List do nienarodzonego dziecka

KONIECZNIE !

KONIECZNIE !

Przeczytana w jednym tchem
Porusza dogłębnie
Książkę powinien przeczytać każdy żeby zobaczyć z jakimi rozterkami musi się mierzyć kobieta w ciąży
Jaką dezycję by nie podjęła zawsze czuję że mogła zrobić coś lepiej…

Przeczytana w jednym tchem
Porusza dogłębnie
Książkę powinien przeczytać każdy żeby zobaczyć z jakimi rozterkami musi się mierzyć kobieta w ciąży
Jaką dezycję by nie podjęła zawsze czuję że mogła zrobić coś lepiej…

Książka wprawdzie krótka, ale ładunek emocjonalny ogromny. Oriana Fallaci w dyplomację się nie bawi i przedstawia dosadnie tezy każdego ze stronninctw. Ale przy tym wszystkim, jest jakby z boku i pozostawia ocenę czytelnikowi. Czasem wzrusza, za chwilę przeraża.
Naprawdę warto przeczytać jej dzieło.

Książka wprawdzie krótka, ale ładunek emocjonalny ogromny. Oriana Fallaci w dyplomację się nie bawi i przedstawia dosadnie tezy każdego ze stronninctw. Ale przy tym wszystkim, jest jakby z boku i pozostawia ocenę czytelnikowi. Czasem wzrusza, za chwilę przeraża.
Naprawdę warto przeczytać jej dzieło.

Przeczytana ponownie po ponad 20 latach

Przeczytana ponownie po ponad 20 latach

To książka, która dotyka najgłębszych zakamarków ludzkich emocji i pytań o życie. Choć napisana wiele lat temu, jej przesłanie nadal pozostaje aktualne. Oriana Fallaci w formie intymnego listu rozmawia z nienarodzonym dzieckiem, zastanawiając się nad macierzyństwem, odpowiedzialnością i rolą kobiety w decydowaniu o swoim ciele. To historia, która porusza, inspiruje do refleksji i prowokuje do dyskusji.
W książce autorka nie ucieka od trudnych tematów – porusza kwestie aborcji, wolności wyboru, ale także macierzyństwa jako głębokiej, osobistej decyzji. To nie tylko monolog, ale też podróż przez dylematy, które mogą dotknąć każdą kobietę. Z jednej strony autorka pisze z głębi serca, z drugiej przedstawia kwestie, które dla wielu są tematem tabu. Siła tej książki tkwi w jej szczerości i odwadze podejmowania kontrowersyjnych tematów.
To wyjątkowe dzieło nie daje łatwych odpowiedzi, ale skłania do zadania sobie pytań. Czy kobieta powinna decydować o swoim ciele i życiu, które w niej się rozwija? Książka pozostawia nas z refleksją, którą każdy musi przemyśleć sam.

To książka, która dotyka najgłębszych zakamarków ludzkich emocji i pytań o życie. Choć napisana wiele lat temu, jej przesłanie nadal pozostaje aktualne. Oriana Fallaci w formie intymnego listu rozmawia z nienarodzonym dzieckiem, zastanawiając się nad macierzyństwem, odpowiedzialnością i rolą kobiety w decydowaniu o swoim ciele. To historia, która porusza, inspiruje do...

Jedna z trzech (obok starego "Filipa II" Parkera i "Wehikułu czasu" Wellsa),które niespodziewanie przeczytałem od początku do końca za jednym zamachem wbrew własnej woli - tak wciągająca i dobra jest to książka.
Zdaje się najbardziej emocjonalna i intymna książka Fallaci, bo - nie oszukujmy się - wiadomo, że pomimo anonimowości narratorki, wszystkie postaci w książkach Fallaci są po części samą autorką, która wlała w nie własne przemyślenia, przeżycia, traumy, błogosławieństwa i przekleństwa.
Tym razem Fallaci pięknie prowadzi nas przez historię ciąży, prowadząc wewnętrzny dialog, pełen sprzecznych opinii i wściekłości. Dialog na tematy najpoważniejsze, które wielokrotnie powracają w twórczości Oriany - życia, macierzyństwa, kobiecości, Boga, śmierci, dumy i Mądrości. Nie agitując bezpośrednio za żadną z odpowiedzi, pozwala czytelnikowi na przeżycie niewiarygodnie trudnych decyzji, cierpienia i szczęścia.

