Animal'z

Te rysunki, ten styl, niezwykle zapadł mi w pamięć. Bardzo lubię wpatrywać się w nie, nawet bez czytania fabuły, tak po prostu popatrzeć, jakoś, nie wiem czemu, uspokaja mnie to, pokazując jak wielką wyobraźnię i talent może mieć twórca.
Fabularne to dzieło dziwaczne, ale ja takie lubię akurat, chociaż nie zawsze. Tutaj to wszystko idealnie pasuje pod grafikę.
Ja osobiście uwielbiam, chociaż do końca nie mam pojęcia czemu. Ciężkie dzieło.

Te rysunki, ten styl, niezwykle zapadł mi w pamięć. Bardzo lubię wpatrywać się w nie, nawet bez czytania fabuły, tak po prostu popatrzeć, jakoś, nie wiem czemu, uspokaja mnie to, pokazując jak wielką wyobraźnię i talent może mieć twórca.
Fabularne to dzieło dziwaczne, ale ja takie lubię akurat, chociaż nie zawsze. Tutaj to wszystko idealnie pasuje pod grafikę.
Ja osobiście...

Dochodzę do wniosku, że Enki Bilal jest szaleńcem... taki "piękny umysł". Jego sposób myślenia jest niezwykle abstrakcyjny. Tworzy słowa i obrazy w niemal niepojętej konfiguracji... nic dziwnego, że wielu czytelnikom ich sens umyka. Fabuła jest zwyczajnie dziwaczna. Da się to odczuć w niemal każdym jego komiksie czy filmie jak "Tykho Moon", "Bunker Palace Hotel" czy "Kobieta pułapka".

Jego styl rysowania zmienił się drastycznie od czasów Tetralogii Potwora, chociaż jego zapowiedzi były widoczne już w okładkach i niektórych scenach Trylogii Nikopola. Teraz już zupełnie inny rysunek niż w np. kultowym "Polowaniu". Widać też, że Bilalem targa obsesja... ryb i stworzeń morskich.

Wszystko to składa się na mocno udziwnione kreacje. Być może to abstrakcja, surrealizm albo strumień myśli, przekuty w słowo-obraz. Tak, ten album jest właśnie taki: trudny, niezrozumiały lecz nieskończenie piękny. Bilal gra barwami, pociągnięciami kredek (?). Dialogi nic nie wyjaśniają a działania bohaterów nie mają większego sensu. Może bardziej chodzi o emocje?

Bardzo lubię kształty postaci tworzonych przez Bilala, zwłaszcza kobiety. Już w cyklu o potworze wpadła mi w oko Leil Zohary. Wszystkie one mają w sobie coś wspólnego... podobnie mężczyźni. Dziwni ale piękni ludzie.

Symboliczny jest ten cykl powtarzających się kadrów człowieka i kota. Jak dla mnie one maja więcej sensu niż fabuła komiksu.

Jak widać, trudno ocenić ten album. To jest zupełnie inny świat... dosłownie i w przenośni.

Dochodzę do wniosku, że Enki Bilal jest szaleńcem... taki "piękny umysł". Jego sposób myślenia jest niezwykle abstrakcyjny. Tworzy słowa i obrazy w niemal niepojętej konfiguracji... nic dziwnego, że wielu czytelnikom ich sens umyka. Fabuła jest zwyczajnie dziwaczna. Da się to odczuć w niemal każdym jego komiksie czy filmie jak "Tykho Moon", "Bunker Palace Hotel" czy...

Lubię rysunki Bilala ale ten komiks wizualnie nie przypadł mi do gustu; prawdopodobnie przez to, że jest dość monochromatyczny żaden kadr nie zapadł mi w pamięć. Fabularnie też mnie nie przekonuje i wygląda jak mały fragment większej historii, z którego nic tak naprawdę nie wynika. Po paru latach ponownie przeczytałem ten komiks i miałem wrażenie jakbym czytał go po raz pierwszy, tak bardzo nie zapadł mi w pamięć, a zdarza mi się to bardzo rzadko.
Komiks sam w sobie wydany bardzo ładnie.

Lubię rysunki Bilala ale ten komiks wizualnie nie przypadł mi do gustu; prawdopodobnie przez to, że jest dość monochromatyczny żaden kadr nie zapadł mi w pamięć. Fabularnie też mnie nie przekonuje i wygląda jak mały fragment większej historii, z którego nic tak naprawdę nie wynika. Po paru latach ponownie przeczytałem ten komiks i miałem wrażenie jakbym czytał go po raz...

Strasznie się wynudziłem, ale rysunki były przyjemne dla oka.

Strasznie się wynudziłem, ale rysunki były przyjemne dla oka.

