Ach, ale truskawki już nigdy nie będą tak smakować jak dawniej, a uda kobiet straciły siłę swojego ucisku.

Była kobietą silną, choć z pozoru wydawała się słaba. Kroczyła ścieżką miłości, ponieważ to jedyna droga prowadząca do mądrości. Na tej drodze tajemnice objawiają się przez Oddanie i Przebaczenie. (s.146).

Była kobietą silną, choć z pozoru wydawała się słaba. Kroczyła ścieżką miłości, ponieważ to jedyna droga prowadząca do mądrości. Na tej drodze tajemnice objawiają się przez Oddanie i Przebaczenie. (s.146).

(…) pomiędzy Nim a mną zaistnieje prawdziwa miłość, a miłość ku Jezusowi niesie z sobą pokorę. Tutaj więc, przed Nim, otworze mą duszę, Jemu ukaże wszystkie moje biedy i zmartwienia, a On mi da cierpliwość konieczną do znoszenia ustawicznych przeciwności, jakie napotykam w moim życiu. On mi pomoże spełnić misję spokoju w mojej aż niezbyt udręczonej rodzinie. Nauczy mnie kochać bliźniego, przebaczać mu i być wyrozumiałym dla jego błędów. A także, gdy będę płakał, gdy ktoś mnie obrazi lub poczuję się opuszczony, pociechą mi będzie, że upodabniam się do dobrego Jezusa, który bardziej ode mnie jest obrażany i opuszczony, a mimo to nie przestaje kochać (s. 86-87).

(…) pomiędzy Nim a mną zaistnieje prawdziwa miłość, a miłość ku Jezusowi niesie z sobą pokorę. Tutaj więc, przed Nim, otworze mą duszę, Jemu ukaże wszystkie moje biedy i zmartwienia, a On mi da cierpliwość konieczną do znoszenia ustawicznych przeciwności, jakie napotykam w moim życiu. On mi pomoże spełnić misję spokoju w mojej aż niezbyt udręczonej rodzinie. Nauczy mnie kochać ...

Życie ... to taka pojemna walizka, która wydaje się nie mieć dna. Upychamy w niej wszystko. Czasem złożone uważnie wspomnienia, które chcemy pielęgnować, czasem wrzucone luzem, jakbyśmy chcieli o nich zapomnieć. Każdego dnia dokładamy coś nowego, aż w końcu należy otworzyć kieszenie walizki, aby zdobyć dodatkowe miejsce. Coś, co wydaje się nie mieć końca, nagle znajduje dno. Wtedy właśnie nadchodzi kryzys. To on pomaga nam wybrać, czy upychać wszystko dalej, czy wpierw pozbyć się niepotrzebnego.

Życie ... to taka pojemna walizka, która wydaje się nie mieć dna. Upychamy w niej wszystko. Czasem złożone uważnie wspomnienia, które chcemy pielęgnować, czasem wrzucone luzem, jakbyśmy chcieli o nich zapomnieć. Każdego dnia dokładamy coś nowego, aż w końcu należy otworzyć kieszenie walizki, aby zdobyć dodatkowe miejsce. Coś, co wydaje się nie mieć końca, nagle znajduje dno. Wt...

(...) tak cierpimy, jak grzeszymy.

(...) tak cierpimy, jak grzeszymy.

Myślę, że nie ma narodów złych i dobrych, szlachetnych i podłych. Po prostu stwierdzam, że kanalie istnieją wszędzie na tym najlepszym ze światów. I sądzę, że nawet porządnych ludzi można w odpowiednich warunkach tak spreparować, aby stali się pomiotem diabła. Nikt nie rodzi się świętym męczennikiem, nikt też nie został naznaczony w kołysce piętnem zbrodni. Jest to kwestia charakteru, a także warunków i okoliczności historycznych.

Myślę, że nie ma narodów złych i dobrych, szlachetnych i podłych. Po prostu stwierdzam, że kanalie istnieją wszędzie na tym najlepszym ze światów. I sądzę, że nawet porządnych ludzi można w odpowiednich warunkach tak spreparować, aby stali się pomiotem diabła. Nikt nie rodzi się świętym męczennikiem, nikt też nie został naznaczony w kołysce piętnem zbrodni. Jest to kwestia cha...

Idąc środkiem korytarza w białej koszuli, uśmiechał się tajemniczo do mijanych pacjentów i ich opiekunów. Kłaniał się im. Czuł się jak Judasz, który ma świadomość misji. Nie był zdrajcą, leczy tym, który jest konieczny, aby dzieło się dokonało. Wtedy było to Zmartwychwstanie. Teraz będzie to odrodzenie gatunku ludzkiego. Oczyszczenie go. Nowy człowiek. Starannie stworzony. Bez wad. Doskonały.

Idąc środkiem korytarza w białej koszuli, uśmiechał się tajemniczo do mijanych pacjentów i ich opiekunów. Kłaniał się im. Czuł się jak Judasz, który ma świadomość misji. Nie był zdrajcą, leczy tym, który jest konieczny, aby dzieło się dokonało. Wtedy było to Zmartwychwstanie. Teraz będzie to odrodzenie gatunku ludzkiego. Oczyszczenie go. Nowy człowiek. Starannie stworzony. Bez ...

Człowiek, który kocha pieniądze, jest draniem, kimś godnym pogardy... ale ten, kto nie potrafi o nie zadbać, jest głupcem, nad którym można się jedynie litować.

Człowiek, który kocha pieniądze, jest draniem, kimś godnym pogardy... ale ten, kto nie potrafi o nie zadbać, jest głupcem, nad którym można się jedynie litować.

Nowoczesny kapitalizm stworzył nowego estetę, zupełnie nowy gatunek człowieka - takiego, który nie ceni tego, co można kupić za pieniądze, ale same pieniądze. To tak, jakby przygotować ucztę tylko po to, żeby na nią patrzeć.

Nowoczesny kapitalizm stworzył nowego estetę, zupełnie nowy gatunek człowieka - takiego, który nie ceni tego, co można kupić za pieniądze, ale same pieniądze. To tak, jakby przygotować ucztę tylko po to, żeby na nią patrzeć.

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...