Za każdym razem, gdy robisz rzecz łatwą, a nie słuszną, kształtujesz swoją tożsamość i stajesz się typem człowieka, który robi to, co jest łatwe zamiast tego, co jest słuszne.

Kochamy się, bo ona tak samo mi się nie podoba jak ja jej, i nie ma nierówności.

Kochamy się, bo ona tak samo mi się nie podoba jak ja jej, i nie ma nierówności.

Ostatnie zdjęcie - szczupły mężczyzna unoszący nad głowę dziecko. Na jego twarzy widnieje wyraz triumfu i miłości - uśmiecha się.

Ostatnie zdjęcie - szczupły mężczyzna unoszący nad głowę dziecko. Na jego twarzy widnieje wyraz triumfu i miłości - uśmiecha się.

Osoba, którą byłam, zanim go poznałam, odpływała w dawne życie, które zdawało się bardziej snem niż rzeczywistością. Chwytałam się wszystkiego dla zabicia czasu, czekając na moment, gdy znowu będziemy mogli rozmawiać. Upał, pustynia, stajnia wypełniona ludźmi, których ledwie znałam, to wszystko były tylko pozory, historia opowiedziana mi przez kogoś, gdy ja byłam pogrążona w półśnie. Nocą ten świat znikał w ciemnościach, a budził się mój własny świat, tajemny.

Osoba, którą byłam, zanim go poznałam, odpływała w dawne życie, które zdawało się bardziej snem niż rzeczywistością. Chwytałam się wszystkiego dla zabicia czasu, czekając na moment, gdy znowu będziemy mogli rozmawiać. Upał, pustynia, stajnia wypełniona ludźmi, których ledwie znałam, to wszystko były tylko pozory, historia opowiedziana mi przez kogoś, gdy ja byłam pogrążona w pó...

I podobnie jak rysunki na mrozie, które wydają się takie dziwne, tak całkowicie swobodne i fantastyczne, są przecież uwarunkowane niewzruszonymi prawami, tak i to kiełkujące we mnie uczucie zaczęło się oblekac w formę, poddając się niezmiennym prawom. Całe moje jestestwo reagowało na dyktaty atmosfery nigdy przedtem przez nie nie doświadczonej; to, co mógłbym nazwac sobą, zdawało się kurczyc, gęstniec i opuszczac przyjęte granice ciała, którego obwody znały jedynie modulacje koniuszków nerwów.
I im bardziej krzepł, im bardziej konkretny kształt przybierał rdzeń mego ja, tym delikatniejsza i bardziej dostępna wydawała się ta bliska, namacalna rzeczywistośc, z której byłem wypychany. W tym samym stopniu, w jakim ja stawałem się coraz bardziej metaliczny, pęczniała także scena przed moimi oczami. Stan napięcia był już tak subtelnie nakreślony, że - jak wspomniałem - wprowadzenie jednej obcej cząsteczki, bodaj zupełnie miniaturowej, rozsadziłoby całośc. Może przez ułamek sekundy doświadczyłem tej całkowitej jasności widzenia, która - jak mówią - dana jest epileptykom. W tej jednej chwili straciłem złudne poczucie czasu i przestrzeni: świat rozpostarł swój dramat jednocześnie w każdym punkcie wytrąconego z równowagi południka. W tej jakby króciutkiej chwili wieczności poczułem, że wszystko ma swoje uzasadnienie, głębokie uzasadnienie; poczułem wewnątrz te wojny, które pozostawiły po sobie miazgę i ruinę; poczułem, jak kipią tu zbrodnie, by jutro pojawic się w krzykliwych sensacyjnych tytułach gazet; poczułem wreście cierpienie i niedolę, ścierane na coraz drobniejsze cząsteczki w moździerzu, długotrwałą szarą niedolę kapiącą kropla po kropli z brudnych chustek do nosa.

