Germinal

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, nie oceniać, ale na pewno nie przejdziesz obok niej z obojętnością !!!
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, nie oceniać, ale na pewno nie przejdziesz obok niej z obojętnością !!!
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

Dobrze widać podział klasowy

Dobrze widać podział klasowy

zakazana w Rosji carskiej, Niemczech, Włoszech, lokalnie w USA - XIX–XX w. - radykalna krytyka kapitalizmu, opis strajków, „podżeganie klasowe”...

zakazana w Rosji carskiej, Niemczech, Włoszech, lokalnie w USA - XIX–XX w. - radykalna krytyka kapitalizmu, opis strajków, „podżeganie klasowe”...

„Pod ziemią, w głębi mrocznych kopalni, kiełkowało ziarno przyszłej zemsty, która miała pewnego dnia rozsadzić ziemię”.

„Germinal” to książka, która nie prosi o uwagę – ona ją brutalnie wymusza. Zola stworzył dzieło totalne, będące jednocześnie porywającą powieścią, dokumentem socjologicznym i mrocznym poematem o ludzkiej nędzy.

Główny bohater, Etienne Lantier, przybywa do górniczej osady Montsou w poszukiwaniu pracy. Znajduje ją w kopalni Voreux. Nazwa ta nie jest przypadkowa – pochodzi od francuskiego słowa oznaczającego „żarłoczność”. Kopalnia jest tu przedstawiona jako mityczny potwór, który codziennie rano pożera setki ludzi, by wieczorem wypluć ich wycieńczonych, brudnych i coraz biedniejszych. Kiedy zarząd kopalni, pod pretekstem kryzysu, obniża stawki płac, Etienne staje na czele buntu. Strajk, który miał być drogą do godności, przeradza się w makabryczny taniec głodu, przemocy i rozpaczy.

Zola nie odwraca wzroku. Opisuje duszność niskich, kalustrofobicznych chodników, pot, zwierzęce odruchy ludzi doprowadzonych do ostateczności oraz brutalność tłumu. To literatura, którą czuje się fizycznie – w płucach (od pyłu węglowego) i w żołądku (z głodu bohaterów). Zola po mistrzowsku opisuje psychologię tłumu, który potrafi być zarówno heroiczny, jak i potwornie okrutny.

Lektura „Germinala” to doświadczenie wyczerpujące demonstrujące, co dzieje się z człowiekiem, gdy odbierze mu się wszystko poza instynktem przetrwania. Mimo że od premiery minęło już 140 lat, „Germinal” nadal pozostaje aktualnym krzykiem o sprawiedliwość.

„Pod ziemią, w głębi mrocznych kopalni, kiełkowało ziarno przyszłej zemsty, która miała pewnego dnia rozsadzić ziemię”.

„Germinal” to książka, która nie prosi o uwagę – ona ją brutalnie wymusza. Zola stworzył dzieło totalne, będące jednocześnie porywającą powieścią, dokumentem socjologicznym i mrocznym poematem o ludzkiej nędzy.

Główny bohater, Etienne Lantier, przybywa...

Przejmująca historia, trochę się mi dłużyła lektura, niemniej dobrze napisana powieść.

Przejmująca historia, trochę się mi dłużyła lektura, niemniej dobrze napisana powieść.

Fikcyjna miejscowość górnicza z północy Francji, ale jeśli pogrzebiemy w polskiej historii to w podobnym, trochę późniejszym czasie do całkiem realnego północnego departamentu Nord-Pas-de-Calais wyjechało setki tysięcy polskich robotników do pracy w kopalniach, prawdopodobnie w podobnych warunkach jakie przedstawia Zola w tej smutnej powieści. Codzienne zmagania ludzi by tylko zaspokoić podstawowe potrzeby, gdy zarządzający, właściciele i akcjonariusze kopalni w bardzo niewielkim stopniu przejmują się wyzyskiem dostarczycieli ich bogactwa (choć są wyjątki). Pojawia się też obraz rewolucyjnego fermentu. Nie jest to jednolity ruch, składający się z idealistów, karierowiczów, mających różne wizje sposobów wywalczenia poprawy warunków. No i całkiem prywatne pragnienia, animozje i uwarunkowania. Wstrząsająco naturalistyczna i monumentalna to powieść w iście rewolucyjnym duchu.