Jedna z trzech (obok starego "Filipa II" Parkera i "Wehikułu czasu" Wellsa),które niespodziewanie przeczytałem od początku do końca za jednym zamachem wbrew własnej woli - tak wciągająca i dobra jest to książka.
Zdaje się najbardziej emocjonalna i intymna książka Fallaci, bo - nie oszukujmy się - wiadomo, że pomimo anonimowości narratorki, wszystkie postaci w książkach...

To moja druga pozycja tej autorki. Dobra pozycja, uniwersalna pozycja dla wszystkich tych, którzy lubią w swoich zmaganiach z życiem polemikę. Autorka książki nakarmi dwa skrajne obozy w dyskusji dot. aborcji.

To moja druga pozycja tej autorki. Dobra pozycja, uniwersalna pozycja dla wszystkich tych, którzy lubią w swoich zmaganiach z życiem polemikę. Autorka książki nakarmi dwa skrajne obozy w dyskusji dot. aborcji.

Oriana w mniej politycznej odsłonie. Tym razem w czułej walce między natalizmem a antynatalizmem.

Oriana w mniej politycznej odsłonie. Tym razem w czułej walce między natalizmem a antynatalizmem.

"Dziecko, życie jest takie męczące. To wojna, która wybucha każdego dnia, a chwile radości są jedynie krótkimi przerwami i trzeba za nie płacić wysoką cenę."

Niesamowicie realistyczny, do bólu szczery monolog kobiety, która zachodzi w nieplanowaną ciążę i tym samym mierzy się z różnymi emocjami narastającymi wokół wizji przyszłego macierzyństwa. W mniemaniu narratorki prowadzi ona rozmowę z rozwijającym się w niej życiem. Uwierzcie, ten "jednostronny dialog" jest naprawdę poruszający; absolutnie intymny, pełny gorzkich słów. Narratorka dzieli się ze swym dzieckiem najbardziej osobistymi przeżyciami; od początku traktuje je jako istotę, która słyszy; która rozumie; traktuje "płód" jako kompana do rozmowy o życiu. Kobieta czuje się w obowiązku przekazać dziecku jak wygląda świat; próbuje przygotować je na ogromną dawkę rozczarowań; maluje przed nim świat tak jak sama go widzi - przepełniony niesprawiedliwością, ciężką pracą, wiecznymi rozterkami. A w tym wszystkim ukazuje nam czytelnikom cały świat emocji, których doświadcza jako przyszła matka. To czas wielkich pytań: Czy można świadomie sprowadzać na ten świat bezbronne, unoszące się w nicości dziecko? Bo może należy się mu prawo głosu? Tylko jak ten głos wydobyć, jak uzyskać odpowiedź? A z drugiej strony: To przecież nasze ciało, czy egoizmem będzie więc gdy podejmiemy decyzję totalnie samodzielną, wolną od głosów innych? Mnoży się mnóstwo pytań - a zadaniem czytelnika jest odpowiedzieć sobie samemu na nie. Autorka nie wskazuje drogi - pozostawia czytelnikowi wolną wolę. Sama narratorka też tę wolną wolę od autorki otrzymuje - choć inni napierają, próbują przekonać ją do swoich racji - ona uparcie broni prawa do samodecydowania, mimo że tak wiele ta walka ją kosztuje.

Oriana Fallacci z pewnością opiera "List do nienarodzonego dziecka" choć w jakiejś części na własnej historii; co najważniejsze widać, że w tę opowieść wkłada własne emocje. Dlatego też, lektura tak bardzo porusza; zagląda głęboko w naszą duszę i pyta: Co byśmy zrobili będąc w sytuacji bohaterki? Nie bez przyczyny kobieta, która snuje swą opowieść nie posiada imienia - Fallacci tym sposobem daje znać, że tą osobą mogłaby być każda z nas. Spokojnie możemy obsadzić się w jej roli i zmierzyć się z licznymi pytaniami, które domagają się jednoznacznej odpowiedzi.