I podobnie jak rysunki na mrozie, które wydają się takie dziwne, tak całkowicie swobodne i fantastyczne, są przecież uwarunkowane niewzruszonymi prawami, tak i to kiełkujące we mnie uczucie zaczęło się oblekac w formę, poddając się niezmiennym prawom. Całe moje jestestwo reagowało na dyktaty atmosfery nigdy przedtem przez nie nie doświadczonej; to, co mógłbym nazwac sobą, zdaw...

Pytajcie o wszystko! było moim mottem. Jestem tu pełnomocnikiem świata wolnych duchów. Jestem tu po to, by rozpalić gorączkę, spowodować ferment. ,,W pewnym sensie" - twierdzi wybitny astronom - ,,wszechświat materialny zdaje się przemijać jak opowieść przedzierając się w nicość przypominającą zjawę". Wydaje się, że takie jest ogólne odczucie, leżące u podłoża pustego spichlerza nauki. Jeśli o mnie chodzi, nie wierzę w to. Nie wierzę ani jednej pierdolonej teorii, którą te skurwysyny usiłują nam wcisnąć.

Pytajcie o wszystko! było moim mottem. Jestem tu pełnomocnikiem świata wolnych duchów. Jestem tu po to, by rozpalić gorączkę, spowodować ferment. ,,W pewnym sensie" - twierdzi wybitny astronom - ,,wszechświat materialny zdaje się przemijać jak opowieść przedzierając się w nicość przypominającą zjawę". Wydaje się, że takie jest ogólne odczucie, leżące u podłoża pustego spichlerz...

Zaczytywał się w powieściach Celine'a, który uważał, że ludzie dzielą się na dwie kategorie: podglądaczy i ekshibicjonistów. Jego ,,Śmierć na kredyt" z zawartym w niej przesłaniem, że ostateczną nagrodą za życie jest zejście z tego świata, jego przerysowana rzeczywistość, operowanie groteską i tym, co groźne - wszystko to przemawiało również do Diane. Odnajdowała tu podobny swojemu bunt przeciw konwecjom.

Zaczytywał się w powieściach Celine'a, który uważał, że ludzie dzielą się na dwie kategorie: podglądaczy i ekshibicjonistów. Jego ,,Śmierć na kredyt" z zawartym w niej przesłaniem, że ostateczną nagrodą za życie jest zejście z tego świata, jego przerysowana rzeczywistość, operowanie groteską i tym, co groźne - wszystko to przemawiało również do Diane. Odnajdowała tu podobny swo...

Wiele razy podczas bezsennych nocy zastanawiała się nad tym, skąd w ludziach bierze się aż tyle zła. Potrzeba dominacji nas innymi stała się na niektórych obsesją. I pieniądze. Te najczęściej bywały przyczyną wielu człowieczych dramatów, tych małych i tych dużych. To one doprowadzały do frustracji, gniewu, a nawet śmierci drugiej osoby.

Wiele razy podczas bezsennych nocy zastanawiała się nad tym, skąd w ludziach bierze się aż tyle zła. Potrzeba dominacji nas innymi stała się na niektórych obsesją. I pieniądze. Te najczęściej bywały przyczyną wielu człowieczych dramatów, tych małych i tych dużych. To one doprowadzały do frustracji, gniewu, a nawet śmierci drugiej osoby.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

[Kriss do mieszkańców Welgrund] Ta wioska jest zhańbiona! A ja na zawsze zetrę ją z powierzchni ziemi! Niech każdy z was złoży przede mną swoje pieniądze i kosztowności. Potem weźmiecie z kuźni pochodnie i podpalicie wszystkie nędzne chaty, które tu jeszcze stoją! [str. 34].

[Kriss do mieszkańców Welgrund] Ta wioska jest zhańbiona! A ja na zawsze zetrę ją z powierzchni ziemi! Niech każdy z was złoży przede mną swoje pieniądze i kosztowności. Potem weźmiecie z kuźni pochodnie i podpalicie wszystkie nędzne chaty, które tu jeszcze stoją! [str. 34].