Wyspa. Opowieści podróżne

Jak przystało na zbiór autorstwa różnych autorów, jedne reportaże są lepsze, drugie trochę mniej. Czytało się z ciekawością.

Jak przystało na zbiór autorstwa różnych autorów, jedne reportaże są lepsze, drugie trochę mniej. Czytało się z ciekawością.

Kto by oczekiwał tylko opowieści stricte malujących obrazy wyspiarskie, srogo się zawiedzie. Jak w poprzedniej części o Ameryce, niektóre opowiadania podobały mi się bardziej, inne mniej. Niektóre przedstawiają zwyczaje wyspiarzy, ich codzienność, tradycje czy specyficzność a inne traktują wyspę jako metaforę choćby samotności, duchowości czy emigracji. Generalnie polecam!

Kto by oczekiwał tylko opowieści stricte malujących obrazy wyspiarskie, srogo się zawiedzie. Jak w poprzedniej części o Ameryce, niektóre opowiadania podobały mi się bardziej, inne mniej. Niektóre przedstawiają zwyczaje wyspiarzy, ich codzienność, tradycje czy specyficzność a inne traktują wyspę jako metaforę choćby samotności, duchowości czy emigracji. Generalnie polecam!

Szukałam innej Wyspy na Legimi i przez przypadek trafiłam na tę pozycję. Czasy są jakie są (koronawirus, drodzy potomni) więc czytanie reportaży podróżniczych to jedyne, co nam (współczesnym) biegunom pozostało. Chociaż w zasadzie ciężko nazwać te teksty podróżniczymi, bo nikt tam nie biega z wywieszonym językiem i aparatem, realizując punkty z listy.

Autorzy mają różną motywację, mnie rozczuliła wyprawa śladami ulubionego autora na Korsykę oraz porzucenie pięknych plaż Madagaskaru na rzecz wyprawy "na południe". Dobór tekstów też jest znaczący - znajdziecie tam trochę przyrody, religii, sztuki, tradycji, piękna, wykluczenia, przemocy. Trochę świata - właśnie takiego jakim jest.

Szukałam innej Wyspy na Legimi i przez przypadek trafiłam na tę pozycję. Czasy są jakie są (koronawirus, drodzy potomni) więc czytanie reportaży podróżniczych to jedyne, co nam (współczesnym) biegunom pozostało. Chociaż w zasadzie ciężko nazwać te teksty podróżniczymi, bo nikt tam nie biega z wywieszonym językiem i aparatem, realizując punkty z listy.

Autorzy mają różną...

„Wyspa” stanowi zbiór najlepszych reportaży, relacji z podróży i esejów, które pierwotnie ukazały się w kwartalniku „Kontynenty” w latach 2012–2018. Wraz z autorami niniejszej publikacji zwiedzamy archipelagi (np. Galapagos i Wyspy Boromejskie),chodzimy po wyspach dużych (np. Madagaskarze, wyspie Honsiu czy Nowej Zelandii),ale i tych małych, jak szwedzka wyspa Fårö czy włoska Lampedusa. W miarę przewracania kartek okazuje się, że słowo „wyspa” niekoniecznie musi być traktowane dosłownie, słownikowo. Może mieć również wydźwięk metaforyczny czy symboliczny. Dzięki temu mamy okazję zajrzeć na Świętą Górę położoną na greckim półwyspie Athos, do klasztoru Mar Musa w Syrii albo chociażby do kościoła trapistów w Novém Dvoře w Czechach. A jeśli chodzi o zawartość tekstów? O czym są? W skrócie – o wszystkim. Każdy z piszących na swój własny sposób snuje opowieść o miejscu, w którym był. Mówi o tym, co go poruszyło, zauroczyło, o tym, co jest dla niego ważne. Jedni skupiają się na kulturze i ludziach, kolejni – na historii (też tej burzliwej – wojennej, kolonizacyjnej) czy na sytuacji bieżącej, a jeszcze inni do swoich opowieści wlewają więcej refleksji, zadumy, otaczającej ich natury.

