Nasz mały PRL. Pół roku w M-3 z trwałą, wąsami i maluchem

Małżeństwo w ramach projektu postanawia przenieść się czasowo w 1981 rok. Czytając przeniosłam się we wspomnieniach w tamte lata- byłam dzieckiem, więc inaczej się na wszystko patrzy. Powróciłam do tego co było fajne i dobre :) A bohaterzy tej opowieści musieli zrezygnować z wielu u wczesnych rzeczy - musieli dopasować się do tamtych realiów. Co im sprawiło trudności i jak sobie poradzili ? - ja się uśmiecham ja mogę westchnąć, bo czy to były początki lat 80 czy koniec to niewiele się zmieniło, a lata 90 też dla mnie nie były fajne.

Małżeństwo w ramach projektu postanawia przenieść się czasowo w 1981 rok. Czytając przeniosłam się we wspomnieniach w tamte lata- byłam dzieckiem, więc inaczej się na wszystko patrzy. Powróciłam do tego co było fajne i dobre :) A bohaterzy tej opowieści musieli zrezygnować z wielu u wczesnych rzeczy - musieli dopasować się do tamtych realiów. Co im sprawiło trudności i jak...

Najgorszy reportaż jaki do tej pory przeczytałam, dwójka inteligentnych dziennikarzy postanowiła przenieść się w czas PRL w 2011 roku. Miała być niezła zabawa,a wyszedł koszmar. Dowcipne miały być opisy strojów, papieru toaletowego -drapiacego, pieluch tetrowych, Fiata 126p. Wyszedł koszmarek reporterek Wyśmiewanie tych czasów to teraz norma- może tak odbiorą to ludzie którzy słyszeli tylko o nich i porównują je do czasów współczesnych. Ja żyłam w tych czasach, kochałam, brałam ślub wychowałam dwójkę dzieci, nie zgadzam się z wyśmiewaniem. Autorzy zapomnieli że nie da Się przenieść w przeszłość, to tylko rzeczy, ludzie którzy wtedy żyli mieli swoje marzenia nadzieję strach i tego nie da się odtworzyć.A Autorzy nie żyli w czasie PRL, nie mają pojęcia o pewnych sprawach, dla książki porześlizgneli się po wierzchu, zrobili sobie dobrą zabawę .My musieliśmy żyć w tych czasach i się w nich odnaleźć ,to co innych śmieszy dla nas było codziennością i nie było zabawne , ale prawdziwe. No cóż pobawili się pośmiali z dawnych czasów i wreszcie koniec Może w następnym reportażu wrócą do czasów jeszcze dawniejszych - Adamczycha i Jan Paweł czekają!

Najgorszy reportaż jaki do tej pory przeczytałam, dwójka inteligentnych dziennikarzy postanowiła przenieść się w czas PRL w 2011 roku. Miała być niezła zabawa,a wyszedł koszmar. Dowcipne miały być opisy strojów, papieru toaletowego -drapiacego, pieluch tetrowych, Fiata 126p. Wyszedł koszmarek reporterek Wyśmiewanie tych czasów to teraz norma- może tak odbiorą to ludzie...

To jeden z pierwszych reportaży w moim życiu! Przeczytany dzięki jednej z booktuberek. Sama urodziłam się w 87 roku więc PRL znam tylko z opowieści ale nie tyko podziwiałam małżeństwo za pomysłowość i wytrwałość ale przede wszystkim za poczucie humoru. Serdecznie polecam cudownie lekka lektura

To jeden z pierwszych reportaży w moim życiu! Przeczytany dzięki jednej z booktuberek. Sama urodziłam się w 87 roku więc PRL znam tylko z opowieści ale nie tyko podziwiałam małżeństwo za pomysłowość i wytrwałość ale przede wszystkim za poczucie humoru. Serdecznie polecam cudownie lekka lektura

Tak, powrót we wspomnieniach do PRL-owego trzepakowo-podwórkowego dzieciństwa (do LO poszłam już w wolnej Polsce).
Tak, wybuchy śmiechu przy historiach z maluchem (MALUCHEM),wizytach u fryzjera, ripostach Mani ("bo w Pelelelu nie ma pampersów!"),odtwarzaniem stania w kolejce.
Ale to nie wszystko. Autorzy odbyli wiele rozmów, cytują nam sporo książek, analizują, dlaczego wraz z ulgą związaną ze zdjęciem z barków konieczności wyczerpującej walki o byt, straciliśmy coś bezpowrotnie... Przede wszystkim relacje.
Pamiętam, że jeszcze na studiach wpadanie do kogoś bez zapowiedzi było normą (w akademiku na drzwiach wisiał specjalny notesik z ołówkiem - przyszedłeś, nie zastałeś, napisz). Teraz nawet telefon poprzedza sms "Mogę zadzwonić?"
Książka "Delicje ciotki Dee", często cytowana w tekście, kiedyś rozśmieszała i wprawiała w niedowierzanie. Teraz wprawia w zadumę, w jakim miejscu jesteśmy...

