Czy jednak te reakcje empatyczne generują zachowania moralne? Ostatecznie możemy przecież reagować na cierpienia innych nie wiedząc, że na nie reagujemy. Nieraz wpadałem ponury nastrój i dopiero później uświadamiałem sobie, że Stało się tak dlatego, ponieważ np. rozmawiałem z kimś, kto cierpiał na depresję (psychologowie nazywają to zjawisko ,,zakażeniem emocjonalnym''). Bez świadomości powodu, dla którego cierpimy, takie dzielenie z kimś uczuć jest moralnie obojętne. Tym, co nadaje moc empatii, jest przecież fakt, iż dostrzegamy i wiemy, że czujemy to, co czuje ktoś inny. Jeśli odczuwam twój ból, ale nie wiem, że to twój ból – jeśli myślę, że to mój ból – to ci nie pomogę. Jeśli tak właśnie jest z małymi dziećmi, to ich miłe gesty nie mogą być powodowane empatią.

Pustkę mógłby wypełnić tylko ktoś, kto by mnie kochał. Niestety samo jego imię niczego nie wypełni. Ja chcę wiedzieć. Chcę, żeby mi to powiedział raz, drugi, dziesiąty, żeby powtarzał ciągle. Chcę móc przesuwać palcami po jego twarzy i wiedzieć, że to jest moja twarz. I chcę razem z nim iść w to nieznane, tajemnicze, co jest przed nami, odległe i bliskie jednocześnie.

Pustkę mógłby wypełnić tylko ktoś, kto by mnie kochał. Niestety samo jego imię niczego nie wypełni. Ja chcę wiedzieć. Chcę, żeby mi to powiedział raz, drugi, dziesiąty, żeby powtarzał ciągle. Chcę móc przesuwać palcami po jego twarzy i wiedzieć, że to jest moja twarz. I chcę razem z nim iść w to nieznane, tajemnicze, co jest przed nami, odległe i bliskie jednocześnie.

Można by powiedzieć, że zniekształcenie Obrazu powstaje, gdy wstydzę się za innego (lęk przed tym wstydem, wedle słów Fajdrosa, powstrzymywał greckich kochanków na drodze ku Dobru, gdyż każdy musiał pod spojrzeniem drugiego czuwać nad własnym obrazem). A wstyd pochodzi z podporządkowania: inny, na skutek drobnego zdarzenia dostrzeżonego jedynie przez moją przenikliwość lub mój obłęd, ukazuje się nagle – odsłania się, rozdziera, zostaje wywołany w fotograficznym znaczeniu słowa – jako ujarzmiony przez instancję, która sama należy do porządku uległości: widzę (kwestia wizji), jak nagle coś go zaprząta, jak szaleńczo czy po prostu uporczywie stara się podobać, okazywać szacunek, dostosowywać do rytuałów światowca, licząc na zdobycie uznania. Albowiem zły Obraz nie jest obrazem złośliwym; to obraz małostkowy: pokazuje mi innego, w uścisku płaskiego świata społecznego. Albo jeszcze: inny ulega zniekształceniu, gdy sam staje po stronie banałów, które świat głosi po to, by poniżyć miłość: inny staje się osobą stadną).

Można by powiedzieć, że zniekształcenie Obrazu powstaje, gdy wstydzę się za innego (lęk przed tym wstydem, wedle słów Fajdrosa, powstrzymywał greckich kochanków na drodze ku Dobru, gdyż każdy musiał pod spojrzeniem drugiego czuwać nad własnym obrazem). A wstyd pochodzi z podporządkowania: inny, na skutek drobnego zdarzenia dostrzeżonego jedynie przez moją przenikliwość lub mój ...

Zabijamy to, co najbardziej kochamy.

Zabijamy to, co najbardziej kochamy.

Czasami człowiek musi po prostu biec.

Czasami człowiek musi po prostu biec.

Ale wiemy, że ludzie są gatunkiem, który jest w stanie sobie poradzić w każdych warunkach.

Ale wiemy, że ludzie są gatunkiem, który jest w stanie sobie poradzić w każdych warunkach.

- Czy opat nie zastanawia się czasem, że może to nie my gramy w go, ale go gra w nas? - pyta Shiroyama.

- Czy opat nie zastanawia się czasem, że może to nie my gramy w go, ale go gra w nas? - pyta Shiroyama.

Gdybym miała władzę nad światem, pieniądze nie byłyby w użyciu.

Gdybym miała władzę nad światem, pieniądze nie byłyby w użyciu.

Latanie jest piękne. nie macie o tym pojęcia, bo jesteście niewolnikami, więźniami swoich czasów ograniczonych do pieniędzy i władzy.

Latanie jest piękne. nie macie o tym pojęcia, bo jesteście niewolnikami, więźniami swoich czasów ograniczonych do pieniędzy i władzy.

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!