Trudno trafić (być może to niemożliwe) na antologię, w której wszystkie teksty podobałyby nam się w równym stopniu. Tak samo jest w przypadku „Wyspy”. W końcu zebrano tu wielu autorów, o różnym poziomie umiejętności literackich, stylu, łatwości przekazywania swoich myśli, odmiennym postrzeganiu świata i wrażliwości. To sprawia, że jedne opowieści wciągają mocniej, są nam bliższe, potrafią bardziej poruszyć, zaciekawić, a wobec innych przechodzimy obojętnie. Nie jest to wada. Dzięki temu dostajemy barwny zbiór, w którym każdy może znaleźć coś dla siebie. Coś, co sprawi, że dowiemy się czegoś nowego o świecie, ludziach, historii, co zapadnie nam w serca albo zainspiruje do działania.

Oczywiście i ja znalazłam w „Wyspie” swoje ulubione opowieści. Jedną z nich jest „Podróż do źródeł czasu” Marka Pernala o jego wyprawie na Galapagos. Tekst podobał mi się z dwóch powodów. Po pierwsze pozwolił mi spojrzeć na ten archipelag z innej strony. Do tej pory kojarzył mi się on jedynie z badaniami naukowymi (dla przykładu mogę polecić książkę Jonathana Weinera „Dziób zięby”),a tu nagle stał się celem wyprawy turystycznej, pozwalającej na własne oczy zobaczyć ten niezwykły, tak długo odseparowany od reszty świata ekosystem. Po drugie – przemówił do mnie styl prowadzenia opowieści, niespieszny, plastycznie opisujący otoczenie, nieco refleksyjny. Podobnie miałam (w sensie powodu nr 2) z Piotrem Milewskim i jego „Do piekła, a potem dalej. Dziennik podróży na Półwysep Shimokita”. Autor potrafił w niezwykle malowniczy sposób oddać atmosferę miejsca, dzięki czemu można było niemalże poczuć, jakby samemu chodziło się po świątyni Bodai-ji, spędzało czas w barze Saro czy podziwiało wschód słońca w porcie Ōma.

Aleksandra Pawlicka i Jacek Pawlicki w tekście „Życie z ta moko” pokazali inną stronę tatuaży. Podczas pobytu w Rotorua na Wyspie Północnej Nowej Zelandii zetknęli się z kulturą Maorysów, dla których tatuaż to nie tylko moda, wybryk, lecz coś znacznie głębszego. To ich dziedzictwo, historia, duma, narodowa tożsamość. Bardzo ciekawa i poruszająca opowieść. Z kolei Paweł Cywiński w „Mar Musa” opowiada o klasztorze położonym w pobliżu miasta An-Nabk w Syrii. Przede wszystkim jednak jest to historia niezwykłego człowieka – włoskiego jezuity Paola Dall’Oglio. To dzięki niemu klasztor odżył na nowo i stał się miejscem prawdziwego dialogu, otwartości, atmosfery jedności, mimo tego, że przybywali tam pielgrzymi różnych wyznań. Naprawdę dobry tekst, wzbudzający emocje i dający do myślenia.

Chętnie wspomniałabym jeszcze o paru innych opowieściach, ale mój tekst mógłby osiągnąć wtedy nieprzyzwoicie długi rozmiar. Najlepiej będzie, jeśli sami sięgnięcie po tę książkę i poszukacie własnych perełek – historii, które zostaną z wami na dłużej. Świat jest wspaniały. Warto go poznawać, nawet jeśli miałaby to być jedynie wędrówka palcem po mapie czy siedzenie z nosem w książkach.

Tekst powstał przy współpracy z Szortalem.
https://wporywienatchnienia.blogspot.com/2019/08/wyspa-opowiesci-podroznicze-antologia.html

„Wyspa” stanowi zbiór najlepszych reportaży, relacji z podróży i esejów, które pierwotnie ukazały się w kwartalniku „Kontynenty” w latach 2012–2018. Wraz z autorami niniejszej publikacji zwiedzamy archipelagi (np. Galapagos i Wyspy Boromejskie),chodzimy po wyspach dużych (np. Madagaskarze, wyspie Honsiu czy Nowej Zelandii),ale i tych małych, jak szwedzka wyspa Fårö czy...