To co najbardziej urzeka mnie w tej opowieści i w ogóle w samej postawie narratorki, to fakt, że niezależnie od jej wątpliwości, różnych, często trudnych emocji, próbuje z kwitnącym w niej życiem się zakolegować; że traktuje to wzrastające dziecko jako najbliższy obecnie jej sercu byt. Doceniam, że tworzy przestrzeń do tego by zmierzyć się z różnymi aspektami codziennego życia, próbując ujrzeć w każdym z nich swoje dziecko. Przetwarza różne scenariusze; czasem kłóci się sama ze sobą; czasem swe emocje odreagowuje na tkwiącym w niej zalążku życia. I w tych rozmowach wypada niezwykle prawdziwie; prawdziwa jest jej zmienność; prawdziwe są wątpliwości, które posiada w związku z niespodziewaną ciążą. Prawdziwe są obawy o przyszłość, co jest niezwykle uniwersalne dla każdej kobiety, która spodziewa się dziecka. Niezależnie od tego więc kto tę książkę przeczyta; niezależnie od tego jakie ma podejście w temacie aborcji - myślę, że "dobrze się poczuje w tej lekturze", bo ona nie narzuca jednej słusznej odpowiedzi. Pokazuje miliony różnych scenariuszy; ukazując dobre i słabe strony poszczególnych rozwiązań. Tu nikt nie jest zły; tu każdy ma prawo wybrać własną drogę.

Życie, które się rozwija w ciele narratorki ma przed sobą niezwykłą nauczycielkę. Taką, która pyta o zdanie; która w żadną stronę nie jest obojętna; taką, która walczy o możliwość wyboru, z dala od szlachetnych doradców. To niezwykle mądra kobieta, która nie boi się konfrontacji z własnymi emocjami; która nie boi się nazywać rzeczy po imieniu. Choć wizja świata, którą przedstawia wydaje się mocno pesymistyczna, to gdzieś w tych gorzkich słowach kryje się wielka prawda o społeczeństwie, o naszych czynach. Tłumaczy i pokazuje ten świat tak jak najlepiej potrafi; bo każda matka jest inna i ważne wydaje się po prostu to, że próbuje ze wszystkich sił; że poprzez te "rozmowy" oswaja lęk; że próbując przemawiać do tego wzrastającego życia, przyzwyczaja się do pewnej, nowej odsłony "siebie samej". Od teraz jest was dwoje; i jakby nie patrzeć nikt nigdy nie będzie bliżej. Stąd ta szczera spowiedź, stąd czułe dotknięcie każdego bolesnego punktu w duszy.

Przepiękna.

"Dziecko, życie jest takie męczące. To wojna, która wybucha każdego dnia, a chwile radości są jedynie krótkimi przerwami i trzeba za nie płacić wysoką cenę."

Niesamowicie realistyczny, do bólu szczery monolog kobiety, która zachodzi w nieplanowaną ciążę i tym samym mierzy się z różnymi emocjami narastającymi wokół wizji przyszłego macierzyństwa. W mniemaniu narratorki...

Ta nowela jest zaskakująco trochę taka, trochę śmaka. Tu ckliwa, tam podniosła, zarazem niemądra i przenikliwa, banalna i oryginalna, irytująca i poruszająca, wartka i refleksyjna, wszystko naraz, a sumarycznie jest naprawdę błyskotliwa i wartościowa. Jeśli wpadnie Wam w łapska, koniecznie wchłońcie, bo nie jest długa, a w tej bezkompromisowej dwoistości tkwi całkiem wyraźnie ukształtowany sens. Moja pierwsza Fallaci i na pewno nie ostatnia.

Ta nowela jest zaskakująco trochę taka, trochę śmaka. Tu ckliwa, tam podniosła, zarazem niemądra i przenikliwa, banalna i oryginalna, irytująca i poruszająca, wartka i refleksyjna, wszystko naraz, a sumarycznie jest naprawdę błyskotliwa i wartościowa. Jeśli wpadnie Wam w łapska, koniecznie wchłońcie, bo nie jest długa, a w tej bezkompromisowej dwoistości tkwi całkiem...