Fikcyjna miejscowość górnicza z północy Francji, ale jeśli pogrzebiemy w polskiej historii to w podobnym, trochę późniejszym czasie do całkiem realnego północnego departamentu Nord-Pas-de-Calais wyjechało setki tysięcy polskich robotników do pracy w kopalniach, prawdopodobnie w podobnych warunkach jakie przedstawia Zola w tej smutnej powieści. Codzienne zmagania ludzi by...

Przejmujący obraz społeczeństwa Francji końca XIX wieku z perspektywy górników pracujących w kopalniach w jednym z centrów wydobycia węgla kamiennego.

Ludzie cienie, pracujący całymi dniami za groszowe stawki , w warunkach stałego zagrożenia życia, nieustannie narażeni na urazy , potęgowane brakiem podstawowych środków ochronnych , w wymagających warunkach otoczenia z pomocą najprostszych, prymitywnych przyrządów, pod nadzorem wymagającej i bezwzględnej warstwy kierowniczej, pozbawieni wszelkich perspektyw na zmianę swego położenia.

Rodziny robotnicze stłoczone w ciasnych, nieszczelnych, bezwietrznych pomieszczeniach , które bardziej przypominały pomieszczenia hodowlane niż mieszkania dla ludzi, pozbawieni prywatności, gdzie każdy głos, szelest, uścisk dłoni czy pocałunek stawał się automatycznie przeżyciem całego osiedla.

Stłoczone, pokoleniowe rodziny, zajmujące najczęściej jedna izbę , wyzbyta wszelkich wygód, gdzie każdy dzień i noc przebiegał według niepisanego , ale bezwiednie powtarzanego rytuału.

Wszechobecna bieda i niedostatek, szarość i zmęczenie, ubóstwo materialne i zdrowotne,luźne, bezemocjonalne relacje międzyludzkie.

Dzieci , bez nadzoru i opieki, wychowywane bez zasad i reguł, pozbawione opieki dorosłych, zdolne do zabójstw w imię dobrej zabawy. Zdeprawowane , głodne i ogołocone z człowieczeństwa, wydane na świat w jedynym akcie rozkoszy górniczej szarości życia. Maltretowane fizycznie i emocjonalnie, zawsze głodne dziewczęta rozpoczynające inicjację seksualna wbrew sobie i naturze ludzkiej. Wybierane najczęściej przez starszych mężczyzn, gwałcone dla zasady i z przyzwoleniem społecznym , nastoletnie konkubiny , za którymi nie wstawiał się nikt z bliskich. Dzieci, których jedyną funkcją życiową było jak najszybsze podjęcie pracy i materialne wsparcie rodziny.

Wśród tej masy społecznej istnieje wąska grupa właścicieli kopalń, ludzi z przywilejami i tytułami, ludzi wykształconych i teoretycznie światłych , którzy jednak nie potrafią dostrzec i właściwie ocenić otaczającego ubóstwa ogółu i rozpoznać narastającego niezadowolenia społecznego , a które w szczytowym momencie, pod wpływem zewnętrznej agitacji przeradza się w akcję protestacyjną robotników.

Burżuazyjna warstwa właścicieli kopalń wydaje się całkowicie odizolowana od otaczającej rzeczywistości. Pogrążona w bezwiednym konsumpcjonizmie, trawiona przez egoizm klasowy realizuje się wyłącznie z kontemplacji rzeczywistości i wysublimowanej formie rozpusty.

Wydaje się , że jedyne co łączy te odmienne grupy społeczne to właśnie żądza seksualna. Wśród górników są to akty niemal zwierzęce , w kopalniach, szynkach, na hałdach , na szybko, z jednostronną satysfakcją samca alfy, wśród kapitalistów role są odwrócone. To żony właścicieli kopalń , wśród rozbudowanych form towarzyskich, pełnych pikanterii i dbałości o pozory upajają się w wybrykach seksualnych , nawet z przedstawicielami własnej rodziny.

O ile początkowo strajk przebiega w sposób zorganizowany i spokojny , o tyle w miarę upływu czasu , wobec niewzruszonego stanowiska zarządu kopalń , przy stałe pogłębiających się niedostatkach i narastającej biedzie , rozłam wśród strajkujących stale się pogłębia.

Masa ludzka , która wspólnie pracowała i wegetowala w zatłoczonych osiedlach pozbawionych tajemnic, wbrew pozorom nigdy nie była monolitem. Jej wspólnotowym mianownikiem była wyłącznie beznadzieja i chroniczna bieda. To spoiwo ludzi pozbawionych nadziei w starciu z głodem jednostki i rodzin nigdy nie miało szansy przetrwać.

