Kto wiatr sieje...

W poprzedniej części, jak i w tej- zmęczyła mnie postać Barta. Wkurzała mnie. do tego stopnia, że chciałam jak najszybciej skończyć czytać obie te książki.

Z plusów, fajnie że „kto wiatr sieje” jest pisana z perspektywy Cathy, o wiele przyjemniej się czytało, mimo wszystko. Oczywiście sięgnę po ostania część, aby mieć komplet.

W poprzedniej części, jak i w tej- zmęczyła mnie postać Barta. Wkurzała mnie. do tego stopnia, że chciałam jak najszybciej skończyć czytać obie te książki.

Z plusów, fajnie że „kto wiatr sieje” jest pisana z perspektywy Cathy, o wiele przyjemniej się czytało, mimo wszystko. Oczywiście sięgnę po ostania część, aby mieć komplet.

Ten tom to powrót Cathy jako narratora i całe szczęście. Ta postać w bardzo dobry sposób przedstawia wydarzenia, które w "Kto sieje wiatr" nie są już tak porywające jak przy poprzednich częściach.
Owszem, dzieją się liczne tragedie, jednak jest zdecydowanie znacznie spokojniej. Powiedziałabym nawet, że akcja jest dość monotonna.

Jednak muszę przyznać, że autorka potrafi tworzyć nastrój grozy. Przez całą książkę czuć było niepokój i widmo zbliżającej się katastrofy. Albo raczej katastrof.

Czułam ogromną frustrację z licznych powodów. Znów mamy niedopowiedzenia. Czytelnik czeka na odpowiedzi, których ostatecznie nie dostaję. Nie pojmuję też stosunku większości postaci do Barta, który jest realnym zagrożeniem dla społeczeństwa. Chris też mnie zawiódł, bo naprawdę po tym, co się działo w poprzednim tomie, nie dostrzega żadnego powtarzającego się schematu? Niektórym postaciom odebrało rozum.

Końcówka książki okazała się rozczarowująca. Owszem, stała się ogromna tragedia, ale naprawdę mam wierzyć, że to całkowicie zmieniło osobowość Barta, który nagle się obudził? Gdzie rozwinięcie wątku jego przemiany? A tak mamy tylko "bum!" i zakończenie. To było tak napisane "'na odwal się", że aż mi się przykro zrobiło.

Ta książka miała jednak sporo dobrych momentów. To telenowela o poniekąd przeklętej rodzinie, której odcinki uzależniają.

Ten tom to powrót Cathy jako narratora i całe szczęście. Ta postać w bardzo dobry sposób przedstawia wydarzenia, które w "Kto sieje wiatr" nie są już tak porywające jak przy poprzednich częściach.
Owszem, dzieją się liczne tragedie, jednak jest zdecydowanie znacznie spokojniej. Powiedziałabym nawet, że akcja jest dość monotonna.

Jednak muszę przyznać, że autorka potrafi...

Tom 4 ,,Kto wiatr sieje,, jest zdecydowanie lepiej napisany niż tom 3 ,,A jeśli ciernie,, . Jest tutaj powrót do odbudowanego Foxworth Hall , gdzie wszystko się zaczęło, jest walka z demonami przeszłości , jest zaginiony wujek Joel ,który też ma manię na tle biblii jak Bart , sa ciągłe wyrzuty o brak uczuć, o adopcje córki ,o faworyzacje rodzeństwa ,no i oczywiście są zadrady. Całe 4 tomy uważam za jedną z lepszych serii jaki udało mi się przeczytać i teraz poraz zakupić część 5.

Tom 4 ,,Kto wiatr sieje,, jest zdecydowanie lepiej napisany niż tom 3 ,,A jeśli ciernie,, . Jest tutaj powrót do odbudowanego Foxworth Hall , gdzie wszystko się zaczęło, jest walka z demonami przeszłości , jest zaginiony wujek Joel ,który też ma manię na tle biblii jak Bart , sa ciągłe wyrzuty o brak uczuć, o adopcje córki ,o faworyzacje rodzeństwa ,no i oczywiście są...

Czwarta część sagi o Dollangangerach, i tak samo wciągająca jak poprzednie.

Czwarta część sagi o Dollangangerach, i tak samo wciągająca jak poprzednie.

