Dziennik duszy

"Dziennik Duszy" pokazuje, że spod papieskiej ręki może wyjść coś innego, niż nudne kościelne dokumenty lub seria w kółko powtarzanych na kazaniach cytatów. Postać wyjątkowa, zwiastowała Kościołowi nowe.

"Dziennik Duszy" pokazuje, że spod papieskiej ręki może wyjść coś innego, niż nudne kościelne dokumenty lub seria w kółko powtarzanych na kazaniach cytatów. Postać wyjątkowa, zwiastowała Kościołowi nowe.

Najpierw był film "Dobry Papież" a potem sięgnęłam po książkę, czuję duży sentyment do tego Papieża

Najpierw był film "Dobry Papież" a potem sięgnęłam po książkę, czuję duży sentyment do tego Papieża

Bardzo dobra jako lektura duchowa. Nie wiem czemu książka ta jest tak mało znana. Papież daje przykład i zachęca do gorliwości wiary.

Bardzo dobra jako lektura duchowa. Nie wiem czemu książka ta jest tak mało znana. Papież daje przykład i zachęca do gorliwości wiary.

W końcu, ze łzami w oczach, mogłam trzymać w rękach tę książkę, do której przeczytania od tak dawna się zabieram… Ten człowiek już dawno mnie zainspirował, dzięki filmowi poświęconemu jego pamięci – teraz miałam okazję przeczytać jego osobisty duchowy pamiętnik; notatki, które zazwyczaj pisze się w tajemnicy, tylko dla siebie, by lepiej zrozumieć swoje życie, znaleźć sens lub nawet zmienić się. „Dziennik duszy” Jana XXIII to była moja motywacja, by stawać się „lepszym człowiekiem” – dość długo zajęło mi przeczytanie tego dziennika – ale było warto poświęcić na niego każdą wolną chwilę.

„Tom zawiera notatki, rozmyślania i postanowienia czynione z okazji licznych rekolekcji i ćwiczeń duchowych od roku 1895, gdy Autor miał zaledwie 14 lat, aż do roku 1962 na kilka miesięcy przed jego śmiercią, a więc do 81 roku jego życia” (s. 10)*

Droga Jana XXIII do świętości była długa i często wymagająca od niego niemałego poświęcenia, jednak nic nie zdołało go powstrzymać przed całkowitym oddaniem się na służbę Panu Bogu. Niesamowite jest to, że Jan XXIII już od 14 roku życia dążył do całkowitego poświęcenia się dla Boga. Od 14 roku życia pisał dziennik, dzięki któremu dzisiaj możemy zobaczyć – a także próbować naśladować – heroiczne zmagania młodego chłopaka ze swoimi przyzwyczajeniami, nawykami i złymi skłonnościami.

Ktoś mógłby się zgorszyć, że przyszły Papież Pokoju, będąc w seminarium, nieustannie pisze o tym samym; stale popełnia te same błędy… Ale to właśnie jest w nim godne podziwu. Ta prostota serca i szczerość, przyznanie, że „jestem słaby, ale nadal będę walczył i mimo wszystko nie zawaham się wątpić w Boże Miłosierdzie”. A przezwyciężając te codzienne nawyki, Jan XXIII stopniowo doszedł do doskonałości; to, co „na początku” drogi do świętości było dla niego udręką, z czasem stało się marnością – bez żadnego żalu potrafił się tego wyrzec i działać całkowicie ad maiorem Dei gloriam – na większą chwałę Boga.

Mam nadzieję, że te krótkie informacje wystarczająco Was zachęcą, bo kiedyś sięgnąć po ten Dziennik, by móc poznać, coś wartościowego, co może zmienić Wasze myślenie – tak jak chociaż częściowo stało się w moim przypadku.

W końcu, ze łzami w oczach, mogłam trzymać w rękach tę książkę, do której przeczytania od tak dawna się zabieram… Ten człowiek już dawno mnie zainspirował, dzięki filmowi poświęconemu jego pamięci – teraz miałam okazję przeczytać jego osobisty duchowy pamiętnik; notatki, które zazwyczaj pisze się w tajemnicy, tylko dla siebie, by lepiej zrozumieć swoje życie, znaleźć sens...

Książka całkiem niezła, ale spodziewałam się czegoś innego. Książka ukazuje odczycia na poszczególnych etapach Jego życia.

Książka całkiem niezła, ale spodziewałam się czegoś innego. Książka ukazuje odczycia na poszczególnych etapach Jego życia.

Właściwie jest to jedna wielka przepiękna modlitwa. Urzekło mnie to, że nie podawał się, wymieniał te same błęy, ale nigdy nie powiedział to się nie uda. Zawsze jest to się uda jak nie teraz to następnym razem, osiągnę świętość dzięki pomocy Boga. Ogromne zawierzenie Bogu i wielka delikatność w stosunku do ludzi. Jest naprawdę Świętym. Dla mnie myśl, dobieraj lektury i nie czytaj wszystkiego co do rąk wpadnie.

Właściwie jest to jedna wielka przepiękna modlitwa. Urzekło mnie to, że nie podawał się, wymieniał te same błęy, ale nigdy nie powiedział to się nie uda. Zawsze jest to się uda jak nie teraz to następnym razem, osiągnę świętość dzięki pomocy Boga. Ogromne zawierzenie Bogu i wielka delikatność w stosunku do ludzi. Jest naprawdę Świętym. Dla mnie myśl, dobieraj lektury i nie...