Samotność pojawiła się niespodziewanie pewnego deszczowego poranka. Ogrzewałam ręce przy kominku, kiedy poczułam jej ciężkie dłonie na ramionach. Pomimo bliskości ognia ogarnął mnie chłód. Zastygłam, czekając na kolejny ruch samotności. Nie nastąpił. Chłód przeniknął mnie dogłębnie, wtedy zrozumiałam, że już nigdy nie doświadczę bliskości drugiego człowieka, że nie poznam ciepła miłości rozchodzącego się po całym ciele, ludzki dotyk już nigdy mnie nie rozgrzeje. Ludzie - do tej pory tak interesujący - stali się nagle nudni i uciążliwi. Z utęsknieniem wypatrywałam wieczorów i nocy. Spędzałam je, siedząc na ławce przed domem i obserwując gwiazdy. Ojciec powiedział mi kiedyś, że jego dom jest na jednej z nich. Wyobrażałam sobie miejsce, w którym mieszkał. Ciekawiło mnie, czy widać stamtąd Ziemię i czy Darakaczi czasami o nas myśli. Chciałam się tam dostać i zobaczyć go jeszcze raz, przekonać się, czy tęskni za mną. Zastanawiałam się, czy w tamtym świecie jego skóra jest równie miękka, a oczy tak samo bezbarwne. Zawsze, kiedy o tym myślałam, ściskałam w rękach sakiewkę z proszkiem.

Nie ma takiego cierpienia, którego miłość nie byłaby w stanie uleczyć.

Nie ma takiego cierpienia, którego miłość nie byłaby w stanie uleczyć.

Kocham cię! Kocham nie dlatego, żebyś i ty mnie kochał, żebym chciała przez to szczęścia, nie dlatego - ja cię kocham, kocham i nic więcej.

Kocham cię! Kocham nie dlatego, żebyś i ty mnie kochał, żebym chciała przez to szczęścia, nie dlatego - ja cię kocham, kocham i nic więcej.

Szukałem listu, który napisała do mnie któregoś dnia, i tych słów u dołu kartki: "Mleczu, kocham cię...". I pomyślałem, że to jest magia. Kochać kogoś. To nie jesteś ty i nie są to oni. To nie jest w tobie, to jest pomiędzy tobą.

Szukałem listu, który napisała do mnie któregoś dnia, i tych słów u dołu kartki: "Mleczu, kocham cię...". I pomyślałem, że to jest magia. Kochać kogoś. To nie jesteś ty i nie są to oni. To nie jest w tobie, to jest pomiędzy tobą.

Jestem człowiekiem, który chciałby wieśc życie heroiczne i uczynic świat znośniejszym - przynajmniej we własnych oczach. Jeżeli w chwilach słabości, rozleniwienia, potrzeby daję upust gniewowi - rozpalony do czerwoności wybucham wściekłością ostudzoną, bo ujętą w słowa, w jakimś namiętnym śnie opakowanym w poetyckie obrazy - zaakceptujcie to albo nie... ale dajcie mi spokój!
Jestem człowiekiem wolnym i ta wolnośc jest mi potrzebna. Muszę byc sam. Czuję potrzebę analizowania swego wstydu i rozpaczy w osamotnieniu; potrzeba mi słońca i brukowych ulicznych kamieni - bez towarzyszy, bez rozmów; muszę stac twarzą w twarz ze sobą, mając za towarzystwo jedynie muzykę własnego serca. Czego ode mnie chcecie? Kiedy mam coś do powiedzenia, publikuję to. Kiedy mam coś do ofiarowania ofiarowuję to. Mdli mnie od waszej wścibskiej ciekawości! Wasze komplementy są upokarzające! Wasze herbatki - trujące! Nikomu nic nie jestem winien. Odpowiadał będę jedynie przed samym Bogiem - jeśli On istnieje!

Jestem człowiekiem, który chciałby wieśc życie heroiczne i uczynic świat znośniejszym - przynajmniej we własnych oczach. Jeżeli w chwilach słabości, rozleniwienia, potrzeby daję upust gniewowi - rozpalony do czerwoności wybucham wściekłością ostudzoną, bo ujętą w słowa, w jakimś namiętnym śnie opakowanym w poetyckie obrazy - zaakceptujcie to albo nie... ale dajcie mi spokój! Rozwiń Zwiń

Są pośród nas ludzie, którzy uważają, że jesteśmy na świecie po to, aby pomagać innym. Są również ci, którzy nie umieją pomóc nawet samym sobie.

Są pośród nas ludzie, którzy uważają, że jesteśmy na świecie po to, aby pomagać innym. Są również ci, którzy nie umieją pomóc nawet samym sobie.

Wątki snów, zamiast stopic się w jedno na jakimś nocnym ekranie i rychło się ulotnic, znaczą siecią głębokich żyłkowań - niczym gładź agatu - niespokojne zakątki naszego ciała. Istnieje coś jakby kształtowanie człowieka poprzez sen. Nakłada się on na wszelkie inne rodzaje. O kimś, bezustannie kształtowanym przez sen, można by rzec, iż przeżył nader dogłębnie wszelkie akty swego okrucieństwa.
Tym bardziej, że nie sposób owych snów klasycznych, tych pierwszych, jakie nawiedzają dzieciństwo, uznac za naiwne; są one niczym Atrydzi i czerpią siły z tragedii.

Wątki snów, zamiast stopic się w jedno na jakimś nocnym ekranie i rychło się ulotnic, znaczą siecią głębokich żyłkowań - niczym gładź agatu - niespokojne zakątki naszego ciała. Istnieje coś jakby kształtowanie człowieka poprzez sen. Nakłada się on na wszelkie inne rodzaje. O kimś, bezustannie kształtowanym przez sen, można by rzec, iż przeżył nader dogłębnie wszelkie akty swego...

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Historia jest wprawiana w ruch przez wszystko, co da się wymienić na pieniądze.

Historia jest wprawiana w ruch przez wszystko, co da się wymienić na pieniądze.

Żal ci faceta? – zdziwiła się. – Nie warto ich żałować. Są tylko po to, aby zapewnić nam życie na poziomie. Miłość nie ma sensu, kto jak kto, ale ty powinnaś dobrze zdawać sobie z tego sprawę. Nie pamiętasz, jacy faceci przychodzą do klubu? W większości są żonaci i dzieciaci, co jednak nie przeszkadza im pieprzyć się na prawo i lewo z przygodnymi partnerkami. Szastają forsą, aby zaspokoić swoje pragnienia. To skończone kanalie, które należy wykorzystać i wycisnąć z nich kasę, tak jak wyciska się sok z cytryny. Tylko to się liczy.

Żal ci faceta? – zdziwiła się. – Nie warto ich żałować. Są tylko po to, aby zapewnić nam życie na poziomie. Miłość nie ma sensu, kto jak kto, ale ty powinnaś dobrze zdawać sobie z tego sprawę. Nie pamiętasz, jacy faceci przychodzą do klubu? W większości są żonaci i dzieciaci, co jednak nie przeszkadza im pieprzyć się na prawo i lewo z przygodnymi partnerkami. Szastają forsą, ab...