Na poziomie postrzeżenia świadomość klasyfikuje przedmioty zgodnie z ich uniwersalnymi właściwościami; to również okazuje się niewystarczające, dlatego na poziomie rozsądku świadomość zaczyna narzucać własne prawa rzeczywistości. Hegel ma tu na myśli prawa fizyki newtonowskiej i opartą na nich wizję wszechświata. Choć prawa te uważa się zwykle za część rzeczywistości, którą odkrył Newton i inni naukowcy, Hegel uznaje, że są one tylko przedłużeniem klasyfikacji surowych danych doświadczenia przez świadomość. Tak jak wpisywanie tych danych w uniwersalne kategorie istotowe dla języka sprawia, że możliwa jest komunikacja, tak prawa fizyki stanowią sposób na ujęcie danych w postać spójniejszą i bardziej przewidywalną. Pojęcia stosowane w tym procesie – takie jak „grawitacja” czy „siła” – nie są rzeczami, które postrzegamy w świecie, ale konstruktami tworzonymi przez nasz rozsądek po to, byśmy mogli lepiej uchwycić rzeczywistość.
Świadomość na poziomie rozsądku nie dostrzega prawdziwej natury tych konstruktów; uznaje je za przedmioty, które należy zrozumieć. My, którzy śledzimy proces rozwoju świadomości, dostrzegamy jednak, że świadomość próbuje tu tak naprawdę zrozumieć własne wytwory. Przyjmuje siebie za własny przedmiot. Oznacza to, że osiągnęła punkt, w którym może dokonywać refleksji nad sobą samą. Jest utajoną samowiedzą.

Ani nadzieja, ani miłość nie przynoszą dowodów prawdy.

Ani nadzieja, ani miłość nie przynoszą dowodów prawdy.

między mężczyzną a kobietą tak zwana miłość jest porą roku. I jeśli na początku pora ta jest świętem kwitnienia, na końcu jest tylko stertą zgniłych liści.

między mężczyzną a kobietą tak zwana miłość jest porą roku. I jeśli na początku pora ta jest świętem kwitnienia, na końcu jest tylko stertą zgniłych liści.

Są ta­cy, którzy uciekają od cier­pienia miłości. Kocha­li, za­wied­li się i nie chcą już ni­kogo kochać, ni­komu służyć, ni­komu po­magać. Ta­ka sa­mot­ność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od sa­mego życia. Za­myka się w sobie.

Są ta­cy, którzy uciekają od cier­pienia miłości. Kocha­li, za­wied­li się i nie chcą już ni­kogo kochać, ni­komu służyć, ni­komu po­magać. Ta­ka sa­mot­ność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od sa­mego życia. Za­myka się w sobie.

Taki wąski się świat zrobił jak korytarz, coraz mniej ludzi się w nim mieści.

Taki wąski się świat zrobił jak korytarz, coraz mniej ludzi się w nim mieści.

Jest tylko jeden powód, dla którego ludzie uciekają. (...) Bo nie chcą zostać złapani.

Jest tylko jeden powód, dla którego ludzie uciekają. (...) Bo nie chcą zostać złapani.

Żal to okropne uczucie. Zżera od środka, aż w końcu doprowadza człowieka do ruiny.

Żal to okropne uczucie. Zżera od środka, aż w końcu doprowadza człowieka do ruiny.

Latanie jest piękne. nie macie o tym pojęcia, bo jesteście niewolnikami, więźniami swoich czasów ograniczonych do pieniędzy i władzy.

Latanie jest piękne. nie macie o tym pojęcia, bo jesteście niewolnikami, więźniami swoich czasów ograniczonych do pieniędzy i władzy.

Całe życie skierowane ku pieniądzom to śmierć. Odrodzenie jest w bezinteresowności.

Całe życie skierowane ku pieniądzom to śmierć. Odrodzenie jest w bezinteresowności.

Słysząc słowa „uczciwość” lub „wysokie morale”, Vogon Jeltz sięgał po słownik wyrazów obcych, słysząc brzęczenie większej gotówki, sięgał po kodeks karny i czym prędzej go wyrzucał.

Słysząc słowa „uczciwość” lub „wysokie morale”, Vogon Jeltz sięgał po słownik wyrazów obcych, słysząc brzęczenie większej gotówki, sięgał po kodeks karny i czym prędzej go wyrzucał.