Tak, powrót we wspomnieniach do PRL-owego trzepakowo-podwórkowego dzieciństwa (do LO poszłam już w wolnej Polsce).
Tak, wybuchy śmiechu przy historiach z maluchem (MALUCHEM),wizytach u fryzjera, ripostach Mani ("bo w Pelelelu nie ma pampersów!"),odtwarzaniem stania w kolejce.
Ale to nie wszystko. Autorzy odbyli wiele rozmów, cytują nam sporo książek, analizują, dlaczego...

Powrót do PRL-u na pół roku? Takiemu eksperymentowi poddało się małżeństwo Witold Szabłowski i Izabela Meyza. Pomysł śmieszny i fajny, ale nie wydaje mi się, żeby para z małym dzieckiem mogła w dzisiejszych czasach wytrwać 6 miesięcy bez telefonu, internetu, z pralką Franią i bez wielu innych udogodnień. Niemniej fajnie było przypomnieć sobie buty relaksy, kawę Select, marmurkową kurtkę z odsuwanymi rękawkami czy napój w woreczku. Duży plus za dobrze oddany klimat tamtych czasów.

Powrót do PRL-u na pół roku? Takiemu eksperymentowi poddało się małżeństwo Witold Szabłowski i Izabela Meyza. Pomysł śmieszny i fajny, ale nie wydaje mi się, żeby para z małym dzieckiem mogła w dzisiejszych czasach wytrwać 6 miesięcy bez telefonu, internetu, z pralką Franią i bez wielu innych udogodnień. Niemniej fajnie było przypomnieć sobie buty relaksy, kawę Select,...

Lekko się czyta, ale i refleksje również chwyta. Bywa zabawnie, bywa i smutno. Sama myśl o podobnym eksperymencie zapewne w niejednej głowie powstała, ale z realizacją pewnie byłoby krucho. Za to najbardziej autorów szanuję.

Lekko się czyta, ale i refleksje również chwyta. Bywa zabawnie, bywa i smutno. Sama myśl o podobnym eksperymencie zapewne w niejednej głowie powstała, ale z realizacją pewnie byłoby krucho. Za to najbardziej autorów szanuję.

czy da się odtworzyć PRL w latach 2000? na taki pomysł wpadła dziennikarska para Szabłowski & Meyza. po miesiącach przygotowań z wygodnego mieszkania w centrum warszawy, internetu, centrów handlowych i wszechobecnego dobrobytu przenieśli się na pół roku do ursynowskiego M3, wyjętego z lat 80 - z boazerią na ścianach, fiatem 126P pod blokiem, maszyną do pisania i sernikiem z białego twarogu i ziemniaków na deser po zupie nic na obiad. jak odnaleźli się w tej nowej, komunistycznej rzeczywistości? jak wpłynęła ona na ich relacje ze społeczeństwem, przyjaciółmi i rodziną, a w końcu: samymi sobą? jak poradzili sobie z prozą codzienności bez kapitalistycznych zdobyczy cywilizacyjnych, czasem tak podstawowych i prozaicznych jak pralka, podpaski czy... banany?

miałam nieco większe oczekiwania związane z lekturą tej książki. czasem rozdziały dłużyły się i nie wnosiły niemal niczego nowego, oprócz kolejnych cytowanych dzieł i artykułów. owszem, nieco nadgryziony jest PRL i jego ówczesny klimat. ale spodziewałam się większej ilości anegdot z codziennego życia, na jego różnych płaszczyznach.

dużym plusem jest spora ilość zdjęć, które faktycznie mocno przypominają fotografie wykonane w latach 80. na plus są też autentyczne przepisy i tipy prosto z wydań "pani domu", drukowanych do roku 1983. czyta się szybko i lekko, język jest dogodny i dostosowany dla każdego czytelnika. 🙂

jeśli zatem komuś marzy się podróż w czasie lub poznanie polskich realiów w latach komunizmu - to na pewno dobra pozycja wyjściowa!