Ludzie kochani, jakim cudem ta sama osoba jest autorką zarówno pierwszej (fantastycznej) części sagi, jak i pozostałych (tragicznych!!!)? Co tutaj się wydarzyło? I tak, sięgnę po 5 tom, bo z tą serią niestety łączy mnie relacja love-hate o.O

Ludzie kochani, jakim cudem ta sama osoba jest autorką zarówno pierwszej (fantastycznej) części sagi, jak i pozostałych (tragicznych!!!)? Co tutaj się wydarzyło? I tak, sięgnę po 5 tom, bo z tą serią niestety łączy mnie relacja love-hate o.O

Zdecydowanie lepsza niż poprzednia część. Powrót Cathy jako narratora uznaję za duży plus. Pojawia się wiele bardzo inspirujących zdań, które świetnie nadają się na cytat. Moim ulubionym jest, gdy Cathy tłumaczy Bartowi czym jest według niej miłość. Wspaniałe.
Za minus muszę uznać to, jak autorka potraktowała męża Cathy, znajdując mu pracę dzięki której wracał do domu jedynie w weekendy (i to nie wszystkie!). Przez całą książkę myślałam, że jego nieobecność ma jakiś powód. Podejrzewałam, że ją zdradza. Później jednak zauważyłam, że nawet gdy się pojawiał to i tak nie znaczył zbyt wiele dla fabuły. Zupełnie jakby autorce znudziła się jego postać. Dla mnie to przykre, bo bardzo go lubiłam.
Chcę też napisać słówko o Cindy. Cóż, nie sądziłam, że jestem w stanie znielubić kogokolwiek bardziej niż Barta, ale jednak. Nieprzyzwoicie rozpieszczona panna, aż przykro się czytało sceny z jej udziałem.
Nie rozumiem też dlaczego nie został dokładnie wyjaśniony wypadek Jory'iego.
Oprócz tego nie mogę mieć żadnych zastrzeżeń, czytało mi się bardzo przyjemnie.

Zdecydowanie lepsza niż poprzednia część. Powrót Cathy jako narratora uznaję za duży plus. Pojawia się wiele bardzo inspirujących zdań, które świetnie nadają się na cytat. Moim ulubionym jest, gdy Cathy tłumaczy Bartowi czym jest według niej miłość. Wspaniałe.
Za minus muszę uznać to, jak autorka potraktowała męża Cathy, znajdując mu pracę dzięki której wracał do domu...

Taka ksiązkowa wersja " Mody na sukces" Niekończąca się opowieść o rodzinie, gdzie wszyscy są piękni i bogaci

Taka ksiązkowa wersja " Mody na sukces" Niekończąca się opowieść o rodzinie, gdzie wszyscy są piękni i bogaci

Kolejna część rodziny Dollangangerów wciągnęła mnie jak wcześniejsze części. Bardzo polubiłam bohaterów - nawet dziwnego Barta. Przyznaje ze ostatnie strony wzruszyły mnie do łez. Szkoda że została mi ostatnia część. Polecam 🤗

Kolejna część rodziny Dollangangerów wciągnęła mnie jak wcześniejsze części. Bardzo polubiłam bohaterów - nawet dziwnego Barta. Przyznaje ze ostatnie strony wzruszyły mnie do łez. Szkoda że została mi ostatnia część. Polecam 🤗

W tej części rodzeństwo wraz z rodziną powraca do willi ,w której spotkało ich wiele złego .Właścicielem owej posiadłości zostaje młodszy syn.
Pech niestety nie opuszcza rodziny .Koniec tomu mnie zaskoczył,choć można było się domyślić iż coś się wydarzy .
Moim zdanie najsłabsza jak do tej pory,ciągnęła mi się.

W tej części rodzeństwo wraz z rodziną powraca do willi ,w której spotkało ich wiele złego .Właścicielem owej posiadłości zostaje młodszy syn.
Pech niestety nie opuszcza rodziny .Koniec tomu mnie zaskoczył,choć można było się domyślić iż coś się wydarzy .
Moim zdanie najsłabsza jak do tej pory,ciągnęła mi się.

Tę część czytało się o wiele lepiej i szybciej. Bardziej mnie wciągnęła, dlatego też tak szybko ją przeczytałam. Tak jak myślałam, była nieco naciągana, ale mimo wszystko podobała mi się. Historia Chrisa i Cathy dobiegła końca, dalsze losy dzieci też zostały zdradzone, więc akceptuję finał sagi jaki mi dano. Podobało mi się to, że historia nieco zatoczyło koło i odebrałam to jako klątwę rodziny Foxworthów - wszystko zakończyło się w domu, w którym rozpoczęła się akcja.

Tę część czytało się o wiele lepiej i szybciej. Bardziej mnie wciągnęła, dlatego też tak szybko ją przeczytałam. Tak jak myślałam, była nieco naciągana, ale mimo wszystko podobała mi się. Historia Chrisa i Cathy dobiegła końca, dalsze losy dzieci też zostały zdradzone, więc akceptuję finał sagi jaki mi dano. Podobało mi się to, że historia nieco zatoczyło koło i odebrałam...