Narastające animozje wśród strajkujących, niewzruszona postawa władz, postępujący głód i beznadzieja musiał i doprowadza do kulminacji . Interwencja wojska pociąga za sobą ofiary śmiertelne i dramat poszczególnych ludzi i rodzin.

Bunt pracującej biedoty , chwilowo zjednoczył masy społeczne w dążeniu do zmiany ich życiowej sytuacji. Agitowani ideałami walki z wyzyskiem, pojęciami wspólnej własności dóbr , w naiwnej wierze oczekiwali zwycięstwa swoich postulatów. Wierzyli w słuszność własnych krzywd, które winny być wynagrodzone. Sukces zjednoczenia robotników przeciwko właścicielom kopalń był wyłącznie przeżyciem krótkotrwałym i tymczasowym. Upadek oporu i powrót do rzeczywistości pociągnął za sobą jeszcze większą biedę, zwątpienie i alienację mas pracujących, a przede wszystkim jeszcze bardziej podzielił społeczeństwo na wyzyskiwanych i wyzyskiwaczy.

Przejmujący opis intencyjnego zniszczenia jednej z kopalni przez rosyjskiego anarchistę, uwięzienie pod ziemią garstki głównych bohaterów, uporczywa walka współpracowników o ich uwolnienie domyka obrazu beznadziei i podziałów , wizji Zoli , społeczeństwa Francji tych trudnych lat XIX wieku

Przejmujący obraz społeczeństwa Francji końca XIX wieku z perspektywy górników pracujących w kopalniach w jednym z centrów wydobycia węgla kamiennego.

Ludzie cienie, pracujący całymi dniami za groszowe stawki , w warunkach stałego zagrożenia życia, nieustannie narażeni na urazy , potęgowane brakiem podstawowych środków ochronnych , w wymagających warunkach otoczenia z...

Pomimo, że książka powstała w 1885 roku to nie wieje od niej nudą, wręcz przeciwnie przez większość czasu jest bardzo wciągająca. Zola przedstawia nam obraz ubogiego środowiska francuskich górników z północy, którzy niezadowoleni ze swoich warunków pracy wznoszą bunt i zaczynają krwawy strajk. Swoją drogą słusznie, gdyż warunki w jakim przyszło im funkcjonować były zatrważające - życie w wiecznym strachu przed śmiercią, głodzie i wyzyskiwaniu przez burżuazję. Mimo woli walki świat ukazuje swoje brutalne oblicze - strajk upada nie uzyskawszy praktycznie niczego. Górnicy wracają do punktu 0...ale czy na pewno do samego zera?

Zola bardzo trafnie obrazuje tamten świat, opisy są na tyle realistyczne, że czytelnik może poczuć ówczesną atmosferze na własnej skórze. Widać, że problem uciskania klasy robotniczej był bliski sercu autora, w treści da się wyczuć jego własne poglądy i osobisteą nadzieję na zmianę w kraju. Jest to książka smutna i brutalna, ale mająca na celu pokazać ideę, która z czasem może przerodzić się w coś większego. Pomimo, że strajk nie przyniósł oczekiwanego rezultatu, to zasiał ziarenko, które z czasem wykiełkuje i przerodzi się w prawdziwą rewolucję. Ogólnokrajową. Nie bez powodu wpisana na listę ksiąg zakazanych, jak zresztą jego wszystkie pozostałe dzieła.

Pomimo, że książka powstała w 1885 roku to nie wieje od niej nudą, wręcz przeciwnie przez większość czasu jest bardzo wciągająca. Zola przedstawia nam obraz ubogiego środowiska francuskich górników z północy, którzy niezadowoleni ze swoich warunków pracy wznoszą bunt i zaczynają krwawy strajk. Swoją drogą słusznie, gdyż warunki w jakim przyszło im funkcjonować były...

Do końca masz nadzieję, że to sie jednak skończy dobrze...

Do końca masz nadzieję, że to sie jednak skończy dobrze...

Jeżeli ktoś oczekuje dobrych zakończeń to tutaj tego nie znajdzie. Realistyczna aż do bólu, wytwarza dyskomfort, który nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej warto przeczytać!

Jeżeli ktoś oczekuje dobrych zakończeń to tutaj tego nie znajdzie. Realistyczna aż do bólu, wytwarza dyskomfort, który nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej warto przeczytać!