czy da się odtworzyć PRL w latach 2000? na taki pomysł wpadła dziennikarska para Szabłowski & Meyza. po miesiącach przygotowań z wygodnego mieszkania w centrum warszawy, internetu, centrów handlowych i wszechobecnego dobrobytu przenieśli się na pół roku do ursynowskiego M3, wyjętego z lat 80 - z boazerią na ścianach, fiatem 126P pod blokiem, maszyną do pisania i sernikiem z...

Dziennikarz Witold Szabłowski i jego żona Izabela Meyza postanowili w ramach niecodziennego eksperymentu przenieść się wraz z 2-letnią córeczką na pół roku do czasów PRL-u, dokładniej do przełomu lat 1981/1982.
Przenieść się dosłownie, ponieważ zdecydowali się na przeprowadzkę do mieszkania, które nie było remontowane od lat 80-tych, oraz codzienne funkcjonowanie pośród mebli i sprzętów z tamtego okresu. Zamienili laptopy, telefony komórkowe i przesiadywanie przed kolorowym telewizorem na próby integrowania się z sąsiadami, domówki z przyjaciółmi i wakacyjną wyprawę pociągiem na Mazury.
Na głowie Izabeli pojawiła się trwała, a nad górną wargą Witolda bujny wąs. Oboje przekonali się jak to było nosić ubrania non-iron, oraz skórzane sandały i kozaki relaxy. Nauczyli się pić kawę plujkę i jeść pomidorową z glutem. Pisać na maszynie Łucznik i poruszać się po mieście komunikacją miejską, oraz szybko się psującym Fiatem 126p. Czasami nie było wody, innym razem brakowało prądu..
Wszystko to opisują w sposób dość zabawny i nie sposób się nie uśmiechnąć czytając o ich przygodach i perypetiach, jakie przeżyli przez te pół roku, chociaż momentami widoczne jest zniechęcenie i zmęczenie eksperymentem.
W książce oprócz relacji autorów znaleźć też można fragmenty artykułów, reportaży jakie ówcześnie się ukazywały, oraz wspomnień osób, które opowiadają jak żyło im się w tamtym okresie. Momentami odczuć można lekki przesyt tymi dodatkami podczas lektury.
Dla jednych, lubiących smaczki z epoki PRL-u to będzie interesująca pozycja do przeczytania, dla innych rodzaj podróży sentymentalnej. Natomiast dla tych, którzy nie mają pojęcia, że były czasy, kiedy pomarańcze jadło się tylko kilka razy w roku, a zamiast przed komputerem czas spędzało się przed blokiem z kolegami może to być ciekawa lekcja.

Dziennikarz Witold Szabłowski i jego żona Izabela Meyza postanowili w ramach niecodziennego eksperymentu przenieść się wraz z 2-letnią córeczką na pół roku do czasów PRL-u, dokładniej do przełomu lat 1981/1982.
Przenieść się dosłownie, ponieważ zdecydowali się na przeprowadzkę do mieszkania, które nie było remontowane od lat 80-tych, oraz codzienne funkcjonowanie pośród...

Nie jest książka dobra, jest jednak ciekawa. Ciekawa zarówno jako obraz socjologiczny jak i jako zwykle wywlekanie dzieciństwa. Trochę jak własne wspomnienia. Czyta die niczym dłuższy reportaż w WO czy tam Wyborczej. Troszkę to wszystko fałszywe i z zadęciem. Jednak nostalgia pozwala przymknąć na to oko. Mimo wszystko warto jeśli urodziło się w latach 70 ubiegłego wieku.

Nie jest książka dobra, jest jednak ciekawa. Ciekawa zarówno jako obraz socjologiczny jak i jako zwykle wywlekanie dzieciństwa. Trochę jak własne wspomnienia. Czyta die niczym dłuższy reportaż w WO czy tam Wyborczej. Troszkę to wszystko fałszywe i z zadęciem. Jednak nostalgia pozwala przymknąć na to oko. Mimo wszystko warto jeśli urodziło się w latach 70 ubiegłego wieku.

Brawo za eksperyment. Książka ciekawa.

Brawo za eksperyment. Książka ciekawa.