formie pytań. Filozofiia ponoć powstała z zadziwienia światem, a więc z obserwacji. Nie zakłada nic takiego jak kontemplacja świata. Czy przyglądając się czemuś, muszę mieć zawsze pytanie i oczekiwanie? Czy nigdy właśnie z obsewrwacji nie pojawiło się Pytanie.
Jego obalanie indukcji nie przekonało mnie.
Rozdział o chmurach i zegarach był jedną wielką chmurą, a raczej mgłą. Przenosząc z teorii nauki na świat organizmów i psychologię schemat: problem - próbne rozwiązanie- eliminacja błedów- nowy problem zapomina że do egzystencj musi się przyjąć jakieś rozwiązanie problemu, bo inaczej wchodzimy w pętlę.
Książka interesująca, wciagająca, ale zakłada pewne minimum wiedzy z matematyki i fizyki, bo jest to jego świat. Podoba mi się prównanie,że wiedza jest pewnego rodzaju drzewem, która z latami coraz bardziej się rozgałęziała, a teraz niektóre jej gałązki łączą się, ale nigdy nie wrósi do jednolitego pnia.

Autor uważa, że głownym zajęciem w filozofii i w nauce powinno być poszukiwanie prawdy, jako korespondencji z faktami. Rozwój nauki polega na przechodzeniu od starych problemów do nowych problemów drogą hipotez i ich obalania. Prawdy nigdy nie osiągniemy, może być tylko aproksymacja do prawdy. Nie lubi Platona, ale jego teoria jest zbliżona do Platona. Siedzimy sobie w...