Kiedyś znałem kolesia, który zbierał jednocentówki. Spytałem go: "Po co je zbierasz?", a on na to: "Bo sto jednocentówek to już dolar". Jakiś anonimowy dupek cię widzi i wspomina o tobie komuś, kto powtarza to komuś innemu, a jeszcze ktoś inny to słyszy, i nagle masz przesrane i zastanawiasz się, jakim, kurwa, cudem. Są niewidoczne, ale istnieją. Te cieniutkie sznureczki przyczyny i skutku. Nie widać ich, ale to nie znaczy, że ich nie ma. "Och, miałem pecha". Gówno prawda.

Spytała go, co może być pięknego w szarym deszczowym dniu, a on opowiadał o niuansach barw, jakie przybierze niebo, drzewa i dachy, kiedy wybiorą się na spacer po południu, o nieposkromionej potędze wzburzonego oceanu, o parasolu, który zbliży ich do siebie, gdy będą szli pod ramię, o szczęściu, jakie odczują, wracając na gorącą herbatę, o ubraniach suszących się przy kominku, o zmęczeniu, które wtedy z nich spłynie(...).

Spytała go, co może być pięknego w szarym deszczowym dniu, a on opowiadał o niuansach barw, jakie przybierze niebo, drzewa i dachy, kiedy wybiorą się na spacer po południu, o nieposkromionej potędze wzburzonego oceanu, o parasolu, który zbliży ich do siebie, gdy będą szli pod ramię, o szczęściu, jakie odczują, wracając na gorącą herbatę, o ubraniach suszących się przy kominku, ...

Mogę powiedzieć tyle: śmierć jest minimum. Minimum wszystkiego. Podczas tych godzin, gdy jesteś tak blisko drugiej osoby, z dwojga niemal stajecie się jednym. Minimum. Miłość jest śmiercią: śmiercią odrębności, śmiercią dystansu, śmiercią czasu. W trzymaniu się z dziewczyną za ręce najpiękniejsze jest to, że po chwili zapominasz, która ręka jest twoja. Zapominasz, że są dwie, nie jedna. Śmierć. Nie ma w niej nic niezdrowego.

Mogę powiedzieć tyle: śmierć jest minimum. Minimum wszystkiego. Podczas tych godzin, gdy jesteś tak blisko drugiej osoby, z dwojga niemal stajecie się jednym. Minimum. Miłość jest śmiercią: śmiercią odrębności, śmiercią dystansu, śmiercią czasu. W trzymaniu się z dziewczyną za ręce najpiękniejsze jest to, że po chwili zapominasz, która ręka jest twoja. Zapominasz, że są dwie, n...

Miłość to zdolność czynienia widzialnym niewidzialnego, to pragnienie wyczuwania niewidzialnego.

Miłość to zdolność czynienia widzialnym niewidzialnego, to pragnienie wyczuwania niewidzialnego.

Są dwa rodzaje ludzi: tacy, którzy mają żal do siebie, i tacy, którzy mają żal do innych.

Są dwa rodzaje ludzi: tacy, którzy mają żal do siebie, i tacy, którzy mają żal do innych.

Każdemu człowiekowi, którego spotykamy, dajemy cząstkę siebie, i cząstkę tej osoby dostajemy.

Każdemu człowiekowi, którego spotykamy, dajemy cząstkę siebie, i cząstkę tej osoby dostajemy.

Serce człowieka to nic więcej, jak zwyczajna półka, którą można obciążyć tylko do pewnego stopnia, bo w końcu coś musi z niej spaść i będzie trzeba pozbierać roztrzaskane szczątki.

Serce człowieka to nic więcej, jak zwyczajna półka, którą można obciążyć tylko do pewnego stopnia, bo w końcu coś musi z niej spaść i będzie trzeba pozbierać roztrzaskane szczątki.

Jakie to rozczarowujące... Wielkie dramaty najczęściej wynikają z rzeczy tak małych jak pieniądze.

Jakie to rozczarowujące... Wielkie dramaty najczęściej wynikają z rzeczy tak małych jak pieniądze.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

Pieniądze potrafią zmienić rzeczywistość. Każdy człowiek ma swoją cenę, co sprawia, że możemy czuć się pewnie. Mając kasę, to my rozdajemy karty i tworzymy obraz tego świata.

Pieniądze potrafią zmienić rzeczywistość. Każdy człowiek ma swoją cenę, co sprawia, że możemy czuć się pewnie. Mając kasę, to my rozdajemy karty i tworzymy obraz tego świata.