(...)im więcej człowiek wie, tym szybciej się starzeje.

Robił to coraz częściej, czytał fragmenty z powieści, gazet, tomów wierszy. Nigdy nie pytałam o tytuły ani autorów, a on nigdy sam ich nie podawał. Zamykałam natomiast oczy, by słowa płynęły przez mój umysł w mglistych falach – jak mój osobisty ocean. Przywiązałam się do jego głosu, jego oddechu, delikatnych drgnień nocy szeleszczących w powietrzu dokoła niego. W ten sposób spędzaliśmy razem czas. Reszta świata znikała za najczarniejszą smołą ciemności, a my zostawaliśmy sami po drugiej stronie. To na pewno była miłość. No bo cóż innego?

Robił to coraz częściej, czytał fragmenty z powieści, gazet, tomów wierszy. Nigdy nie pytałam o tytuły ani autorów, a on nigdy sam ich nie podawał. Zamykałam natomiast oczy, by słowa płynęły przez mój umysł w mglistych falach – jak mój osobisty ocean. Przywiązałam się do jego głosu, jego oddechu, delikatnych drgnień nocy szeleszczących w powietrzu dokoła niego. W ten sposób spę...

- Rose! – zawołał, cofając się o krok. – Co robisz?
- A jak myślisz?
Przysunęłam się bliżej. Potrzeba dotykania i całowania go
zawładnęła mną bez reszty.
- Jesteś pijana? – spytał, wystawiając rękę w
ostrzegawczym geście.
- Niestety nie. – Nagle ogarnęła mnie niepewność. –
Sądziłam, że chcesz… Nie podobam ci się?

- Rose! – zawołał, cofając się o krok. – Co robisz?
- A jak myślisz?
Przysunęłam się bliżej. Potrzeba dotykania i całowania go
zawładnęła mną bez reszty.
- Jesteś pijana? – spytał, wystawiając rękę w
ostrzegawczym geście.
- Niestety nie. – Nagle ogarnęła mnie niepewność. –
Sądziłam, że chcesz… Nie podobam ci się?

Nie, to nie było to! To było "ziemskie", zwykłe. Nie miało tamtej gorączki i nie miało - poezji. Nie miało też wiele wspólnego z tym, co nazywa się szczęściem.

Nie, to nie było to! To było "ziemskie", zwykłe. Nie miało tamtej gorączki i nie miało - poezji. Nie miało też wiele wspólnego z tym, co nazywa się szczęściem.

Tovi zdawał sobie oczywiście doskonale sprawę, że sam, choć wbrew własnej woli bierze udział w uśmiercaniu ludzi. Zdawał sobie zresztą sprawę, że takie czynności, jak obcinanie włosów, sortowanie ubrań, wyciąganie bagaży z pociągów, sprzątanie obozu - wszystkie codzienne obowiązki związane z prowadzeniem obozu - są wykonywane przez Żydów. "Tak - mówi - myślałem o tym. Ale nikt nic nie robił. [Miałem] piętnaście lat i wokół siebie dorosłych ludzi i nikt nic nie zrobił. Ludzie w pewnych warunkach się zmieniają. "Ludzie pytali mnie: 'Czego się nauczyłeś?' - wspomina - a ja myślę, że tylko jednej rzeczy mogę być pewien - nikt nie zna siebie samego. Człowiek na ulicy, który zapytany o ulicę poprowadzi cię dłuższą chwilę, żeby ci wskazać drogę jest dobry i miły. Ten sam człowiek, w innej sytuacji, może okazać się najgorszym sadystą. Nikt nie zna siebie. Wszyscy możemy stać się dobrzy albo źli w tych [różnych] sytuacjach. Czasem, kiedy ktoś jest dla mnie bardzo miły, przyłapuję się na tym, że myślę: Jaki on by był w Sobiborze?

Tovi zdawał sobie oczywiście doskonale sprawę, że sam, choć wbrew własnej woli bierze udział w uśmiercaniu ludzi. Zdawał sobie zresztą sprawę, że takie czynności, jak obcinanie włosów, sortowanie ubrań, wyciąganie bagaży z pociągów, sprzątanie obozu - wszystkie codzienne obowiązki związane z prowadzeniem obozu - są wykonywane przez Żydów. "Tak - mówi - myślałem o tym. Ale nikt ...

Ludzie zdrowie mogą zyskać tylko wtedy, gdy wydobędą się z bagna codzienności

Ludzie zdrowie mogą zyskać tylko wtedy, gdy wydobędą się z bagna codzienności

Ten człowiek budzi się z przekleństwem na ustach - przeklina siebie albo swoja pracę, albo życie w ogóle. Budzi się do cna znudzony i przegrany, jakby zmartwiony konstatacją, że nie umarł tej nocy.
Siadam przy oknie i pocieszam go, jak mogę. To żmudne zajęcie. Trzeba go w gruncie rzeczy błagac, by raczył wstac. Rankiem - a to oznacza dla niego dowolną porę między pierwszą a piątą po południu - rankiem więc, jak mówię, oddaje się moim zwariowanym refleksjom. Przeważnie marzy o przeszłości, o swoich dawnych ,,pizdach". Usiłuje sobie przypomniec, jakie były, co mówiły w krytycznym momencie, gdzie je rżnął itp., itd. Leżąc z grymasem i przekleństwem na ustach, porusza palcami z charakterystycznym dla siebie znudzeniem, jakby chciał sprawic wrażenie, że jego odraza jest zbyt wielka, by można ją wyrazic słowami. Na ramie łóżka wisi irygator - na wypadek niespodzianek, dla dziewic, które tropi jak policyjny pies. Nawet kiedy się już prześpi się z jedną z tych mitycznych istot, dalej będzie ją nazywał dziewicą, prawie nigdy nie wymieniając jej imienia.

Ten człowiek budzi się z przekleństwem na ustach - przeklina siebie albo swoja pracę, albo życie w ogóle. Budzi się do cna znudzony i przegrany, jakby zmartwiony konstatacją, że nie umarł tej nocy.
Siadam przy oknie i pocieszam go, jak mogę. To żmudne zajęcie. Trzeba go w gruncie rzeczy błagac, by raczył wstac. Rankiem - a to oznacza dla niego dowolną porę między pierw...

Pieniądze szczęścia nie dają , ale pozwalają przyjemnie być nieszczęśliwym.

Pieniądze szczęścia nie dają , ale pozwalają przyjemnie być nieszczęśliwym.

Drogie ubrania to marnowanie pieniędzy.

Drogie ubrania to marnowanie pieniędzy.

- (...)Droga Patrycjo, co jest potrzebne do spełnienia swoich marzeń?
- Kesz.
Tu Katarzyna M. się przewraca.

- (...)Droga Patrycjo, co jest potrzebne do spełnienia swoich marzeń?
- Kesz.
Tu Katarzyna M. się przewraca.