Jedynym problem tej świetnie narysowanej i bardzo ciekawie wymyślonej historii jest to, że początkowo czytelnik skacze między postaciami, które w zasadzie wizualnie są bardzo podobne, więc może zdarzyć się chwila zagubienia. Po krótkiej rozkminie wszystko zaczyna układać się w sensowną i chyba nawet oryginalną całość jak na wyeksploatowany do granic temat postapokaliptycznej przyszłości po klęsce ekologicznej. Dodatkowo sprawnie to rozpisano nie atakując czytelnika nadmiarem testu, co przy ciężarze samej fabuły mogłoby tę opowieść po prostu zabić. Zdecydowanie warto

Jedynym problem tej świetnie narysowanej i bardzo ciekawie wymyślonej historii jest to, że początkowo czytelnik skacze między postaciami, które w zasadzie wizualnie są bardzo podobne, więc może zdarzyć się chwila zagubienia. Po krótkiej rozkminie wszystko zaczyna układać się w sensowną i chyba nawet oryginalną całość jak na wyeksploatowany do granic temat...

Enki Bilal konsekwentnie o świecie wynaturzonym. Pastelowe, szarobure otoczenie zagubione w przesmykach, gdzie katastrofa ekologiczna dotknęła środowisko, a ludzkie szczątki wyrzuciło na brzeg, by człowiek radził sobie w pojedynkę w zagrożeniu. Ktoś może zasugerować, że autor ociera się o grafomanię czy przerost formy nad treścią. Uważam, że owszem - niekiedy uderzy o niezrozumiały bełkot, lecz dostrzegam migawki niebezpieczeństwa związanego z przyszłością rasy ludzkiej i fauny. Dosyć nieszablonowe podejście do postapokaliptycznej wizji świata, która nie ma wyraźnego początku ani końca. Depresyjne, brudne i wymagające pełnego skupienia, ale wynagradza cierpliwych czy silnych mentalnie na opary psychologiczne. Są tu mistyczne sceny wyjęte z surrealistycznych obrazów, jak latający żółw (!),albo otrzymujemy jeźdźca, który pędzi przez martwe pustkowie na zebrze (!!),i do tego cytuje Dostojewskiego, Flauberta czy Alberta Camus.

Enki Bilal konsekwentnie o świecie wynaturzonym. Pastelowe, szarobure otoczenie zagubione w przesmykach, gdzie katastrofa ekologiczna dotknęła środowisko, a ludzkie szczątki wyrzuciło na brzeg, by człowiek radził sobie w pojedynkę w zagrożeniu. Ktoś może zasugerować, że autor ociera się o grafomanię czy przerost formy nad treścią. Uważam, że owszem - niekiedy uderzy o...

Komiks przypadł mi do gustu dopiero za drugim podejściem. Trudno się połapać za pierwszym razem o co chodzi, za drugim też nie lepiej. Do tej pory nie wiem jak się ma okładka do treści komiksu. Może jestem za głupi, kto wie. Od pierwszego wejrzenia spodobały mi się natomiast rysunki. Wszystko jest ładnie narysowane oprócz postaci kobiecych. Enki Bilal rysuje tutaj kobiety wzorując się chyba na strachu na wróble, nic dziwnego, że ludzkość w komiksie wymiera ;)

Komiks przypadł mi do gustu dopiero za drugim podejściem. Trudno się połapać za pierwszym razem o co chodzi, za drugim też nie lepiej. Do tej pory nie wiem jak się ma okładka do treści komiksu. Może jestem za głupi, kto wie. Od pierwszego wejrzenia spodobały mi się natomiast rysunki. Wszystko jest ładnie narysowane oprócz postaci kobiecych. Enki Bilal rysuje tutaj kobiety...

Konsekwencja. Tym słowem można kreślić twórczość Enkiego Bilala. Odkąd wypracował własny styl ilustracyjny i narracyjny, my czytelnicy wiemy, że biorąc kolejny jego album do ręki możemy spodziewać się książki na najwyższym poziomie. Chociaż w sumie, nie tylko. Film, w którym ten francuski artysta maczał palce "Tykho Moon", też wyglądał jak kadry jego komiksów.
"Animal'z" to w sumie kilkaset obrazów pastelowych, które w trakcie przeglądania układają się w całość. W jedną historię. Szarość, którą Bilal dopracował do perfekcji świetnie podkreśla atmosferę postapokaliptyczną, strachu, niepewności, końca świata(?).
Szczerze polecam. Pozycja droga, jednak, jak na Egmont przystało wydana na wysokim poziomie.

Konsekwencja. Tym słowem można kreślić twórczość Enkiego Bilala. Odkąd wypracował własny styl ilustracyjny i narracyjny, my czytelnicy wiemy, że biorąc kolejny jego album do ręki możemy spodziewać się książki na najwyższym poziomie. Chociaż w sumie, nie tylko. Film, w którym ten francuski artysta maczał palce "Tykho Moon", też wyglądał jak kadry jego komiksów.
"Animal'z" to...

przejrzałem w empiku, jestem oczarowany

przejrzałem w empiku, jestem oczarowany